اگر قرار باشد دنیا در کاهش انتشار متان، یکی از قوی‌ترین گازهای گرم‌کننده کره زمین، تاثیری داشته باشد، شناسایی بزرگترین آلاینده‌ها احتمالا مقرون به صرفه‌ترین روش موجود است. اما یک مشکل اساسی وجود دارد: چگونه منشا آلودگی را پیدا کنیم؟ تحقیقات جدید یک راه را نشان می‌دهد. محققان با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای اروپایی نقاطی را در سراسر جهان کشف کرده‌اند که منشا انتشار مقدار زیادی از گاز متان در هوا هستند. اکثر این نقاط فوق‌العاده آلاینده بخشی از فعالیت‌های صنایع نفتی به شمار می‌روند و در حوضچه‌های اصلی نفتی و گازی در آمریکا، روسیه، خاورمیانه و مناطق دیگر دیده شده‌اند.

توماس لوو، محقق آزمایشگاه علوم اقلیم و محیط زیست یا LSCE است که در نزدیکی پاریس قرار دارد. لوو همچنین یکی از نویسندگان اصلی این تحقیق است: «این‌ها نشتی‌های بزرگی است. این یک مشکل سیستماتیک است.»
در میان گازهایی که بر اثر فعالیت‌ها و اقدامات بشر منتشر می‌شوند، اثر متان در گرمایش کره زمین از دی اکسید کربن بسیار بیشتر است با اینکه میزان انتشار آن کمتر است و در جو زمین زودتر تجزیه می‌شود. انتشار مداوم آن در طی ۲۰ سال، کره زمین را ۸۰ برابر بیشتر از همان مقدار گاز دی اکسید کربن، گرم‌تر می‌کند.
فیلیکس وُگِل، محقق دانشمند در وزارتخانه محیط زیست و تغییر اقلیم کانادا در تورنتو که در این تحقیق نقشی نداشته می‌گوید: « هر کاری برای کاهش انتشار متان انجام دهید، اثر آن بر محیط زیست را خیلی سریع‌تر می‌بینید.»
سالانه نزدیک به ۴۰۰ میلیون تن گاز متان بر اثر فعالیت‌های بشر در جو زمین منتشر می‌شود. در این میان استخراج نفت و گاز یک سوم این میزان آلودگی را در بر می‌گیرد. به عکس دی‌اکسید کربن که زمانی منتشر می‌شود که سوخت‌های فسیلی به عمد برای تولید انرژی سوزانده می‌شوند، بیشتر گاز متان ناشی از فعالیت‌های نفتی و گاز است که یا به عمد یا به طور تصادفی از چاه‌ها،‌ لوله‌ها و تجهیزات تولید نشت می‌کنند.
وگل می‌گوید: «معمولا متان چیزی است که نمی‌خواهید از دستش بدهید.» به گفته وگل حرکت به سمت کاهش انتشار آلاینده‌ها راحت‌تر است چون می‌توان گاز متان را گرفت و دوباره استفاده کرد. متان یکی از اجزاء اصلی گاز طبیعی به شمار می‌رود. شناسایی و تشخیص آلاینده‌های اصلی گاز متان تاکنون به‌وسیله حسگرهای از راه دور بوده که به هواپیماها، پهپادها یا تجهیزاتی که روی سطوح قرار می‌گیرند، متصل بوده. این حسگر‌ها می‌توانند میزان انتشار در مناطق نسبتا کوچک را برای مدت نسبتا کوتاهی تشخیص دهند. استفاده از این روش‌ها مفید است. نیویورک تایمز در تحقیقاتی که سال ۲۰۱۹ انجام داده از حسگر‌های هوابرد استفاده کرده. این حسگرها نشان داده‌اند که از حوضچه پارمیان در غرب تگزاس و یکی از اصلی‌ترین مناطق تولید نفت و گاز، نشتی‌ها عظیمی صورت می‌گیرد.
ماهواره‌ها می‌توانند تصاویر بزرگتر و متداوم‌تری را ثبت کنند اما وضوح کمتر این تصاویر شناسایی منشا اصلی انتشار آلاینده‌ها را سخت‌تر می‌کند.
