پیام ما

هشدار درباره تشدید یک بحران خاموش

دشت شهرکرد در مسیر فرونشست

|پیام‌ما|‌فرونشست زمین در دشت شهرکرد به‌عنوان یکی از پیامدهای برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی، زنگ خطری جدی برای آینده این دشت به شمار می‌رود؛ این پدیده درصورت تداوم روند فعلی و اجرا‌نشدن راهکارهای پیشگیرانه و اصلاحی، می‌تواند با شدت بیشتری گسترش یابد و پیامدهای جبران‌ناپذیری برای منابع طبیعی، زیرساخت‌ها و سکونتگاه‌های منطقه به همراه آورد. در این میان، دشت ممنوعه بحرانی شهرکرد، نیازمند توجه جدی‌تر به وضعیت منابع آب زیرزمینی است، زیرا ادامه روندهای نادرست در بهره‌برداری از منابع آبی و به‌تعویق‌افتادن اقدامات اصلاحی، ممکن است شرایط را برای گسترش و تشدید فرونشست فراهم کند؛ اهمیت این موضوع فقط به وضعیت کنونی دشت محدود نیست، بلکه آینده این پهنه و امکان بهره‌برداری پایدار از ظرفیت‌های آن را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

از وعده‌های پاریس تا آزمون آنتالیا؛ جهان در مهار تغییر اقلیم چقدر عقب است؟

اقلیم در محاصره منافع اقتصادی 

|پیام ما| درحالی‌که آنتالیا از ۹ نوامبر (۱۸ آبان) میزبان سی‌ویکمین کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل (COP31) می‌شود، جهان با کارنامه‌ای از سه دهه مذاکره، توافق و تعهد اقلیمی روبه‌روست که هنوز با نتایج مورد انتظار فاصله زیادی دارد. افزایش دمای زمین، تداوم وابستگی اقتصاد جهانی به سوخت‌های فسیلی و تشدید مخاطرات اقلیمی نشان می‌دهد که تلاش‌های بین‌المللی تاکنون نتوانسته‌اند سرعت بحران را مهار کنند. اکنون، پرسش اصلی در اجلاس آنتالیا این است که آیا کشورها می‌توانند از مرحله وعده و توافق عبور کنند و تصمیم‌های گذشته را به اقدامات عملی تبدیل کنند؟

فشارهای اقلیمی، هم جمعیت‌ها را جابه‌جا و هم عده‌ای را در محل زندگی‌شان گرفتار می‌کند

در تنگنای ماندن و رفتن

|پیام ما| نزدیک به ۹۰ میلیون نفر از آوارگان اجباری جهان در کشورهایی زندگی می‌کنند که با مخاطرات شدید اقلیمی، ازجمله خشکسالی، سیل و گرمای شدید روبه‌رویند؛ این آماری است که کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR) در آستانه برگزاری کنفرانس COP31 اعلام کرده است. این هشدار بار دیگر توجه‌ها را به پیامدهای تغییر اقلیم بر جابه‌جایی جمعیت جلب کرده است. در ایران نیز، پژوهش‌ها از ارتباط میان خشکسالی، کاهش منابع آب و دیگر فشارهای محیطی با مهاجرت‌های داخلی خبر می‌دهند. اما همه کسانی که در مناطق آسیب‌دیده زندگی می‌کنند، امکان رفتن ندارند. گروهی، باوجود ازدست‌رفتن منابع معیشت و دشوارترشدن شرایط زندگی، ناچار به ماندن‌اند؛ اما در بحث مهاجرت‌های اقلیمی کمتر دیده می‌شوند.