یکی از موضوعات مورد پیگیری ما در موضوع گردشگری معلولان، بحث حمل و نقل است، در حوزه حمل و نقل عمومی وسایل نقلیه مناسب برای شهروندان دارای معلولیت وجود ندارد و معمولا حمل و نقل عمومی جوابگوی این افراد نیست. خیلی وقت‌ها گفته می‌شود که بی.آر.تی‌ها مناسب‌سازی شدند اما اگر اکنون سرکشی به مناطق مختلف تهران داشته باشید، متوجه می‌شوید که بسیاری از این رمپ‌های متحرک یا فرش شدند و به اتوبوس چسبیدند یا اینکه اصلا وجود ندارند. بنابراین یکی از مشکلات اساسی ما مسئله تردد است. اکنون بسیاری از ایستگاه‌های قطار بین شهری هنوز مجهز به بالابر مناسب برای ویلچر نیستند. گاهی هم البته به این مساله برخورد می‌کنیم که مسئولان مترو می‌گویند، «هرچند ما ایستگاه‌ها را دسترس پذیر نکردیم اما متصدیان و کارکنان خود را آموزش دادیم که بتوانند به فرد دارای معلولیت کمک کنند»، درحالیکه یکی از درگیری‌های جدی ما با مجموعه‌ها برسر همین دیدگاه است. افراد دارای معلولیت باید استقلال داشته باشند، باید این حس را داشته باشند که به تنهایی می‌توانند از یک مجموعه بازدید کند، در یک مجموعه تردد کند و نیازی به فرد دیگری نداشته باشد، در این صورت می‌توان به او عزت نفس داد و کرامت انسانی ایجاد کرد، زیرا اگر فرد معلول بداند برای کسی ایجاد زحمت می‌کند، تا زمانی که اجبار نباشد، از انجام کار سر باز می‌زند، به همین دلیل هم بازدید از اماکن گردشگری عموما در سبد هزینه‌های یک معلول نیست. بحث دیگر در حوزه گردشگری معلولان، آمادگی فضاهای گردشگری برای ورود آن‌هاست. در همین تهران، در موزه‌ها و فضاهای باستانی یا تاریخی عموما به دلیل همین قدیمی‌ بودن امکان تردد با ویلچر وجود ندارد. یکی از اتفاقات عجیبی که سال گذشته رخ داد و ما مشاهده کردیم این بود که موزه ملی تهران امکان دسترسی برای معلولین را ندارد، ما چند جلسه با مدیر موزه گذاشتیم و جواب این بود که هزینه این کار وجود ندارد، کمپین معلولان در نهایت به شهرداری منطقه ۱۲ گفت‌‌وگو کرد و ما در نهایت توانستیم رضایت آن‌ها را جلب کنیم تا سالن‌های مناسب ویلچر ایجاد کنند که ویلچر بتواند دست کم از طبقه اول موزه بازدید کند، دسترس پذیری طبقات دیگر موزه، مراحل بعدی بود که البته هنوز این اتفاق رخ نداده است. این اتفاق به ما نشان داد که ما در بحث گردشگری معلولان مشکلات جدی داریم. اگر بخواهیم جدی‌تر به موضوع ورود کنیم باید بگوییم که هرچه شهر بافت قدیمی‌تری داشته باشد، مشکل تردد در آن بیشتر است، اما در شهری مانند یزد، بعضی از اعضای شورای شهر مانند سپنتا نیکنام، به این مسئله بیشتر پرداختند، خوشبختانه در این شهر به دلیل همین فعالیت‌های شورا و شهردار اراده برای مناسب سازی وجود دارد. به طور کلی برای مناسب سازی شهرها، با دو موضوع انباشت اتفاقات ناگوار قدیمی و فضاهای بازسازی شده در سال‌های جدید، مواجهیم. اصرار ما این است که اگر شهرها قرار است کاری در زمینه مناسب سازی انجام دهند، باید روی همین فضاهای بازسازی شده تمرکز کنند. اگر قرار بر بازسازی باشد، ما اعتقاد داریم که در وهله اول، استاندارد مناسب دسترس پذیری را بشناسیم، یکی از مشکلات جدی ما این است که متاسفانه مدیران شهری با موضوعات مناسب سازی آشنا نیستند، همین الان مجموعه‌هایی وجود دارند که حتی خطوط بساوایی را نمی‌شناسند و ممکن است دست به اقداماتی بزنند که اتفاقا برای حوزه معلولان دردسر ساز باشد. اکنون در تهران در بعضی مناطق خطوط بساوایی نصب شده اما در کنارش یک پله یا اختلاف سطح ایجاد کردند که اگر فرد نابینا توجه نکند، در اختلاف سطح گیر می‌افتد. برای حل این مساله یکی از مهم‌ترین اقدامات آموزش است، مدیران ما باید بدانند فرد دارای معلولیت چه نیازهایی دارند، همچنین پیمانکاران یا مدیران اجرایی استخدام کنند که دوره‌های آموزشی در زمینه مناسب سازی استاندارد گذرانده باشند. اگر چنین اتفاقاتی رخ دهد، می‌توانیم امیدوار باشیم که در حین ساخت و سازهای جدید استاندارد مناسب سازی در نظر گرفته می‌شود.