نشست تغییرات اقلیمی سازمان ملل یا کاپ ۲۶ در گلاسگو تاکنون به توافقنامه‌هایی به منظور حذف زغال‌سنگ، توقف جنگل‌زدایی و کاهش تولید گاز متان دست پیدا کرده است. اما برای کاهش روند گرمایش زمین به شفافیت بیشتری از عملکرد این توافقنامه‌ها نیاز است. «فکر کنم امروز می‌توانیم بگوییم که پایان زغال‌سنگ را می‌بینیم.» این گفته را الوک شارما، رئیس نشست گلاسگو در سخنرانی خود در جریان این نشست بیان کرد و خبر داد که بیانیه جهانی گذار از زغال‌سنگ به انرژی‌های پاک ۷۷ امضا کسب کرده است؛ تعهدی برای پایان دادن به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های زغال‌سنگ، افزایش انرژی‌های پاک و در نهایت حذف آلوده‌کننده‌ترین سوخت فسیلی تا سال ۲۰۳۰ در اقتصادهای بزرگ جهان و تا سال ۲۰۴۰ در کشورهای دیگر.
در این توافق‌نامه امضای ۴۶ کشور از جمله لهستان، ویتنام و شیلی دیده می‌شود که برای ۲۳ عضو آن این اولین باری است که برای حذف زغال‌سنگ در داخل کشور خود متعهد می‌شوند.
هند و چین امضا نکردند
امضای چندین کشور بزرگ مصرف‌کننده زغال‌سنگ به طور چشمگیری دیده نمی‌شود؛ چین و هند که روی هم رفته حدود دو سوم زغال‌سنگ در دنیا را می‌سوزانند. غایب بزرگ دیگر استرالیاست که یکی از بزرگترین صادرکنندگان زغال‌سنگ و یازدهمین مصرف‌کننده آن در جهان شناخته می‌شود. آمریکا هم که یک پنجم برق خود را از زغال‌سنگ تولید می‌کند، این معاهده را امضا نکرده است. به گزارش نیویورک تایمز امتناع آمریکا برگرفته از سیاست‌های داخلی این کشور است. شورای امنیت ملی کاخ سفید در بیانیه‌ای اعلام کرد که معاهده حذف زغال‌سنگ در حال بازبینی قانونی و فنی بوسیله دولت فدرال است.
استفاده از زغال‌سنگ برای تولید برق در آمریکا در سال ۲۰۰۷ به اوج خود رسید و از آن موقع به‌کارگری گازهای طبیعی و انرژی‌های بادی و خورشیدی باعث شد تا مصرف آن رو به کاهش برود. زغال‌سنگ بزرگترین عامل تولیدکننده دی‌اکسید کربن در جهان است و حذف آن مهم‌ترین مسئله نشست گلاسگو به شمار می‌رود.
به گفته وزیر محیط زیست آلمان، حذف زغال‌سنگ برای جلوگیری از گرمایش زمین به بیش از ۱.۵ درجه سانتی‌گراد در مقایسه با قبل از دوران انقلاب صنعتی است. آستانه‌ای که بسیاری از دانشمندان می‌گویند تاثیرات فاجعه‌بار موج گرما،‌ خشکسالی، آتش‌سوزی‌های جنگلی و سیل را به همراه خواهد داشت. دمای کره زمین تاکنون ۱.۱ درجه سانتی‌گراد افزایش یافته است.
زمان دقیق، نکته گم‌شده معاهده حذف کربن
تعدادی از کنشگران محیط زیستی درباره نکات کلیدی و مبهم این معاهده هشدار می‌دهند؛ موضوعاتی مانند تاریخ دقیق حذف این سوخت فسیلی. به گفته جنیفر مورگان، مدیر اجرایی گروه صلح سبز، تعیین زمان تا پایان سال ۲۰۳۰ یا ۲۰۴۰ باعث تشکیل راه‌های گریز از آن می‌شود. ممکن است یک قدم به جلو حساب شود اما کافی نیست و اقدامات بیشتری باید صورت گیرد. کشوری مانند لهستان که ۷۰ درصد از برق خود را از زغال‌سنگ تولید می‌کند می‌تواند حذف زغال‌سنگ را تا پایان سال ۲۰۴۹ کش دهد.
انتظار می‌رود این توافقنامه کمک کند سرمایه‌گذاری‌های نهادهای غیردولتی مانند بانک جهانی در سوخت‌های فسیلی متوقف شوند. ۲۵ نهاد و کشور امضاکننده این قرارداد که شامل ایتالیا،‌ کانادا و دانمارک است وعده داده‌اند تا حمایت از انرژی‌های بادی و خورشیدی را در اولویت سیاست‌گذاری‌های خود قرار دهند.
در نشست گلاسگو، بسیاری از سرمایه‌گذاران بخش خصوصی مانند بانک‌ها و شرکت‌های بیمه تاکنون وعده داده‌اند تا بودجه‌ای معادل ۲۰ میلیارد دلار را برای حذف زغال‌سنگ تامین کنند که آمریکا و برخی از کشورهای اروپایی ۸میلیارد و ۵۰۰ میلیون آن را برای کمک به آفریقای جنوبی برای گذار به انرژی‌های پاک در نظر گرفته‌اند. از سوی دیگر «بانک توسعه آسیا» نیز بودجه جدیدی برای خرید نیروگاه‌های زغال‌سنگی در آسیا در نظر گرفته تا بتواند زودتر آنها را تعطیل کند اما عده‌ای از منتقدان در موثر بودن این برنامه شک دارند.
سوال بدون پاسخ در معاهده حذف زغال‌سنگ این است آیا ممکن است کشورها برای تامین انرژی مورد نیاز خود، به جای استفاده از این سوخت فسیلی به گازهای طبیعی روی بیاورند؟ با اینکه میزان دی اکسید کربنی که گاز طبیعی تولید می‌کند نصف زغال‌سنگ است اما همچنان یکی از عوامل اصلی انتشار گازهای گلخانه‌ای به شمار می‌رود.
پایان هفته اول کاپ۲۶
پایان یک هفته از سخنرانی‌های دولتمردان و سیاستمداران را فعالان محیط زیست رقم می‌زنند. برگزارکنندگان نشست کاپ۲۶ در بریتانیا تصمیم گرفتند تا روز جمعه را به اعتراضات دانشجویان و سخنرانی‌های نوجوانان اختصاص دهند. این اقدام در جهت شناسایی فعالیت‌های کنشگران جوان به ویژه ونسا ناکاتی از اوگاندا و گرتا تونبرگ از سوئد است که در جهت افزایش آگاهی عمومی درباره تغییرات اقلیمی تلاش می‌کنند. از سوی دیگر مهر تاییدی بر موضع‌گیری آنها مبنی براینکه جوانان امروز باید با تبعات تصمیم‌گیری‌های دولت‌ها زندگی کنند.