«هنگامی که با یک تهدید غیر‌منتظره روبه‌رو می‌شویم تنها راه نجات این است که خود را با کمک اطرافیان محکم نگه داریم و آن ها را رها نکنیم.» این را «شاون آکور» نویسنده آمریکایی و فعال روانشناسی مثبت می‌گوید. این جمله زمانی پررنگتر می‌شود که در مسیر پر تهدید رخدادهای اجتماعی کودکی را در کنار خود یا نزدیکان‌مان داشته باشیم. خواسته یا ناخواسته باید بپذیریم جهان امروز ما با بحران‌های طبیعی و غیرطبیعی بی‌شماری احاطه شده است و رویارویی مناسب، تنها راه عبور از آنها است. بزرگسالان دیر یا زود راه مواجهه با دنیای پر تهدید امروز را می‌آموزند اما کودکان و دنیای آرامشان فاصله زیادی با بحران‌های زندگی دارند. دنیای آنها با مرگ، خشونت، ناملایمات و ناآرامی‌های اجتماعی آشنا نیست. آنها قرار است کودکی کنند و جهان را مکانی امن برای ورود به بزرگسالی بدانند. کودکان دنیایشان را با امنیت گره می‌زنند و هر رویدادی که این گره را بگشاید آشفته و بیمناک‌شان می‌کند. اما چطور می‌توان در اجتماع پرحادثه و آشوب امروز کودکان را در دایره امنشان نگاه داریم و با نشان دادن تصویر حقیقی از آنچه خارج از این دایره می‌گذرد بگذاریم کودکی‌‌شان را بکنند و اسیر اضطراب و تشویش نشوند؟ روزهایی که گذشته و می‌گذرد به طور حتم کودکان را با سئوالات متعدد و احساسات متفاوتی روبه‌رو کرده است. آنها می‌خواهند معنای وقایع محیط اطرافشان را بدانند، در عین حال که زندگی خود و نزدیکانش را در خطر می‌بینند و همین مضطربشان می‌کند.
واقعیت این است که نمی‌توان بحران‌های پیش آمده را از نگاه تیزبین کودکان مخفی نگاه داشت و بدون هیچ تعریف منطقی آنها را در هاله‌ای از ابهام نگاه داشت تا دایره امن‌شان رنگ ترس و اضطراب بگیرد، رنگی که بعدها عزت نفس و اعتمادشان را نشانه خواهد گرفت. بنابراین تنها راه ممکن پاسخ صادقانه به سوالات احتمالی آنها است. پاسخی که با همدلی و درک احساسات او همراه باشد، به طوری که بداند خود و نزدیکانش در شرایط ایمنی هستند. وظیفه والدین و نزدیکان کودک در زمان رخدادهای تهدیدآمیز و ناآرامی‌های اجتماعی شکل دیگری می‌گیرد و از اهمیت ویژه‌‌ای برخوردار می‌شود. در عین حال که باید حقایق را صریح و ساده با آنها در میان بگذاریم، قرار نیست آنها را بیش از آنچه که ضرورت دارد در جریان اتفاقات منفی و خشونت آمیز بگذاریم تا ذهن کودکانه شان از تصاویر وحشتناک انباشته شود. قرار نیست دغدغه‌ها، ترس‌ها و هیجانات‌مان را با صدایی بلند بر سر کودکان آوار کنیم که دیگر ما هم مأمن قابل معتمدی برایشان نباشیم. والدین از نگاه کودکان قهرمان‌هایی شکست ناپذیر، بیگانه با هر نوع ترسی هستند، از این رو واکنش‌های ما در جریانات مختلف اجتماعی در حضور کودکان باید با آرامش و منطق همراه باشد. آن چه در زمان ناآرامی‌های اجتماعی اهمیت دارد حفظ سلامت ذهن و روان کودکان است. آنها باید کودکی‌شان را بکنند و با حقایق جامعه به شیوه‌ای کودکانه آگاه شوند. دنیای کودکانمان را با بیان ناآگاهانه حقایق و شیوه‌ای نامناسب از آنها نگیریم.