به گزارش پیام ما، اهمیت اثراث مثبت فضاهای سبز شهری، تعامل با طبیعت و عناصر آن به‌ویژه پس از همه‌گیری کووید ۱۹، مورد توجه جهان قرار گرفت. اکنون نیز که جهان با افزایش دمای شدید بی‌سابقه دست‌وپنجه نرم می‌کند، این موضوع بار دیگر در طراحی مدل‌های شهری مورد توجه قرار گرفته است.

به‌طور کلی چشم‌اندازی ناامیدکننده پیش روی جهان وجود دارد؛ به‌طوری که به‌گفتۀ سازمان ملل، در مسیر رسیدن به میانگین دمای ۳.۷ درجۀ سانتی‌گراد بالاتر از دورۀ پیش از انقلاب صنعتی تا سال ۲۱۰۰ هستیم. این مسیر کل اکوسیستم‌ها را تهدید می‌کند و به نظر می‌رسد که شیوۀ زندگی شهری ما را به خطر می‌اندازد. در این زمینه، معماران و برنامه‌ریزان شهری مسئولیت انطباق شهرها با تغییر اقلیم را بر عهده دارند.

مجلۀ «archdaily» با تمرکز بر این چالش، فهرستی از پروژه‌های شهری را ارائه کرده؛ نمونه‌هایی از فضاهای عمومی که آمادۀ مقابله با چالش‌های یک سیارۀ بیش‌ازحد هستند. این پروژه‌ها سطوح پوشش گیاهی، مواد طبیعی، عناصر آب و مناطق سایه‌دار گسترده را به کاربران ارائه می‌دهند. یکی از این فضاها پارک «Esmeralda» در شهر کوپیاپو در شیلی است. این پارک در یکی از آخرین محل‌های توسعۀ مسکن اجتماعی پیرامونی در ضلع شمالی این شهر، در مرز صحرای آتاکاما قرار دارد.

در اصل، زمینی که این پروژه در آن ساخته شده، بخشی از یک نهر کوچک بوده، اما برای بیش از ۴۰ سال مملوء از زباله بوده است. ساکنان این منطقه متشکل از بیش از ۳۰۰ خانواده آسیب‌پذیر بودند. قرار بود ساخت چنین پروژه‌ای به ساکنان خود فضایی سبز و قابل سکونت بدهد؛ چراکه از زمان ساخت آن در دهۀ ۸۰، هیچ امکانات یا مناطق تفریحی عمومی نداشت.

منشأ اجرای این پروژه در نزدیکی یک بیابان، ایدۀ «باغ شهری» بود. مکانی سرسبز در بیابان که می‌توانست محیط بسیار خشک منطقۀ آتاکاما را که در سطح جهانی به‌عنوان خشک‌ترین بیابان جهان شناخته می‌شود را به محیطی قابل زندگی تبدیل کند. اما دست‌یابی به یک فضای عمومی با کمبود آب زیاد و واقع در یک بخش آسیب‌پذیر، یک چالش بزرگ بود. پرسش طراحان این بود که چگونه می‌توان در این منطقه یک محیط سرسبز ایجاد کرد؟ طراحی شامل کار بر روی یک استراتژی از چشم‌اندازهای بصری سبز بود؛ طراحی‌ای که مستلزم محلی بود که ساکنان بتوانند پارک و فضای سرسبزی را در اطراف خود مشاهده کنند. همچنین طراحان مکان‌یابی برای ایجاد باغ‌هایی کوچک در تقاطع بصری خیابان‌ها با پارک آغاز کردند. به این ترتیب، ساکنان به‌جای انبوه زباله‌های ناسالم موجود، می‌توانستند با یک منطقۀ پوشش گیاهی مواجه شوند.

به این ترتیب، پارک از یک بافت اجتماعی و اکولوژیکی بین مناطق با پوشش گیاهی بالا، مناطق میانی پوشش گیاهی پایین و باغ‌ها تشکیل شده است. با این استراتژی از گرمای شدید اجتناب و محله در احاطۀ فضای سبز قرار می‌گیرد.