شما هم برای عضویت در هیات دولت رزومه داده‌اید و آیا شورای راهبردی دولت چهاردم تفاوت روابط عمومی و رسانه را می‌داند؟
داستان را کم و بیش همه می‌دانند، رییس جمهوری منتخب تصمیم گرفته طرحی نو دراندازد و شورای راهبری انتخاب کابینه تشکیل شد. زیر مجموعه آن ۵ کارگروه و کمیته‌هایی برای انتخاب هیات دولت تشکیل شده که به نظر شیوه‌ای نظام‌مند برای انتخاب کابینه و ترفندی برای فرار از زد و بند‌های پشت پرده بودند. اما در عمل حداقل درباره انتخاب رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست ابهاماتی به چشم آمد که نشان می‌داد ساز و کار طراحی شده نقص‌هایی دارد. پیگیری این ابهامات باعث مشخص شدن یک نقص عجیب‌تر شد که به نظر ریشه در نگاه شورای راهبری به «رسانه» دارد.
تا جایی که من خبر دارم، چیزی حدود ۶۰ رزومه برای انتخاب به کمیته محیط‌زیست رسید و در نهایت با امتیازدهی بر اساس دستورالعمل مشخص شده ۱۵ نفر برای ارائه برنامه‌ها مشخص شدند. از بین این ۱۵ نفر نام افرادی به چشم می‌خورد که همزمان برای چند پست در هیات دولت رزومه فرستاده‌اند، یکی از نامزدها هم در کمیته دیگری مسئولیت دارد.
بر اساس سازوکار امتیازدهی طراحی شده این افراد جزو ۱۵ گزینه نهایی ریاست سازمان حفاظت محیط‌زیست هستند.

این موضوع نشان از یک نقص بنیادین در سازوکار طراحی شده دارد. مثلا چطور یک نفر می‌تواند خود را صاحب صلاحیت برای احراز پست وزارت رفاه بداند و همزمان جزو گزینه‌های نهایی ریاست سازمان حفاظت محیط‌زیست هم باشد؟ این موضوع ریشه در نگاه اشتباه به ریاست یک دستگاه بسیار تخصصی مثل سازمان حفاظت محیط‌زیست دارد. من این موضوع را پیگیری کردم و مشخص شد که باید از شورای راهبری پاسخ خواست. سوالات هم مشخص هستند:
نخست این‌که چرا یک نفر اجازه دارد همزمان برای دو سمت در سطح هیات دولت اقدام کند؟ گویا دوستان قرار گیری در مهم‌ترین سمت‌های دولتی را با تقاضا برای درخواست شغل در شرکت‌ها اشتباه گرفته‌اند.
و بعد این‌که چرا ساز و کار امتیازدهی طوری طراحی شده که افراد غیرمتخصص را به سطح گزینه‌های نهایی می‌رساند؟
پیگیری برای یافتن ‌پاسخ این پرسش‌ها، نقص دوم را مشخص کرد. هیچ روش مشخصی برای طرح پرسش از شورای راهبری پیش‌بینی نشده و اطلاع‌رسانی فقط از طریق گزارش‌های یک طرفه رییس شورا آقای ظریف در نظر گرفته شده است. با پیگیری‌های بعدی از طریق چند واسطه پاسخ‌هایی دریافت کردم که یکی از یکی عجیب‌تر بود:
آقای ظریف در توییتر جواب می‌دهند، اصلا چرا باید جواب بدهند، گزارش که می‌دهند هر روز، کدام رسانه هستند؟ و…
این جواب‌های غیررسمی ریشه در نگاه اشتباه و عجیب مجموعه دولت و شورای راهبری دارد که هنوز بر سر کار نیامده رسانه را با روابط عمومی اشتباه گرفته و مسیر ارتباط با رسانه برایش از بالا به پایین مفهوم دارد. ماجرا وقتی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم در ترکیب این شورا دست‌کم سه نفر سابقهٔ رسانه‌ای دارند. آیا باید باور کنیم که این دوستان به فکر این موضوع نیافته‌اند یا سیاست کلی مبنی بر عدم پاسخگویی است؟

این‌که هیچ روش رسمی و قابل دسترسی برای اهالی رسانه صرف نظر از ارتباط و اعتبار رسانه وجود ندارد که پرسش‌هایشان را طرح کنند، نشان از دیدگاهی بسیار اشتباه و چه بسا خطرناک به موضوع و کارکرد رسانه دارد.
پرسش‌هایی که می‌توانند اصلاح‌گر باشند و گاهی بسیار مهم هستند. مثلا در مورد انتخاب رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست، موضوع نگاه غیرتخصصی و حضور افرادی که می‌توان با نگاهی به رزومه آن‌ها به خوبی پیش‌بینی کرد درک درستی از ماموریت اصلی این سازمان ندارند، باعث نگرانی‌های بسیار هم در بین بدنه سازمان حفاظت محیط‌زیست و هم کارشناسان مستقل شده است. آیا باز هم قرار است بدون پاسخگویی، فردی غیرمتخصص برای ریاست سازمان انتخاب شود؟
چرا ساز و کار طراحی شده به نحوی است که قبول مسئولیت در هیات دولت با درخواست برای موقعیت‌های شغلی، آن هم مشاغل غیرمرتبط اشتباه گرفته شده و افراد اجازه چنین کاری دارند؟
امیدواریم که نگرانی‌های ما بیهوده باشد و این نگاه ریشه در شوق خدمت در عزیزان دارد. همین‌طور امیدواریم آقای ظریف همان‌طور که در توییتر پاسخگو هستند، این یادداشت نیز به دست‌شان برسد و درباره تفاوت‌های رسانه و روابط عمومی کمی بیشتر تعمق کنند.