قربانی گرفتن بوتولیسم در تالاب میانکاله اولین سال نیست و آخرین سال هم نخواهد بود. این اتفاق تا زمانی که تالاب احیا نشود، تکرار می‌شود. وقتی سطح آب تالاب پایین می‌آید، شرایط برای رشد و تجمع این باکتری بی‌هوازی فراهم‌تر می‌شود. افزایش لایه‌های رسوبی هم که باعث مرگ بی‌مهرگان می‌شود، باز شرایط را مستعد‌تر می‌کند. چرا که بعد از آن باکتری در بدن این بی‌مهرگان رشد کرده و تولید سم می‌کند. ابتدا ماهی‌ها تلف می‌شوند وبعد هم گونه‌های مختلف پرندگان بسته به مقاومتشان قربانی بوتولیسم می‌شوند. مرغابی‌های آب‌چر و و پرندگانی که از کف تالاب تغذیه می‌کنند، در صدر فهرست مرگ هستند. این میان فقط گونه‌های لاشه‌خوار مقاومت بیشتری دارند. حتی پرندگان ماهی‌خوار نیز از این قضیه مستثنا نمی‌شوند و خیلی زود به جمع قربانیان اضافه می‌شوند. همین اتفاقی که در میانکاله قدم به قدم اجرا می‌شود. بیشترین میزان تلفات در بین چنگر‌ها و فلامینگوها بود که از کف آب تغذیه می‌کردند. مرغابی‌های آب چرب هم تلفات بالایی دارند. تنها کرکس‌ها و لاشه‌خوارها جان سالم به در بردند. در میانکاله علاوه بر این‌که سطح آب پایین رفته، رسوب هم زیاد شده. سیلاب‌هایی که در سال‌های اخیر اتفاق افتاده منجر شده تا رسوبات رودخانه در این تالاب جمع شود. همین جمع شدن رسوب باعث مرگ بی‌مهرگانی شده که حالا بدنشان میزبان این باکتری بی هوازی است. بی‌مهرگان مرده و لاشه‌ها تلفات را بیشتر می‌کنند. برای همین هم اولین اقدام جمع‌آوری لاشه هاست، تا شاید بتوانند جلوی گسترش تلفات را بگیرند.
مقابله با بوتولیسم به همین سادگی‌ها نیست. عوامل مستعدکننده آن یکی و دو تا نیست، هر چند که قوی‌ترین عامل همان کاهش سطح آب تالاب بوده و در خشکی سایر تالاب‌ها هم در حال تکرار است. هنوز هیچ کاری برای جلوگیری از خشک شدن تالاب‌های ایران نکرده‌اند. شمار بالایی از تالاب‌ها به خاطر برداشت آب‌های زیرزمینی، کشاورزی و سد‌سازی نامتعارف در آستانه مرگ‌اند. با وجود شعارهای داده شده هنوز هیچ احیایی صورت نگرفته است. از سوی دیگر کاهش سطح آب میانکاله هم چندان جبران‌پذیر نیست. به طور کلی از سال 2000 به این سمت، موج بوتولیسم گسترده‌تر شده و بیش از همه در آمریکا و کانادا رخ داده است. اگر تعداد تلفات پرندگان را فقط در آمریکا کنار هم بگذاریم مرز یک میلیون بال را هم رد می‌کند. در نهایت اقدام خاصی هم برای مقابله وجود ندارد، تالابی که مستعد بوتولیسم شد به همین زودی‌ها از این قضیه خلاص نمی‌شود و باید عوامل مستعدکننده را از بین برد. یکی از کارهای مهمی که در کشورهای درگیر این مسئله صورت می‌گیرد، کنترل عواملی است که بر سطح آب تاثیر دارند. این میان در مورد میانکاله که لایه‌های رسوب هم به آن نفوذ کرده، قضیه قدری پیچیده‌تر است. اگر امکان لایروبی و خارج کردن رسوبات فراهم باشد، شانس تکرار این فاجعه کمتر می‌شود، وگرنه در زمستان‌های بعدی هم تلفات گسترده تکرار می‌شود.