این یادداشت پیام آشکاری به رئیس‌جمهور برگزیده و یادآور این نکتۀ بنیادین است که مردم ایران با همۀ گرفتاری‌های معیشتی و اقتصادی و مالی که این سال‌ها به دوش کشیده‌اند و با اینکه استخوان‌های بخش بزرگی از بدنۀ جامعۀ ما زیر این فشارهای اقتصادی خرد یا فروریخته، ولی همۀ این‌ها بازدارندۀ رشد و بلوغ سیاسی و اجتماعی این مردم نشد. شاید «لبیک» کم‌رنگ تودۀ مردم به «هَل مِن ناصِر» نخبگان و مؤثرین و اجابت کم‌رمقِ فراخوان مشارکت و رأی دادن به آقای پزشکیان از سوی مردم را بتوان نمادی آشکار از این بلوغ سیاسی اجتماعی برشمرد، که مردم دیگر چشم و گوش به دهان کسی نمی‌سپرند، توصیه‌ناپذیر شده‌اند و خود انتخاب می‌کنند. 

گمان می‌کنم این خبر خوبی برای آقای پزشکیان است؛ چرا که با مردمی‌ فهیم و برخوردار از توان موشکافی و واکاوی پرسمان‌ها و چالش‌ها روبه‌روست. از این روی پیش‌بینی می‌کنم که ایشان با حجم گسترده‌ای از مطالبات مردمی ‌به‌حق روبه‌رو خواهند بود و خوب است تا کمربندها را از هم‌اکنون محکم ببندند. در برابر وعده‌های پوچ، تهی و توهین‌آمیز برخی نامزدهای اگرچه نمایشی و پوششی، برای آوردن گوشت و مرغ و طلا و زمین و … به خانه‌های مردم، مسعود پزشکیان از دیدن و شنیدن نگاه «کارشناسان» در ساختار دولتی که در پی برپایی آن است گفت. 

اگرچه مشارکت کمتر از پنجاه درصدی در دور دوم انتخابات بیانگر آن است که پرداختن و پافشاری بر بازی دادن کارشناسان در روند مدیریت و کارگزاری کشور هم نتوانست بر دیدگاه نخبگانِ رویگردانِ از صندوق‌های رأی اثری بگذارد، ولی می‌توان این پافشاری را اگر نه ویژگی امیدوارکننده، که دست‌بالا نگاهی از جنس دیگر دانست و بر بنیان آن مطالبه‌گری کرد. پرسش و نکتۀ سربسته و دوپهلو دربارۀ این نگاه آقای پزشکیان که باید دربارۀ آن روشنگری بیشتری انجام شود، این است: «کدام کارشناسان؟» بی‌گمان چشم‌داشت افکار عمومی‌ آن است که ایشان دربارۀ نگاه خود به کارِ کارشناسی و  گروه کارشناسان روشنگری کنند، چرا که بهره‌گیری از نگاه کارشناسی و دیدگاه‌های کارشناسان می‌تواند همچون تیغی دولبه باشد. نباید فراموش کنیم همۀ چالش‌ها و گرفتاری‌های امروز کشور در همۀ بخش‌ها، ساخته و پرداخته و برونداد دیدگاه‌های همین «کارشناسان» است. 

در بخش سیاست خارجی، همین «کارشناسان» بودند که از به سرانجام رسیدن «برجام» جلوگیری کردند. در بخش بهداشت و درمان نیز فراموش نکرده‌ایم که گروهی از پزشکان در جایگاه کارشناس این بخش، با امضای طومارهایی پی‌درپی، از خرید واکسن کرونا جلوگیری کردند.

