مدارس باید رویه بهتری برای آموزش طبیعت به بچه‌ها در پیش گیرند. این پیام، گزارش جدیدی است که توسط موسسه محیط زیست استکهلم و شورای انرژی محیط زیست و آب، پیش از نشست سازمان ملل که در اوایل ژوئن برگزار شد، منتشر شده است. این گزارش جهان را در «نقطه جوش» توصیف می‌کند. به طوری که بشریت برای امید به زنده ماندن، به شدت نیازمند اصلاح رابطه خود با طبیعت است. این گزارش توصیه‌های مختلفی برای چگونگی تغییر رویه موجود ارائه می‌دهد، اما نکته مورد توجه در آن فراخوانی برای یک کمپین جهانی در مورد آموزش مبتنی بر طبیعت است.

بر اساس گزارش موسسه محیط زیست استکهلم و شورای انرژی محیط زیست و آب «آموزش محیط زیست کلاسیک از برنامه‌های درسی فراوان در دانش محیط‌ زیستی حمایت می‌کند، اما مهارت‌های عملی و شرایط اجتماعی را نادیده می‌گیرد.». این گزارش در ادامه می‌آورد «چنین رویکردی برای ایجاد رابطه عمیق کودکان با طبیعت ناکافی است». این برنامه مستلزم برنامه‌های مؤثرتری است که در یک دوره زمانی طولانی رخ می‌دهند، به بچه‌ها در مورد مسائل محیطی موجود و محلی آموزش می‌دهند، مهارت‌های عملی را به کار می‌گیرند، احساس مالکیت ایجاد می‌کنند، و آنها را با الگوها و مربیان مرتبط می‌سازند. همچنین این گزارش توصیه می‌کند که اصول بومی‌در درس‌ها گنجانده شود و دانش‌آموزان از تلاش‌های محیط زیست پایدار در بخش‌های دیگر جهان آگاه شوند. هدف کلی این است که به بچه‌ها بیاموزیم که آنها «بخشی از جامعه طبیعی» هستند.

اگر پدر و مادر هستید، بهتر است بازی در فضای باز را در اولویت قرار دهید. زمان صرف شده برای بازی در بیرون، وقت تلف شده نیست. این کار باعث می‌شود همه افراد خانواده شادتر، سالم‌تر و در نهایت آرامش بیشتری داشته باشند. به این فکر کنید که به بخش توسعه نیافته آموزش فرزندتان کمک می‌کنید، به عنوان یک فعالیت فوق برنامه حیاتی که به کودک شما مهارت‌ها و اعتماد به نفس ارزشمندی می‌دهد

درس‌هایی که در بالا توضیح داده شد، موضوعات پیچیده‌ای هستند که اگر بر پایه‌ی آشنایی با فضای باز ارایه شوند، برای کودکان منطقی‌تر خواهند بود. امروزه بچه‌ها تنها چهار تا هفت دقیقه در روز را به بازی در بیرون از خانه می‌گذرانند در مقایسه با بیش از هفت ساعت در یک روز که جلوی نمایشگرها هستند.
نگاهی به این آمار نشان می‌دهد اختلاف زیادی بین آنچه این فراخوان توصیه می‌کند و آنچه بچه‌ها در عمل انجام می‌دهند وجود دارد. بنابراین تصور اینکه به طور مثال بحث در مورد احیای جنگل‌ها و یا محصولات زراعی مفید برای خاک در روستاهای هند به نوعی ایجاد رابطه شخصی با طبیعت برای کودکان منجر شود بعید است.
کودکان را به طبیعت بفرستید
بچه‌ها به یک درس مبتنی بر کلاس یا برنامه درسی به‌روز شده نیاز ندارند. آنها فقط باید زمانی را در خارج از خانه بگذرانند و فعالیت‌ و یا زمانی که می‌گذرانند بدون ساختار باشد. این همان نقطه تمرکز کمپین است،‌ زیرا به ریشه واقعی مسئله که همان قطع ارتباط عمیق با دنیای طبیعی آنهم توسط کودکان است می‌پردازد.
کودکان باید برای پرسه زدن، اکتشاف، بازی آزادانه رها شوند و مرزهایی را که بدن و ذهنشان قادر به توسعه آن است را تغییر دهند. زمانی که تمام حواس کودکان معطوف و یا درگیر در موضوعی است، بهتر یاد می‌گیرند و طبیعت روش شگفت انگیزی برای انجام این کار دارد. تنها از طریق قرار گرفتن دائمی، طولانی مدت و نامحدود در طول سال با دنیای طبیعی است که کودکان وارد فرایند یادگیری و اخت گرفتن می‌شوند. هیچ درسی در کلاس هرگز نمی‌تواند این را به آنها بیاموزد، مستقل از آن که یک معلم چقدر تلاش کند.
این جایی است که نقش والدین پر رنگ می‌شود. والدین نگهبانان اصلی بین کودکان و بیرون از خانه هستند و فرهنگ ما – به طرز غم‌انگیزی – در مورد بسته نگه داشتن حصار خانه در بیشتر مواقع اشتباه می‌کند. کودکان شایسته رها شدن از مرزهای خانه و وسایل بی‌حس کننده درون خانه هستند. آنها سزاوار این هستند که با دنیایی که آنها را پرورش می‌دهد، رابطه شخصی برقرار کنند، حتی اگر هنوز درباره آن چیز زیادی ندانند و یا آن را درک نکرده باشند.
بازی در فضای باز، ساده، ارزان و موثر است. می‌توان آن را از طریق طراحی شهری بهتر، مشارکت مدارس و کمپین‌هایی با هدف قرار دادن والدین به صورت امری فعال و عادی برگزار کرد. این تغییر به تنهایی نه تنها کودکان را از آنچه در دنیای طبیعی اطرافشان می‌گذرد آگاه می‌کند، بلکه به آنها می‌آموزد که طبیعت بی‌نهایت جالب است و می‌تواند منبع آرامش، الهام و سرگرمی ‌باشد.
در نهایت چنین رویکردی با فراخوان جهانی برای اقدام اقلیمی‌ مطابقت دارد، زیرا تنها راه برای برانگیختن افراد برای رسیدن به یک هدف، برقراری یک ارتباط عاطفی عمیق است. تا زمانی که طبیعت یک مفهوم انتزاعی یا یک مکان دوردست ترسناک است که کودکان هرگز نمی‌توانند به خوبی ببینید و یا آن را لمس و درک کنند، برای آنها دشوار است احساس کنند نجات آن به ویژه در بزرگسالی که مسئولیت‌‌هایی را در جامعه به عهده می‌گیرند ارزش جنگیدن دارد.
مدارس جنگلی مکمل فوق‌العاده‌ای برای آموزش کودکان هستند، هر چند پیشنهادی واقع بینانه برای همه نیستند. بسیاری از مردم در شهرهایی زندگی می‌کنند که به طبیعت وحشی دسترسی ندارند، و برنامه‌های نسبتا کم مشابه در کشورهای پیشرفته معمولاً گران و محدود هستند. از سوی دیگر، بازی در فضای باز برای همه، چه شهری و چه روستایی قابل دسترسی است. این می‌تواند در یک حیاط کوچک یا پارک شهری، یا در یک عرصه سبز یا بیابانی وسیع در یک روستا رخ دهد.

