«بیجار گروس» شهری است دیرپای در میان کوه‌ها که روزگاری چشمه‌ها، رودخانه‌ها، کاریزها، باغ‌ها و کوچه‌باغ‌هایی زیبا داشت. در دهه‌های گذشته در نبود گردانندگان شایسته، کاردان و دلسوز دولتی و هازمانی (اجتماعی)، همهٔ آنها خشکیدند و از میان رفتند و ساختمان‌هایی بی‌ریخت و نازیبا جایگزین شد. شهری سرد، بی‌جان و به‌دور از هر چشم‌انداز دلنواز. خوشبختانه مردم این دیار به خود آمده‌، از چنبر چیرگی ناآگاهی رهایی یافته، دیگر نامهربانی با زیستگاه و تباهی آن‌را بر نمی‌تابند. در چارچوب گروه‌های کوهنورد، ورزشکار و دوستداران زیست‌بوم (NGO‌ها) در پی آنند که این دایه و مادر را بپایند و کژی‌ها را بزدایند. مردمان این دیار از دیرباز به بافت فرش‌هایی زیبا و هنری آوازه داشته‌اند. بدان‌گونه که فرش آهنین بیجار در سراسر اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورها شناخته شده است و آرایه بخش بسیاری از گنجینه‌هاست. چه به‌شُگون و خجسته است که می‌خواهند موزه این هنر ارزشمند و بهایی را، هرچند دیرهنگام، در این شهر برپا دارند .

اکنون آثار آن تصرف و تخریب خسارت بار،مردمان را آیینەی دق و چشم انداز زیبای شهر را زخمی ناسور شده است،چنانکه هرگز بهبودی نخواهد یافت.»
آنها در این نامه همچنین افزودند: «متأسفانه مدتی است مجدداً کارِ عَبَثِ تخریب و تسطیح و دیوار و نرده و حفاظ دوباره آن عرصه سنگلاخی و صخره‌ای،که شائبه ای جز اصرار و ابرام بر تحمیلِ تصرّف و تملیکِ پر مسئله این مرتع ملی بر آن مترتب نیست، ادامه یافته است. کنون مردمان در این تعدّی، یا به عبارتی نامأنوس تسطیح پروژەای بی نام و نشان و جانمایی پر ابهام که عنوان موزە فرش بیجار بر آن نهاده شده است.حیران و انگشت به دهان ماندەاند،که این چه حُکم و حکایت است!مگر این شهر جزیره است و قحط زمین،که با وجود دەها ابنیه و اماکن بِلا استفادەی دولتی،پیکور به جان طبیعت خدا این آیت و عطیه الهی انداخته‌اند،و این چشم انداز روح نواز مردمان را زیر و زبر کرده‌اند!»

آنها اضافه کردند: «در خاتمه، دوباره طلب استمداد و التجا می‌رود از تمامی مقامات دولتی،قضایی و حکومتی بیجار گروس و استان و استاندار به عنوان عالی ترین مقام دولت ، دادستان ارجمند به عنوان مدعی العموم، فرماندار و معاونان و دیگر مسئولان گرامی ادارات، امام جمعه شهر، نماینده ی کنونی و ادوار مجلس ،فرمانداران ادوار و اسبق با ورود به این موضوع، اقدامات مقتضی و مؤثر خود را در این باره دریغ کنند. همچنین خاضعانه از افکار عمومی، فعالان مدنی و محیط زیست، دوست‌داران و حافظان طبیعت، صاحبان رسانه و گروه ها و کانال های مجازی و تمامی اعضای محترم آنان، به ویژه همشهریان فرهیخته و دلسوز، فرهنگیان، دانشجویان و صاحبان صلاحیت تا بلکه فارغ از آفتِ ملاحظه و محافظه کاری های معمول و مذموم، صرفاً در قامت یک شهروند مسئول، با ایفای نقش سازنده خود از هر گونه اقدام مدنی و مؤثر دریغ نکنند.»