مجموعه تاریخی عباس‌آباد پیش از مصوبه اخیر که از سوی شورای‌عالی معماری و شهرسازی در مورد الحاق به بافت شهری بهشهر تصویب شده است مخاطرات زیادی مانند ساخت شهرک و واگذاری اراضی طی یک مناقصه را از سر گذرانده بود. متاسفانه در این مجموعه تاریخی ذی‌نفعان زیادی حضور دارند و هر روز که می‌گذرد گویی نهادهای بیشتری می‌خواهند از آن سهم داشته باشند. تقریبا در رسانه‌ها نامی از این بنای ثبت جهانی شرق مازندران نمی‌بینید و نمی‌خوانید جز به واسطه مخاطرات و تخریب‌ها. به تازگی نیز خبر الحاق این مجموعه تاریخی که در جنگل‌های البرز قرار دارد به بافت شهری که کیلومترها از آن دور است توجه حامیان میراث فرهنگی را جلب کرده است. در مورد مصوبه اخیر باید به این نکته توجه کرد که این محدوده با فاصله بسیار زیاد از محدوده شهر بهشهر، به عنوان محدوده‌ای جنگلی که هیچ‌گونه ویژگی شهری ندارد (و حتی نمی‌توان نام محله بر آن گذاشت تا ذیل قوانین شهرداری بیاید) قرار گرفته و علاوه بر این‌ها یک روستای مستقل که جز حوزه شهری نیست، میان این دو حائل است. این الحاق پیشتر در شورای‌عالی معماری و شهرسازی کشور در سال 99، رد شد و یک بار هم در زمان بازنگری طرح جامع شهر به آن ایراد وارد شد.
اما طی این دو سال بدون تغییر طرح جامع یا تغییری در آرای کارشناسی متولیان قانونی این محوطه شورای عالی معماری و شهرسازی از رای منفی خود برگشته و مصوبه رد شده خودش را به تصویب رسانده است.
از سوی دیگر شهرداری بهشهر در حالی به دنبال مدیریت این مجموعه است که کارنامه روشنی در مورد نگرش و عملکرد درباره بناهای تاریخی ندارد. مثال بَین آن نیز مکان فعلی شهرداری است. این نهاد سال‌هاست که که در باغ تاریخی صفوی که امروز به نام پارک ملت بهشهر می‌شناسیم حضور دارد و نه تنها در حفاظت از آن ناتوان است بلکه اقدام به ساخت و ساز در حریم فنی آن کرده است.
بنای چهلستون یا باغ شاه در بهشهر جزو معدود بناهای تاریخی ایران است که دارای دو شماره ثبت ملی و دو حریم است. یک بار ساختمان شهرداری ثبت ملی شد و یک بار باغ شهرداری و شهرداری بهشهر به هیچ یک از این حرایم احترام نگذاشته و تخلفاتش در این مکان محرز است. 15 سال است که هر دوره شهردار و شورا وعده تخلیه این بنا به منظور ساخت موزه را بیان می‌کنند اما این اقدام هم انجام داده نمی‌شود و ما شاهد هستیم که آثار تاریخی گوهر تپه بهشهر در موزه شهر آمل نمایش داده می‌شود. در مورد کاخ صفی‌آباد هم شهرداری خیز تملک برداشت آن هم برای محدوده ای که ممکن است به عنوان یک لکه منفصل در جنگل‌های هیرکانی به ثبت جهانی برسد.
در مورد عباس‌آباد بهشهر، شهرداری در دوره‌ای که مدیریت این منطقه با سازمان منابع طبیعی بود و میراث فرهنگی عملا حق مدیریتی نداشت، با عنوان جمع‌آوری زباله و نظافت منطقه مکانی را در اختیار گرفت. دکه ورودی نصب شد و از آن زمان تا به حال هر وسیله نقلیه برای ورود به این منطقه 10 هزار تومان ورودی می‌دهد در حالی که هیچ گونه خدماتی از محل این درآمد ارائه نمی‌شود. شهرداری هرگز میزان درآمد این ورودیه‌ها و اینکه صرف چه اموری می‌شوند را اعلام نکرده است. این نقطه آغاز ورود شهرداری به یک منطقه ثبت جهانی بود و طی چند سال گذشته تلاش بیشتری برای حضور پررنگ‌تر می‌کند تا از محل درآمدی این منطقه بتواند استفاده کند. شهرداری تخصصی در زمینه حفاظت از ابنیه و محوطه های تاریخی ندارد و قانون هم این نهاد را ذی‌صلاح نمی‌داند. اگر بررسی دقیقی بر حجم مداخلات و تخلفات در حوزه ابنیه و محوطه‌های تاریخی بهشهر به عمل بیاید ابعاد این موضوع روشن می‌شود. بنا بر این تجربه تاریخی در بهشهر نگرانی‌ها از دست‌درازی به داشته‌های فرهنگی و تاریخی این منطقه بسیار است.
نکته دیگر که باید به آن توجه کرد این است که در مورد مصوبه اخیر وزارتخانه مخالفت شدید و صریحی انجام داد. به رغم نظر مخالف دستگاهی که قانون او را متولی میراث فرهنگی کرده است، این مصوبه به تصویب رسیده است. در چنین شرایطی چگونه می‌توان انتظار داشت که شهرداری بعد از این از آرای کارشناسی وزارت میراث و اداره‌های تابعه استانی و شهرستانی‌اش تمکین کند؟ در این زمینه انجمن‌ها و تشکل‌های میراث فرهنگی هم به این تصمیم معترض هستند و تمام تلاششان را برای ابطال این مصوبه به کار خواهند گرفت.