نگاهی به آمارها نشان می‌دهد اختلاف زیادی بین آنچه یک فراخوان توصیه می‌کند و آنچه بچه‌ها در عمل انجام می‌دهند وجود دارد. بنابراین تصور اینکه به طور مثال بحث در مورد احیای جنگل‌ها و یا محصولات زراعی مفید برای خاک در روستاهای هند به نوعی ایجاد رابطه شخصی با طبیعت برای کودکان منجر شود بعید است

ارتباط با طبیعت از خانه شروع می‌شود
اگر پدر و مادر هستید، بهتر است بازی در فضای باز را در اولویت قرار دهید. زمان صرف شده برای بازی در بیرون، وقت تلف شده نیست. این کار باعث می‌شود همه افراد خانواده شادتر، سالم‌تر و در نهایت آرامش بیشتری داشته باشند. به این فکر کنید که به بخش توسعه نیافته آموزش فرزندتان کمک می‌کنید، به عنوان یک فعالیت فوق برنامه حیاتی که به کودک شما مهارت‌ها و اعتماد به نفس ارزشمندی می‌دهد.
راه‌های مختلفی برای گذراندن وقت بیشتر در بیرون وجود دارد. بلافاصله بعد از مدرسه و قبل از شروع تکالیف، یک ساعت بازی در فضای باز را برای کودکان در نظر بگیرید. این به آنها کمک می‌کند تا زمان انجام تکالیف تمرکز بیشتری داشته باشند. اصرار کنید فرزندتان با شما یا تنها به مدرسه برود و پیاده‌روی کند. به پارک‌های شهری بروید و ساعت‌ها را در آنجا بگذرانید. تنقلات و کتاب و یک پتو برده، غذا بخورید، کتاب بخوانید و بازی کنید، چه در بالکن باشد چه در حیاط خلوت. برای تعطیلات آخر هفته طولانی‌تر مانند پیاده‌روی، سفرهای شبانه در طبیعت یا بازدید از مناطق حفاظت شده طبیعی برنامه‌ریزی کنید. اگر آب و هوا اجازه می‌دهد اصرار کنید قرارهای بازی بدون صفحه نمایش و در فضای باز باشد.همیشه به فکر راه‌هایی باشید که می‌توانید ساعت‌های داخل خانه را به ساعات بیرون منتقل کنید، اولی را کوچکتر و دومی‌ را تقویت کنید. اگر مدارس به اجرای برنامه‌های درسی مبتنی بر طبیعت می‌پردازند، فرزند شما بهتر است از قبل رابطه‌ای با طبیعت برقرار کند. در این صورت دانش نظری بر آن بنا می‌شود و معنای بیشتری پیدا می‌کند.