امنیت امری مجرد نیست. وقتی از امنیت در محل زندگی یا محلی تاریخی صحبت می‌کنیم، باید بدانیم این امنیت در گام نخست با حضور مردمی که در آنجا زندگی می‌کنند فراهم می‌شود. حضور فعال و تعلق خاطر به مکان، خود به خود عامل ایجاد امنیت است و وقتی محدوده‌ای از سکنه واقعی خود خالی می‌شود و اقشاری جایگزین می‌شوند که به آن دلبستگی ندارند، به‌صورت خودکار منطقه ناامن می‌شود؛ یا خالی از سکنه خواهد شد، یا بدل به انبار کالا و مامن بزهکاری خواهد بود.

اتفاقی که نمونه‌اش در بسیاری از بافت‌های تاریخی شهری رخ داده و متاسفانه سیاست‌های نادرست عامل از بین رفتن بافت از سویی و از سویی ناامن شدن منطقه و به هم خوردن ترکیب جمعیتی آن شده‌اند.
بنابراین آنچه امنیت منطقه‌ای را ضمانت می‌کند حضور علاقه‌مندانه ساکنان آن است. نگاه آشنا در فضای انسانی خود‌به‌خود امنیت به‌همراه می‌آورد و البته تعلق خاطر به مکان هم حیثیت و شخصیت ایجاد می‌کند.
این در حالی است که بسیاری از بافت‌های ارزشمند ما با این معضل مواجهند. خدمات شهری که مناسب این بافت‌ها باشد وجود ندارد و این خسران است. از سوی دیگر میان ارگان‌های مختلف هم همواره بحث و جدل در میان است. شهرداری باید جواب ساکنانی را بدهد که قصد بازسازی دارند و میراث فرهنگی باید پیوستگی و اصالت بافت را حفظ کند و این مجادله مداوم منجر به ایجاد پارادوکسی عمیق شده است. از طرف دیگر با جواب قطعی و قانع‌کننده‌ای که متضمن حیات این بخش شهر باشد و اصول پایداری در آن قابل لمس است مواجه نمی‌شویم و مسئله امنیت تنها یکی از معضلاتی است که در بافت تاریخی با آن روبه‌روییم.
در نهایت باید بگویم هر اقدامی که مطالعه نشده و اصولی در شهر رخ دهد عوارض سخت دیگری را در پی خواهد داشت. بنابراین وقتی شاهد این هستیم که کوچه‌ها تعریض می‌شوند و تاسیسات محدوده تاریخی افزوده می‌شود، نوع دیگری از ناامنی برای منطقه به وجود می‌آید چرا که ساختار آن را تغییر می‌دهد. این نکته مهمی است که بافت تارخی نمی‌تواند نیاز زندگی امروز را برآورده کند و باید با چنین نگاهی با این فضا روبه‌رو شویم و کسانی که علاقه‌مندند در محیطی آرام، خانه‌ای حیاط‌دار و … داشته باشند را برای رفتن به این مناطق ترغیب کنیم. البته شرط اصلی این است که ساکنان اولیه را در منطقه نگه داریم. باید به نحوی چیدمان این منطقه درست شود که به آن افتخار کنیم، نه مانند بسیاری از شهرهای فعلی ما که بافت تاریخی بدل به بافت فرسوده و مخرب شده‌ است. امنیت با همه این موضوعات ارتباطی تنگاتنگ دارد و لازم است مدیران شهری درک درست و نگاهی ویژه به بافت تاریخی داشته باشند و طراحانی را برای بازآفرینی به کار گیرند که فهم درستی از این ماجرا دارند و به فضا وفادارند. در کوتاه‌مدت ممکن است رسیدن به چنین وضعیتی ممکن نباشد اما در بلندمدت باید این مناطق را به عنوان بخشی ویژه، به شهر برگردانیم. این اتفاق باعث رونق گردشگری هم خواهد شد و همه اینها عامل ثبات و امنیت است.