در بخش مدیریت منابع آب کشور نیز همین «کارشناسان» بودند که برای نمونه، سد گتوند را طراحی و اجرا کردند. همین «کارشناسان» بودند که با طراحی و جانمایی نزدیک به یک‌صد سد بزرگ و کوچک در بالادست دریاچۀ ارومیه، بزرگترین نمکزار دست‌ساز کشور را ایجاد کردند یا ده‌ها طرح شیرین‌سازی و انتقال آب بین‌حوضه‌ای را از دریاهای شمالی و جنوبی کشور با هزینه‌های گزاف مالی و محیط‌زیستی و اجتماعی و امنیتی، بر گردۀ منابع مالی و محیط‌زیست کشور بار کردند. خشک شدن رودخانه‌ها و تالاب‌ها و دریاچه‌های این سرزمین و پدیدۀ فرونشست در این سال‌ها، همه و همه ناشی از تصمیم‌های «کارشناسان» بوده و بهره‌برداری غیراصولی از منابع طبیعی و محیط‌زیست و ده‌ها و صدها مصیبت تحمیل شدۀ دیگر بر این سرزمین، همه و همه با پشتیبانی تصمیم‌های کارشناسی انجام شده است. 

در همۀ این سال‌ها که شیرۀ جان این سرزمین با شعار توسعه مکیده و از تاب‌آوریَش کاسته می‌شد، هیچ تصمیم و طرح و برنامۀ اجرا شده‌ای را نمی‌توان یافت که بدون پشتوانۀ نظر کارشناسی طراحی، تصویب و اجرا شده باشد. در هیچ‌کدام از این چالش‌های ویرانگر، مردم عادی کوچکترین دخالتی نداشتند و آنچه که شد، با پشتیبانی و امضا و تأیید «کارشناسان» بوده است. از این روی، وقتی آقای پزشکیان از نگاه کارشناسی دولت خود به چالش‌ها می‌گوید، باید کمی ‌نگران شد و دوباره این پرسش را بیان کرد که منظور ایشان کدام «کارشناسان» است؟ آیا منظور آقای پزشکیان از دیدن و شنیدن صدا و دیدگاه‌های «کارشناسان»، همین کارشناسان زمینه‌ساز این چالش‌ها و ویرانگری‌ها که در وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها مشغول کار هستند است، یا روی سخن ایشان با طیف دیگری از «کارشناسان» است که قرار است در دولت ایشان رونمایی شوند؟

باید دربارۀ این چالش روشنگری شود که آیا آقای پزشکیان، صدای «کارشناسان» توانمند و مستقل و غیردولتی و آن دسته از کارشناسانی که در مسیر فشل، بسته، یک‌جانبه‌نگر و آن‌گونه که خود ایشان در مناظره‌ها اشاره کردند، «ناعادلانه» شیوۀ استخدام، با همۀ توانمندی‌های علمی ‌از گردونه حذف و کنار گذاشته شدند و حق ورود به وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی از آن‌ها ستانده شده و این‌گونه کشوری از دریافت خدمات آن‌ها محروم شد، ولی همچنان بر بنیان تعصب، تعهد و دلبستگی به این سرزمین مانده‌اند را نیز خواهند شنید و نگاه این گروه از کارشناسان را نسبت به کارشناسان سفارشی و سهمیه‌ای و وابسته به پیمانکاران و مافیاها و کارتل‌های اقتصادی و مالی برتری خواهند داد و دیدگاه‌های این بخش از «کارشناسان» را نیز به رسمیت خواهند شناخت؟ ایشان در روزهای تبلیغات انتخاباتی، آشکارا روی روند ناعادلانۀ استخدام‌ها در بخش دولتی و حذف شدن بسیاری از نیروهای توانمند از صحنۀ خدمت به کشور و مردم در این سال‌ها سخن گفتند. حال پرسش این است که آیا برنامه‌ای برای توقف این روند و مهم‌تر از آن، احقاق حقوق پایمال شدۀ افراد توانمندی که در این چند سال ناعادلانه از ورود به دستگاه‌های دولتی منع شدند دارند یا خیر؟

پایان سخن اینکه، خوب است آقای پزشکیان در همین روزها با این شعار جامعۀ مدنی و کنشگران ایران به‌ویژه در بخش محیط‌زیست و منابع طبیعی آشنا شوند که «مطالبه‌گری و پرسش‌گری قانونمند حق مسلم شهروندان، و پاسخگویی وظیفۀ مشخص کارگزاران است.»