هنرستان نور قم، فرزانگان اردبیل، نام مدرسه اعلام نشده (!) قم، و حالا دبیرستان احمدیه بروجرد…
حتی خواندن اخبار مربوط به مسمویت‌های سریالی دانش‌آموزان در مدارس مخوف‌ و مرموز است؛ چه برسد به نوجوانانی که تجربه‌اش کرده‌اند و خانواده‌هایی که از فرستادن دختران، و در مواردی پسرانشان، به مدارسی که قرار بود نهادهایی باشند امن، عادلانه، شاد و پویا که در آن فرزندان سرزمین بتوانند دانش بیاموزند، تجربه کسب کنند، زندگی یاد بگیرند و برای آینده و حضور در همه عرصه‌های اجتماعی آماده شوند واهمه دارند. آنها در شرایطی نگران آینده‌ نزدیکِ فرزندانشان هستند که حالا و با اعلام قطعی «عمدی» بودن این سریال از جانب مراجع رسمی می‌دانیم اراده‌ای برای ستاندن آینده نوجوانان و حق آموزش و تحصیل از دختران وجود دارد. دستانِ این اراده باید همین‌جا و قبل از اعلامِ فصل دوم سریال قطع شود. و جامعه حق دارد و باید مطالبات زیر را از رسانه‌ها، دولت، و مراجع امنیتی و قضایی داشته باشد:
اول، رسانه‌ها نباید فکر کنند دارند سریال‌های کاراگاهی دهه هفتاد آمریکا را گزارش می‌دهند و یا دارند یک صفحه حوادث روزنامه را پر می‌کنند. دیروز تیتری را در یکی از روزنامه‌ها دیدم که نوشته بود «نکته عجیب ماجرا این است که تنها دختران دچار این مشکل شده‌اند.» این یک بیماری یا مشکل طبیعی نیست که مثل سرماخوردگی به آن دچار شوند و دختر بودن دانش‌آموزان در آن عجیب باشد. اینها نشانه‌هایی هستند برای کاوش. پنج پرسش اصلی روزنامه‌نگاری باید درباره این جریان پاسخ داده شود: دقیقا چه کسانی و گروه‌هایی درگیر هستند؟ دقیقا چه اتفاقی افتاده؟ این اتفاق‌ها چه وقت افتاده‌اند و آیا توالی معناداری میان آنها وجود دارد؟ کجا و چه شهرهایی درگیر جریان هستند و آیا ارتباطی میان بسترهای اجتماعی، فرهنگی، آموزشی در این شهرها با جریان وجود دارد؟ چرا و انگیزه‌های اصلی و فرعی چه هستند؟ چگونه بروز این اقدام ممکن شده است و آیا شکاف‌ها و ابهاماتی در توضیحات و شواهد وجود دارد؟
دوم، دسترسی به آموزش و پرورش حق تمامی شهروندان است و فراهم کردن و مراقبت همه‌جانبه از این حق نه لطفِ و مهرِ دولت، بلکه وظیفه آن است. شاید دولت باید به جای وقت گذاشتن روی لیست فروش مدارس و کسب درآمد، آن هم در شرایطی که در بحران محرومیت آموزشی و ترک تحصیل هستیم بیشتر به قطع کردن اراده‌هایی که برای تعطیلی مدارس و محروم شدن دختران از آن وجود دارد فکر کند و برای آنها جواب قاطع داشته باشد. توضیحی که از جانب معاون وزیر بهداشت داده شده حتی نزدیک به کافی هم نیست و هیچ رنگی از پاسخگویی ندارد: «افرادی دوست داشتند که تمامی مدارس به خصوص مدارس دخترانه تعطیل شوند.» در ادامه هم برای اینکه به ذهن خودشان خیال جامعه را راحت کنند و شرایط را عادی جلوه دهند بنویسند که حال همه خوب است و مواد شیمیایی «در دسترس بودند!»
سوم، مراجع قضایی ادعا دارند اگر پروانه‌ای در شهر «الف» پر بزند آنها می‌توانند بانیان توفان در شهر «ب» را پیش از وقوع توفان دستگیر کنند. چطور است که جریانی تهدیدی که 14 مدرسه تاکنون در چندین شهر قربانی آن شده‌اند به صورت سریالی تکرار می‌شود و هیچ کنشی و نیرویی برای توقف آن وجود ندارد؟ حتی مسمومیت عمدی یک دانش‌آموز در یک مدرسه هم زیادی و سنگین است.
علاقه‌ای وجود دارد تا جنایاتی (بله بخوانید جنایت) از این دست در قالب «طالبانیسم به ایران برسد»، «داعشِ ایرانی دیده شد»، «نازیسم به ایران رسید»، «زلزله ترکیه به تهران می‌رسد» و… گزارش شود تا بلکه قیاس‌های هراس‌آور باعث شکلگیری اراده‌ای برای توقف جریان شود. اینجا به نظر نیازی به چنین قیاسی نیست، بلکه باید بسترها و روابط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی (و احیانا اقتصادی) موجود همین اتفاق کاملا روشن شده و با آن برخورد قاطع شود. بیش از صد سال مبارزه در پسِ دستیابی به حق آموزش رایگان، همگانی و بدون هیچ تبعیض جنسیتی یا قومیتی و مذهبی، باکیفیت و قابل دسترس در کشور ما وجود دارد. مبارزه‌ای که متوقف نشده و نخواهد شد. همه نهادهای مسئول درباره شفافیت و پاسخگویی وظیفه دارند تا سریال مسمومیت نه تنها تکرار نشود، بلکه بانیان آن بدانند تغییری در تحصیل امنِ دختران تحت هیچ شرایطی به وجود نخواهد آمد.