لایه ازن به آرامی در حال بهبود است و مطالعات حاکی از آن است که طی چند دهه بهبود می‌یابد. انتشار برخی از مواد شیمیایی توسط انسان هر ساله باعث می‌شود که سوراخی در لایه ازن بر فراز قطب جنوب باز شود. این عملکرد بر توانایی ازن برای محافظت از حیات روی زمین در برابر تشعشعات مضر خورشید تأثیر می‌گذارد. در سال 1987، هفت سال پس از اینکه دانشمندان کشف کردند مواد شیمیایی ساخته دست بشر به لایه ازن آسیب می‌رسانند، پروتکل مونترال توسط 197 کشور امضا شد تا از میزان مواد شیمیایی مضر در جو جلوگیری کنند. به این ترتیب تصمیم بر حذف تقریباً صد ماده شیمیایی مصنوعی که با نابودی ازن بسیار مهم مرتبط بودند، شد. حذف تدریجی مواد شیمیایی مخرب لایه ازن که قبلاً در اسپری مو، یخچال، تهویه و محصولات شوینده صنعتی و غیره یافت می‌شد، در حال حاضر به ترمیم ازن و کاهش قرار گرفتن انسان در معرض اشعه ماوراء بنفش کمک می‌کند.
اگر سیاست‌های کنونی پابرجا بماند، انتظار می‌رود که لایه ازن طی چند دهه به مانند سال 1980 یعنی قبل از ظهور سوراخ ازن بازگردد. کارشناسان تحت حمایت سازمان ملل در نشست سالانه انجمن هواشناسی آمریکا عنوان کردند، که ازن تا حدود سال 2066 بر روی قطب جنوب، تا سال 2045 بر روی قطب شمال و تا سال 2040 برای بقیه جهان بهبود خواهد یافت. تخریب لایه ازن دلیل اصلی تغییرات آب و هوایی نیست. اما تحقیقات نشان می‌دهد که این تلاش‌ها برای نجات لایه ازن در مبارزه با تغییرات آب و هوایی مفید است. اقدامات ازن الگویی برای اقدامات اقلیمی است. موفقیت ما در حذف تدریجی مواد شیمیایی ازن‌خوار به ما نشان می‌دهد که برای دور شدن از سوخت‌های فسیلی، کاهش گازهای گلخانه‌ای و بنابراین محدود کردن افزایش دما، چه کاری می‌توان و باید انجام داد و در این راستا تاثیر مثبت بر وضعیت اقلیم را نشان می‌دهد. این کار سالانه ۲ میلیون نفر را از سرطان پوست نجات می‌دهد. تخریب لایه ازن میزان UVB را که به سطح زمین می‌رسد افزایش می‌دهد. این اشعه بر فرآیندهای فیزیولوژیکی و رشد گیاهان تأثیر می‌گذارد. با وجود مکانیسم‌هایی برای کاهش یا ترمیم این اثرات و توانایی سازگاری با سطوح افزایش یافته UVB، رشد گیاهان می‌تواند مستقیماً تحت تأثیر این اشعه قرار گیرد. از طرف دیگر فیتوپلانکتون‌ها پایه و اساس شبکه‌های غذایی آبزیان را تشکیل می‌دهند. بهره‌وری فیتوپلانکتون محدود به ناحیه‌ای است که لایه بالایی ستون آب که در آن نور خورشید کافی برای پشتیبانی از بهره‌وری خالص وجود دارد. قرار گرفتن در معرض تابش UVB خورشیدی بر جهت‌گیری و حرکت در فیتوپلانکتون‌ها تأثیر می‌گذارد و در نتیجه نرخ بقای این موجودات را کاهش می‌دهد. دانشمندان کاهش مستقیم تولید فیتوپلانکتون را به دلیل افزایش UVB مرتبط با تخریب لایه ازن نشان داده‌اند. بنابراین اثرات بهداشتی و زیست محیطی تخریب لایه ازن زندگی خشکی، دریایی و سلامت انسان را چه به صورت مستقیم یا غیرمستقیم تحت تاثیر قرار می‌دهد.