صبح روز یکشنبه ۲۷ خرداد بود که معدن شمارۀ ۵ شن‌وماسۀ شهرستان شازند، در ۲۰ کیلومتری شهرستان شازند، در منطقۀ «پل دوآب» استان مرکزی ریزش کرد. بر اثر این حادثه ۲ رانندۀ کمپرسی و ۲ رانندۀ بیل مکانیکی زیر خروارها سنگ ماندند. حدود ساعت ۱۶:۳۰ همان روز، جسد یکی از رانندگان پیدا شد. نیروهای امداد و نجات ساعاتی بعد پیکر یکی دیگر از چهار کارگر محبوس‌شده را پیدا کردند؛ آن‌ها «محمد بوالحسنی» و «نصرالله یارمحمدی» بودند. از همان روز، جست‌جو برای یافتن ۲ کارگر دیگر دنبال شد، اما هنوز خبری از آن‌ها نیست. خانواده‌های «مجتبی نجفی» و «آیت‌‏الله رضایی» ۱۵ روز است که چشم‌انتظار عزیزان‌شان هستند تا با آن‌ها وداع کنند.

 کسی دلش برای ما نمی‌سوزد 

«آیت‌‏الله رضایی» اهل روستای «حک علیا» است. او ۷۵ ساله و بازنشستۀ شهرداری بود. هشت فرزند داشت و در یک خانۀ استیجاری زندگی می‌کرد. با اینکه کارهای زیادی انجام داده بود، اما سابقۀ بیمۀ کافی نداشت. با پایان ۶۰ سال سن با  ۱۵سال سابقۀ بیمه بازنشسته شد. حقوق بازنشستگی کفاف زندگی‌اش را نمی‌داد. به‌همین‌دلیل بعد از بازنشستگی در معدن سنگ کار می‌کرد. خرج همۀ خانواده با خودش بود. همسرش بیمار است و انسولین مصرف می‌کند.

 او می‌گوید اطلاعات دروغ به وزیر کشور داده‌اند: «روزی که وزیر آمده بود در حضور استاندار واقعیت را گفتیم. گفتیم چیزی از شما ندیدیم. وقتی در حضور وزیر می‌گویند کار می‌کنند، باید چیزی از این آوار برداشته شود. وقتی ۲ سنگ هم برداشته نشده، چرا دروغ می‌گویند؟ آخرش هم گفتند همین که هست. کسی دلش برای ما نمی‌سوزد.» او از پیشرفت کم‌ کار گلایه دارد: «از پایین که نگاه می‌کنیم مشخص نیست کسی کار می‌کند؛ این‌قدر پیشرفت کار کم‌ بوده است. هیچ‌کس سراغی از خانوادۀ رضایی نگرفته و وضعیت مالی آن‌ها بسیار بد است.»

 جای قلبم سنگ گذاشتم

«مجتبی نجفی» از میان چهار کارگری که زیر آوار ماندند، از همه جوان‌تر بود. متولد ۱۳۶۴ با یک دختر ۴ ساله که بیمار است. برادر او که خودش در معدن به‌دنبال پیکر کارگران است، می‌گوید: «قلبم را کنار گذاشتم. جای آن سنگ گذاشتم و پابه‌پای بقیه کار می‌کنم.»

او می‌گوید هشدار ریزش معدن به مسئولان آن داده شده بود، اما اعتنا نکردند: «این معدن در محل گسل‌ و دارای ریزش بود. این موضوع پیش از این هم به مسئولان معدن گفته شده بود، اما اهمیتی به آن ندادند تا معدن‌ ریزش کرد.» او تقاضا می‌کند که کار تا پیداکردن پیکرها متوقف نشود: «سپاه و بنیاد مسکن تجهیزات آوردند‌. معادن اطراف تجهیزات آوردند‌ که از همه تشکر می‌کنیم. حجم سنگ بسیار زیاد است و تا الان توانستیم سنگ‌های بزرگ را جابه‌جا کنیم. امیدوارم بتوانیم هرچه زودتر پیکرهای این عزیزان را پیدا کنیم.‌ از مسئولان می‌خواهیم کار را متوقف نکنند. کاری کنید حق این کارگران پایمال نشود.»

او از آخرین وضعیت جست‌وجو این‌گونه می‌گوید: «حجم سنگ زیاد است. دستگاهی که بردار من داخل آن کار می‌کرده را پیدا کردیم. دنبال کابین آن می‌گردیم تا شاید خودش را در داخل کابین پیدا کنیم.»

 زمان نامعلوم پایان چشم‌انتظاری

 گمانه‌زنی دربارۀ پیداکردن پیکر کارگران زیاد است. یک منبع کارگری به «ایلنا» گفته احتمال جابه‌جایی اجساد وجود دارد: «با وجود خروج اجساد دو نفر از معدن‌چیان، کار آواربرداری از معدن شن‌وماسۀ شمارۀ ۵ شازند برای پیداکردن دو مفقودی دیگر همچنان درحال انجام است؛ چراکه با نظر برخی کارشناسان امدادرسانی، احتمال داده می‌شود ریزش سنگ‌های عظیم‌الجثه محل قرارگرفتن پیکر‌ها را جابه‌جا کرده باشد.» فرماندار شازند هم از استشمام بوی پیکر یکی از کارگران معدن شازند در محل نقطه‌زنی خبر داده است: «بوی پیکر یکی از کارگران محبوس‌شده در زیر آوار معدن این شهرستان در محل نقطه‌زنی شده، استشمام می‌شود. استشمام بو نشان‌دهندۀ است که پیکر کارگر در سطح بالایی از معدن است و تا چند روز دیگر باید آواربرداری ادامه یابد تا دسترسی به پیکر فراهم شود.»  

با همۀ این احتمالات، هیچ نظر قطعی برای یافتن کارگران وجود ندارد. معلوم نیست خانوادۀ «آیت‌‏الله رضایی»  و دختر کوچک «مجتبی نجفی» تا کی باید برای وداع آخر با عزیزان‌شان منتظر بمانند؟