×

حیات وحش

فشار مجلس و شیلات برای صدور مجوز پرورش تیلاپیا در حالی افزایش یافته که ۶۰ درصد منابع آبی خوزستان آلوده شده است

کابوس «تیلاپیا»، این‌بار با مجوز





گردشگری

فعالان و پژوهشگران گردشگری در گفت‌وگو با «پیام ما» از طراحی تجربه‌های سفر متناسب با قدرت خرید گردشگران داخلی و فرصت عرضه خدمات گردشگری به بازارهای خارجی می‌گویند

گردشگری ایران در چرخه فرصت‌های ازدست‌رفته

گردشگری ایران با مجموعه‌ای از ظرفیت‌های تاریخی، طبیعی و فرهنگی روبه‌روست که هنوز بخش مهمی از آن‌ها به محصول اقتصادی متناسب با نیاز بازار تبدیل نشده‌اند. در مقابل، جنگ اخیر، محدودیت‌های زیرساختی، کاهش قدرت خرید گردشگران داخلی، دشواری دسترسی به برخی مقاصد و تغییر سلیقه نسل‌های تازه، الگوهای سنتی فعالیت در این صنعت را با چالش مواجه کرده‌اند. در چنین شرایطی، اتکا به جاذبه‌های شناخته‌شده و شیوه‌های معمول جذب گردشگر، به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخ‌گوی نیاز کسب‌وکارهای گردشگری باشد.










خاک؛ قربانی کشاورزی پلاستیکی

پلاستیک پس از برداشت کجا می‌رود؟ فصل برداشت که به پایان می‌رسد، زمین کم‌کم از شکل روزهای کشت بیرون می‌آید. محصول از مزرعه خارج شده، ردیف‌های کشت خالی مانده‌اند و کشاورز خود را برای فصل بعد آماده می‌کند. اما همه‌چیز با محصول از زمین بیرون نمی‌رود. روی خاک، میان بقایای گیاهی و کنار ردیف‌های کشت، تکه‌هایی از پلاستیک باقی مانده است: نوارهای آبیاری که دیگر آبی از آن‌ها عبور نمی‌کند، مالچ‌هایی که زمانی سطح خاک را پوشانده بودند و بقایای پوشش‌هایی که به رشد محصول کمک می‌کردند. این پلاستیک‌ها روزی با هدف نگه داشتن رطوبت، کاهش تبخیر آب، کنترل علف‌های هرز و کمک به افزایش تولید وارد مزرعه شده بودند، اما حالا که محصول برداشت شده، کارکردشان هم به پایان رسیده است. بخشی از آن‌ها جمع می‌شوند و از زمین بیرون می‌روند. بخشی ممکن است در خاک باقی بمانند، زیر خاک مدفون شوند یا تکه‌تکه در سطح مزرعه پراکنده شوند. سرنوشت همه این پلاستیک‌ها یکسان نیست و همین تفاوت، پرسشی را پیش می‌کشد: پلاستیکی که برای تولید بیشتر محصول و مصرف کمتر آب وارد کشاورزی شده، پس از پایان کشت چه سرنوشتی پیدا می‌کند؟

دیدار مقام‌های عالی‌رتبه دو کشور در حاشیه کاپ ۳۱

ایران و ترکیه بر گسترش همکاری‌های محیط زیستی تأکید کردند

در دیدار رئیس سازمان حفاظت محیط زیست ایران و وزیر محیط زیست، شهرسازی و تغییر اقلیم ترکیه در حاشیه اجلاس کاپ ۳۱، دو طرف بر توسعه همکاری‌های مشترک، تسریع اجرای توافق‌های محیط زیستی و اتخاذ مواضع مشترک در برابر کوتاهی کشورهای توسعه‌یافته در تعهدات اقلیمی تأکید کردند.





هشداری برای بازنگری در مدیریت رواناب و ضرورت آبخیزداری شهری در گرگان





آیا تغییر اقلیم می‌تواند با تشدید نابرابری‌های موجود، جغرافیای فقر را تغییر دهد؟

گرفتاری در تله اقلیمی فقر

تغییر اقلیم در دهه‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار بر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فضایی جوامع انسانی تبدیل شده است. با اینکه پیامدهای این پدیده در مقیاس جهانی گسترده است، آثار آن به‌صورت یکسان میان کشورها، مناطق جغرافیایی و گروه‌های اجتماعی توزیع نمی‌شود. جوامع کم‌درآمد، به‌ویژه آن‌هایی که معیشتشان وابستگی زیادی به منابع طبیعی و شرایط اقلیمی دارد، معمولاً آسیب‌پذیرترند. در این میان، یکی از مفاهیم مهم در مطالعات جدید تغییر اقلیم، «تله اقلیمی فقر» (Climate–Poverty Trap) است. این مفهوم به چرخه بازخوردی میان فقر، آسیب‌پذیری اقلیمی و کاهش ظرفیت سازگاری اشاره دارد. براساس این رویکرد، فقر نه‌تنها می‌تواند آسیب‌پذیری جوامع در برابر مخاطرات اقلیمی را افزایش دهد، بلکه تغییر اقلیم نیز با کاهش بهره‌وری اقتصادی، تخریب دارایی‌های معیشتی، تشدید ناامنی غذایی و محدود کردن فرصت‌های توسعه، زمینه بازتولید و ماندگاری فقر را فراهم می‌کند. این وضعیت می‌تواند برخی جوامع را وارد چرخه‌ای خودتقویت‌شونده کند که خروج از آن بدون مداخلات اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی دشوار است.





گزارش «پیام ما» از چهارمین روز «کاپ ۳۱»

شهرهای آینده میان بحران آب و ناترازی انرژی





در کارگاه آموزشی سامانه پنجره واحد زمین مطرح شد؛

هشدار درباره سکوت در پاسخ به استعلام‌ها؛ بارش‌های اخیر ناترازی آبخوان‌ها را جبران نمی‌کند

معاون فنی و بهره‌برداری شرکت مدیریت منابع آب ایران با اشاره به خطرات حقوقی تأخیر یا عدم پاسخگویی به استعلام‌های سامانه پنجره واحد زمین تأکید کرد که افزایش ۵۰ درصدی بارش‌های اخیر به معنای برطرف شدن ناترازی انباشته و بحران آبخوان‌های کشور نیست.





تکرار بحران تأمین آب شرب در استان آب ایران

آب شرب کوهرنگ گل‌آلود شد

بارندگی‌های شدید نیمه آبان بار دیگر چشمه «دزداران» را در بخش صمصامی شهرستان کوهرنگ از مدار تأمین آب شرب خارج کرد. حالا بار دیگر  بیش از ۵ هزار نفر از ساکنان این منطقه، در یکی از پرآب‌ترین استان‌های کشور، برای تأمین آب آشامیدنی به تانکرهای آبرسانی وابسته شدند. افزایش کدورت آب این چشمه و اختلال در منبع جایگزین تأمین آب، مسئله‌ای تازه نیست؛ این بحران تکرارشونده دست‌کم در یک دهه گذشته بارها ایجاد شده است و با بارندگی‌های شدید بیشتر شده و باوجود هشدارها و وعده‌های مسئولان برای یافتن راهکار اساسی، همچنان ادامه دارد.