صدای گلوله یک لحظه هم قطع نمی‌شود؛ پرنده‌ها مثل برگ بر زمین می‌ریزند؛ تعداد شکارچی‌ها آنقدر زیاد است که صد مرد مسلح هم از عهده‌شان بر نمی‌آید. با یک نگاه می‌توان گفت حدود 150 نفر هستند. با اینکه امسال پرندگان کمتری به این بخش «پناهگاه» آمده‌اند؛ اما چون «آلاگل» تقریبا خشک شده و پرنده‌ای ندارد اغلب شکارچی‌ها از آن منطقه به «آشور» می‌آیند و امسال صحنه‌ای را رقم زده‌اند که دیگر نمی‌توان نام آن‌را شکار گذاشت. همین دوشنبه گذشته به دستگاه لایروب شلیک کردند و وقتی مرزبانی نیروهایش را فرستاد آنها را نیز با تفنگ و پارو مورد ضرب و شتم قرار دادند. شرایط آنجا بیشتر به یک «شورش» یا «یورش» می‌ماند و عجیب است که چرا دستگاه‌های سیاسی-امنیتی استان گلستان تاکنون به طور جدی با این مساله برخورد نمی‌کنند.

با شروع فصل مهاجرت پرندگان، تالاب‌های شمال ایران و دریای خزر که میزبان پرندگان قطب شمال هستند به کشتارگاه آنها تبدیل و صحنه‌هایی خلق می‌شود که نامش شکار نیست؛ کشتار بی‌رحمانه و قتل‌عام موجودات و نسل‌کشی غم‌انگیزی است که گاهی شامل پرندگانی می‌شود که قابل خوردن هم نیستند.
ماجراهای درگیری محیط‌بان‌ها و شکارچیان نیز اتفاق تازه‌ای نیست. همه از آن خبر دارند و دست آخر هم یا جریمه نقدی و مصادره تفنگ است و یا تیری که بدن محیط‌بان را می‌شکافد و چوبی که بر سر و صورت و دست و پایش فرود می‌آید و تا سالیان سال، جراحتش هر روز آینه دق خانواده است و رنج لحظه به لحظه محیط‌بان.
امسال اما ماجرا متفاوت است؛ به خاطر خشک شدن بیش از 90 درصد تالاب بین‌المللی آلاگل هجوم شکارچیان به آشوراده برای شکار پرنده چندین برابر شده و صحنه‌هایی را رقم زده که دیگر نمی‌توان نامش را شکار پرنده گذاشت. بلکه موضوع، خطری امنیتی است که حالا بعد از محیط‌بانان مظلوم، مرزبانان را نیز درگیر کرده و مورد تهاجم قرار داده است.
اسفندماه سال گذشته شکارچیان در آشوراده به محیط‌بانان حمله کردند. این حمله قبل‌تر هم بارها اتفاق افتاده بود و بعدها نیز تکرار شد. ۳۰ شکارچی مسلح که در روز یکم اسفند‌ماه برای شکار پرندگان میانکاله به منطقه آشوراده آمده بودند بعد از حضور محیط‌بانان با سلاح‌های شکاری خود به سمت آنان شلیک کردند.
حمله مسلحانه شکارچیان به محیط‌بانان میانکاله در سواحل آشوراده و بندر ترکمن در روز‌های پنجم، دهم، دوازدهم و نوزدهم بهمن اتفاق افتاده بود و با تفنگ‌های ساچمه‌ای به سمت محیط‌بانان شلیک کرده بودند.

امسال شکارچی‌ها بیشتر از «آق قلا» می‌آیند و گروهی بسیار بزرگ هستند. گاهی حدود 100 تا 150 شکارچی با بهترین امکانات و تجهیزات و قایق و تفنگ به این نقطه از پناهگاه می‌آیند و به راحتی شکار می‌کنند

