در میان انبوه ساختمان‌ها، بزرگراه‌ها و آلودگی روزافزون تهران، فضاهای سبز بیش از هر زمان دیگری به‌عنوان شریان‌های حیاتی شهر اهمیت یافته‌اند. در این میان، پارک پردیسان، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین بوستان‌های پایتخت، نقشی فراتر از یک فضای تفریحی ایفا می‌کند و به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین ذخایر زیست‌محیطی تهران شناخته می‌شود. اما این ریه سبز پایتخت این روزها با بحرانی خاموش اما جدی روبه‌رو است؛ بحرانی که اگر نادیده گرفته شود، می‌تواند در آینده‌ای نه‌چندان دور، خسارتی جبران‌ناپذیر به یکی از ارزشمندترین سرمایه‌های طبیعی شهر وارد کند.

پارک پردیسان، یکی از بوستان‌های قدیمی و باصفای تهران با مساحتی حدود ۳۰۰ هکتار است که در منطقه دو و میان دو بزرگراه حکیم و همت قرار دارد. این پارک دارای دیدنی‌هایی چون مرکز بازپروری حیات‌وحش، موزه ملی آب و موزه تنوع زیستی است و از امکانات آموزشی، تفریحی و ورزشی متنوعی مانند مدرسه طبیعت، مسیرهای پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری و زمین بادبادک‌بازی برخوردار است. پارک پردیسان به‌عنوان یکی از «ریه‌های سبز» پایتخت شناخته می‌شود و نقش مهمی در تلطیف هوا و ایجاد فضایی برای تفریح و استراحت شهروندان تهرانی دارد. این بوستان بزرگ میزبان مجموعه‌ای از گیاهان بومی و غیربومی است که در بخش‌های مختلف آن به نمایش گذاشته شده‌اند. این گیاهان شامل گونه‌های مختلف درختان، درختچه‌ها، گل‌ها و گیاهان دارویی هستند و به‌گونه‌ای انتخاب شده‌اند که با شرایط آب‌وهوایی تهران تا حدودی سازگاری داشته باشند. اما متأسفانه علاوه بر تغییر شرایط اقلیمی و کمبود منابع آبی، به‌دلیل کم‌کاری مسئولان، بی‌توجهی و عدم مطالبه مردم، حجم وسیعی از درختان این مجموعه خشک شده‌اند یا در حال خشک شدن هستند. بسیاری از کسانی که برای پیاده‌روی و ورزش به این پارک می‌روند، شاید در نگاه اول متوجه خشک شدن درختان پارک نشوند؛ چراکه معمولاً به درختان کنار پیاده‌رو تا حدودی رسیدگی می‌شود. اما اگر در هر مسیر، چند متری وارد فضای داخلی پارک شوید، متوجه گستردگی میزان خشک‌شدگی درختان و گیاهان می‌شوید. اگر در اسرع وقت تدبیری برای فضای سبز این پارک مهم و استراتژیک اندیشیده نشود، ممکن است در چند سال آینده به سرنوشت دیگر پارک‌های جنگلی دچار شود. لذا وظیفه مسئولان مربوطه و مردم مطالبه‌گر است که نگذارند این پارک که به‌نوعی نفس پایتخت محسوب می‌شود، قطع شود. پارک پردیسان تنها یک بوستان شهری نیست؛ این مجموعه بخشی از سرمایه طبیعی و زیست‌محیطی تهران و میراثی برای نسل‌های آینده است. از دست رفتن تدریجی پوشش گیاهی و خشک شدن درختان این پارک، صرفاً یک مسئله محلی یا زیبایی‌شناختی نیست، بلکه هشداری جدی درباره وضعیت مدیریت منابع طبیعی و فضای سبز پایتخت است. امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند اقدام فوری، شفاف‌سازی مسئولان، تخصیص منابع کافی و مشارکت فعال شهروندان در مطالبه‌گری هستیم. حفظ پردیسان، در واقع حفظ حق تنفس، سلامت و کیفیت زندگی میلیون‌ها شهروند تهرانی است؛ حقی که نباید قربانی بی‌توجهی، فرسایش مدیریتی و تأخیر در تصمیم‌گیری شود.