توماس لوو و همکارانش در تحقیقات خود متوجه شده‌اند که می‌توانند داده‌های آلاینده‌های بزرگ، آن دسته‌ای که بیش از ۲۵ تن در ساعت منتشر می‌کنند، را از طریق حس‌گرهای ماهواره اروپایی، سنتینل ۵، شناسایی کنند. آنها با استفاده از داده‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، نزدیک به ۱۲۰۰ منطقه از این آلاینده‌های عظیم را شناسایی کردند که بخش بزرگی از آن به روسیه، ترکمنستان، آمریکا، ایران، قزاقستان و الجزیره مربوط می‌شود.
میزان متان منتشر شده که از این نقاط تخمین زده می‌شود نزدیک به ۹ میلیون تن در سال است. اگر بخواهیم میزان گرمایش زمین ناشی از این میزان آلودگی را تخمین بزنیم،‌ می‌توان گفت این میزان متان بر اساس میانگین سرانه جهانی برابر با ۲۷۵ میلیون تن دی اکسید کربن است و معادل انتشار کربن ۴۰ میلیون انسان.
این میزان متان گزارش شده آلاینده‌های برخی از مناطق مانند حوضه پرمیان و مناطق نفت‌خیز کانادا و چین را در بر نمی‌گیرد. مناطقی که مجموع انتشار آنها آنقدر بالاست که نمی‌توان به طور جداگانه مناطق بزرگ آلوده‌کننده را تشخیص داد. لوو معتقد است اگر میزان انتشار این مناطق بزرگ را نیز اضافه کنیم میزان متان منتشر شده در سال دو برابر می‌شود. این میزان ۱۰درصد متانی است که از صنایع نفتی و گازی منتشر می‌شود. درخواست از شرکت‌های نفتی برای تعمیر این نشتی‌ها یا دیگر مشکلات فنی به کاهش میزان آلاینده‌ها با سرعت بیشتر و هزینه کمتر در مقایسه با شناسایی و تعمیر هزاران نشتی کوچک است که تعداد آن‌ها بی‌شمار است.
با اینکه محققان توانستند آلودگی‌های متان را شناسایی کنند، وضوع تصاویر ماهواره‌ای از فاصله‌ای معادل ۳۹ کیلومتر‌مربع آنقدر بالا نیست تا نشانی دقیق محل آلودگی، مثل محل نشتی در بخش لوله‌کشی یا پمپ را نشان دهد.
رایلی دوران، محقق دانشگاه آریزونا و یکی از نویسندگان این تحقیق می‌گوید که نتایج این تحقیق نشان می‌دهد برای شناسایی منشا آلودگی متان نیاز به استفاده از روش‌های مختلف داریم. می‌توان پس از شناسایی از طریق تصاویر ماهواره‌ای مانند سنتینل ۵ از حس‌گرهای روی زمین یا هوابرد برای ادامه روند تشخیص مکان آلوده‌کننده استفاده کرد. در آینده نزدیک نیز نسل جدیدی از ماهواره‌های تشخیص متان راه‌اندازی می‌شوند که وضوح تصویر بالاتری دارند و قدرت شناسایی محل آلوده‌کننده بسیار بیشتر است.
ماهواره‌های همانند سنتینل ۵ مانند لنز‌‌های واید دوربین‌ها عمل می‌کنند. به گفته دوران تصاویر آنها اطلاعات مکانی خوب و گسترده‌ای را از نقاط قرمز نشان می‌دهند. به گفته دوران نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که در تحقیقات پیشین تنها نیم نگاهی به مکان‌های آلوده‌کننده داشته‌ایم و گاز متانی که از فعالیت‌های گازی و نفتی منتشر می‌شوند بین بیشتر کشورهای جهان رایج است که اکثر گزارش نمی‌شوند. دوران همچنین مدیر اجرایی شرکت Carbon Mapper است که در پروژه‌ تحقیقاتی  خود از شبکه‌ای از ماهواره‌ها استفاده می‌کند. دوران قصد دارد تا پیشرفت‌های شدید افزایش گاز متان را از طریق نظارت فضایی نشان دهد. او می‌گوید که در این قرن مهم و بحرانی که باید برای مقابله با تغییر اقلیم دست به کار شویم، به سیستم‌ها نظارت جهانی و متناوب نیاز داریم که بتواند میزان انتشار متان را ردیابی، شناسایی و محاسبه کند؛ آن هم به میزانی که در تصمیم‌گیری‌ها موثر باشد.