نگرانی اهالی آشوراده
یکی از ساکنان بندر ترکمن که در شبه جزیره آشوراده کسب‌وکار دارد در اینباره به «پیام ما» گفت: «روز دوشنبه همین هفته شکارچیان به سمت دستگاه لایروبی که در خلیج گرگان است شلیک کردند. کارگران هم زنگ زدند به پلیس 110 و بعد، 3 نفر از افراد نیروی دریابانی نیروی انتظامی وابسته به مرزبانی به منطقه آمدند تا ببینند داستان از چه قرار است. اما شکارچی‌ها با ماموران مرزبانی نیز درگیر شدند و به سمت آنها شلیک کردند. البته تیر به کسی اصابت نکرد اما یکی از این شکارچیان، با پارو به کتف مامور مرزبان کوبید که زخمی و راهی بیمارستان شد.»
او گفت: «‌امسال وضعیت شکار پرنده در آشوراده بسیار عجیب و غریب شده؛ درست است که هر سال اینجا شکار انجام می‌شد اما امسال شکارچی‌ها بیشتر از «آق‌قلا» می‌آیند و گروهی بسیار بزرگ هستند. گاهی حدود 100 تا 150 شکارچی با بهترین امکانات و تجهیزات و قایق و تفنگ به این نقطه از پناهگاه می‌آیند و به راحتی شکار می‌کنند. اگر هم مامور محیط زیست بیاید آنها را می‌زنند و گوششان به هیچ قانون یا تذکری بدهکار نیست.»
او با اشاره به اینکه چون شوری آب در ضلع غربی «خلیج گرگان» بیشتر شده، پرنده‌های آن بخش هم به اینجا (ضلع شمالی) آمده‌اند، می‌گوید: «‌تعداد پرندگان امسال یک دهم سال گذشته هم نیست؛ اما تعداد شکارچی‌ها حداقل 8-7 برابر شده و ترسی هم از کسی ندارند. سال‌های گذشته شکارچی‌ها با ترس و احتیاط تیراندازی می‌کردند تا ردیابی و شناخته نشوند؛ اما امسال هیچ چیز برایشان مهم نیست و نه تنها از محیط‌بانان حرف‌شنوی ندارند بلکه کارشان به جایی رسیده که به سمت پرسنل دریابانی نیروی انتظامی نیز شلیک کرده و یک نفر را هم با پارو زده‌اند.»

با کسانی طرف هستیم که نه تنها به سمت پرنده و محیط‌بان شلیک می‌کنند بلکه به سمت دستگاه لایروب هم شلیک می‌کنند، از سرباز نیروی انتظامی که نماینده قانون هست نیز نمی گذرند و او را هم کتک می‌زنند

این شورش است نه شکار
علی کلانه رئیس تالاب بین‌المللی وذخیره‌گاه زیستکره میانکاله درباره حوادث اتفاق افتاده در آشوراده طی هفته گذشته به «پیام ما» گفت: «شرایط به وجود آمده در آشوراده، شکار نیست و بیشتر شبیه شورش است.»
او می‌افزاید: «اتفاقی که روز دوشنبه برای دوستان مرزبان ما افتاده جدید نیست. محیط‌بانان ما همواره در تیررس شکارچیان بوده و بارها زخمی و مجروح شده و حوادث ناگواری برایشان اتفاق افتاده است. همین سال گذشته، خود من در قایق مشغول فیلمبرداری بودم که به سمتم شلیک‌ کردند و گلوله به تلفن همراهم خورد. ما هر روز آرزو و دعا می کنیم که خداوند همکاران ما را نگه دارد تا از ماموریت زنده برگردند.»
کلانه با اشاره به اینکه میانکاله چشم تالاب‌های ایران است و متاسفانه چنین جنایاتی در آن صورت می‌گیرد، می‌گوید: «همکاران ما لحظه به لحظه در آنجا حضور دارند؛ اما من بین جان انسان و مقابله با این افراد، سعی می‌کنم همکار خودم را نجات بدهم.»
او تنها راه ممکن در این وضعیت توضیح می‌دهد: «‌تنها راهی که می‌توانیم هم پرنده‌ها را نجات دهیم و هم جان محیط‌بانان را حفظ کنیم این است که پرندگان را از زیستگاه طبیعی‌شان دور می‌کنیم تا شکار نشوند. البته که این، راه‌حل نیست؛ اما در شرایط کنونی راه دیگری وجود ندارد.»
رئیس تالاب بین‌المللی وذخیره‌گاه زیستکره میانکاله معتقد است که برای حل این موضوع، باید لیدرهای این شکارچیان، شناسایی و دستگیر شوند و نهادهای سیاسی-امنیتی با آنها برخورد جدی کنند؛ چرا که موضوع دیگر کاملا امنیتی شده و صرفا یک شکار ساده نیست.
کلانه تاکید می‌کند که این وضعیت، شرایط معمول جرایم محیط زیستی نیست و موضوع، خارج از تصمیم‌ها و توانمندی‌های ماست. او می‌افزاید: «با کسانی طرف هستیم که نه تنها به سمت پرنده و محیط‌بان شلیک می‌کنند بلکه به سمت دستگاه لایروب هم شلیک می‌کنند، از سرباز نیروی انتظامی که نماینده قانون هست نیز نمی گذرند و او را هم کتک می‌زنند.»
شکار تفریحی حرام است
سال‌هاست که مراجع متعددی از جمله رهبر انقلاب و نیز 12 مرجع تقلید دیگر به صراحت، حکم شرعی داده‌اند که «‌شکار تفریحی حرام است.» با این‌همه اما باز هم در جای جای ایران، شکار تفریحی به راحتی و جلوی چشمان شهروندان انجام می‌شود و تنها محیط‌بان‌ها با به خطر انداختن جان خود، در برابر شکارچیان غیرمجاز ایستاده و البته اغلب، کاری از پیش نمی‌برند.
کلانه در اینباره می‌گوید: «‌شکاری که در آشوراده انجام می‌گیرد به هیچ وجه جنبه اقتصادی ندارد؛ چون پرنده‌ای که اکنون در آن منطقه یافت می‌شود چنگر است که حدود نیم کیلو بیشتر وزن ندارد. شکارچیان برای شکار یک چنگر ده‌ها فشنگ استفاده می‌کنند. قیمت یک فشنگ با نرخ دولتی در سال گذشته 15 هزار تومان است و امسال حتما گران‌تر شده؛ حالا شما بگویید آیا کسی که برای یک پرنده نیم کیلویی، اینهمه پول فشنگ می‌دهد، به درآمد اقتصادی آن نیاز دارد؟»
علی بیانی رئیس اداره حفاظت محیط زیست بندرترکمن نیز همین اعتقاد را دارد. او نیز تاکید می‌کند که اغلب این شکارچیان از نقاطی می‌آیند که کیلومترها دورتر است و هزینه بنزین می‌دهند. آنها غالبا با ماشین‌های میلیاردی، اسلحه‌های گرانقیمت و قایق‌ها و لباس‌های بسیار مجهز به شکار می‌آیند و مشخص است که می‌خواهند تفریح و وقت‌گذرانی کنند.
بیانی به «پیام ما» می‌گوید: «‌از منظر محیط زیستی مسئولیت آشوراده به عنوان بخشی از پناهگاه حیات‌وحش میانکاله با ما نیست. اما بارها به مقامات امنیتی استان نامه زده‌ایم که به این شرایط رسیدگی کنند. حالا کار به جایی رسیده که مامور نیروی انتظامی را هم کتک زده‌اند. سازمان حفاظت حفاظت محیط زیست و نهادهای سیاسی-امنیتی باید یک تصمیم جدی در این رابطه بگیرند.»
رئیس اداره محیط زیست بندرترکمن نیز مانند رئیس تالاب بین المللی وذخیره‌گاه زیست‌کره میانکاله بر این باور است که اتفاقی که در آشوراده رخ داده و همچنان نیز جریان دارد شکار نیست؛ بلکه بیشتر به شورش شبیه است و می‌تواند امنیت ملی را به مخاطره بیندازد.
او می گوید: «‌وقتی 150 نفر آدم مسلح با قایق حمله می‌کنند واقعا 4 نفر مامور وسط این همه شکارچی چه کاری می‌تواند انجام دهد؟ باید مقامات امنیتی و همچنین سازمان حفاظت محیط زیست کشور، یک فکر اساسی برای این موضوع کنند.»
ماجرای شکار پرندگان در تالاب‌های ایران و مخصوصا شمال کشور و استان مازندران سال‌هاست تیتر مهم رسانه‌های کشور است؛ با اینهمه ماجرای حمله به محیط‌بانان و مرزبانان در آشوراده تغییر رویکرد نگران‌کننده و قانون‌شکنی آشکاری است که اگر جلوی آن گرفته نشود می‌تواند بحران‌های امنیتی بزرگی را برای منطقه و حتی کشور ایجاد کند. به طور قطع اگر زودتر از اینها به هشدارهای مسئولان محیط زیست دو استان مازندران و گلستان توجه می‌شد کار به اینجا نمی‌کشید.