نوزدهم شهریور ۱۴۰۲ سخنگوی صنعت آب ایران اعلام کرد: «نتایج پیش‌بینی‌های فصلی برای پاییز و زمستان پیش ‌رو، نشان می‌دهد که به‌جز در جنوب و جنوب شرق کشور در استان‌های سیستان‌و‌بلوچستان، کرمان، هرمزگان، فارس، خراسان جنوبی و یزد که دارای شرایط بارشی نرمال و اندکی بالاتر از نرمال خواهند بود، سایر بخش‌های کشور با افزایش بارش و شرایط فوق‌نرمال روبه‌رو خواهند بود. وقوع چنین شرایط فوق‌نرمال در فاز ال‌نینو، خبر از وقوع بارش‌های سنگین و سیل‌آسا دارد و در صورت تحقق پیش‌بینی‌های فصلی، انتظار آن می‌رود که بخش عمده کشور در پاییز و زمستان پیش‌رو با وقایع حدی اقلیمی مواجه بوده و بارش‌های شدید و رودخانه‌های سیلابی را تجربه کنند.

گرمای بالای فاز ال‌نینو نیز باعث ذوب سریع برف‌ زمستانه خواهد شد و بر شدت سیلاب‌ها تأثیر خواهد گذاشت… این سیلاب‌ها دارای دبی‌های بالا و خارج از تاب‌آوری رودخانه‌ها هستند… و تمهیدات لازم در تمام حوزه‌های شهری، کشاورزی، صنعتی، حمل و نقل و غیره باید اندیشیده شود تا میزان خسارات به حداقل میزان برسد. وزارت نیرو با برنامه‌ریزی مخازن سدها و تأمین شرایط رودخانه‌ها برای عبوردهی مطمئن سیلاب‌ها، حدود ۸۰۰۰ نقطه حادثه‌خیز و سازه تقاطعی را شناسایی و به دستگاه‌های متولی اعلام کرده تا عبور ایمن سیلاب تضمین شود.»
تغییر اقلیم و افزایش فراوانی و شدت فجایع طبیعی یکی از مبرم‌ترین مسائل امروز است. فراوانی و خسارت بیشتر سوانح مرتبط با اقلیمی مانند سیلاب‌های سراسری بهار ۱۳۹۸ و همچنین مرداد ۱۴۰۱ و آتش‌سوزی در جنگل‌های زاگرس در فصل‌های بهار و تابستان در سال‌های اخیر و وقوع خشکسالی شدید که بیشتر استان‌های کشور، به ویژه استان تهران را تحت تاثیر خود قرار داد، موجب آسیب‌های تدریجی و گاه ناگهانی و ماندگار بر انسان‌ها، خانه‌ها، مشاغل و کل جامعه شده است. توفان‌های گرد و خاک، آتش‌سوزی، زلزله، سیل و سایر مخاطرات ویران‌کننده موجب خسارت‌هایی می‌شوند که گاه تا سال‌ها بعد اندازه‌گیری و ظهور و بروزشان طول می‌کشد. از این رو سازگاری و انعطاف‌پذیری اقلیمی ضروری است تا شهروندان آگاهانه، آماده و قادر به انجام اقدامات مناسب در برابر مخاطرات مختلف باشند. بررسی و سنجش مخاطرات فیزیکی فعلی و آتی در ارتباط با مخاطرات طبیعی و تغییرات اقلیمی برای کاهش ریسک بالقوه تغییر اقلیم بر زندگی شهروندان با سنجش و بازدید در محل، کنترل وضعیت و طراحی راه‌حل‌هایی برای بهبود تاب‌آوری ممکن می‌شود.
خروجی ارزیابی ‌ریسک‌های اقلیمی کمک می‌کند تا مشخص شود که چگونه تغییر اقلیم می‌تواند بر کارکرد‌های انسانی موثر باشد. با بررسی هر محل، داده‌های مخاطرات طبیعی و اقلیمی، معرضیت و جزئیات آسیب‌پذیری‌هایی قابل شناسایی به ارزیابی ریسک می‌انجامد. این کار برای کاهش ریسک در سه مرحله ضروری است. مرحله یک: تجزیه و تحلیل موقعیت مکانی ، مرحله دو: ارزیابی و مطالعه میدانی و دفتری مخاطرات در آن محل، و مرحله سه: توسعه راه حل‌های سازگاری با مخاطره و برنامه‌ریزی و اجرای راه حل‌های تاب‌آوری.
خشکسالی، کمبود بارندگی در یک دوره زمانی طولانی (معمولاً یک فصل یا بیشتر) است که منجر به کمبود آب می‌شود. بارش، دما، جریان رودخانه، سطح آب زیرزمینی و مخزن، رطوبت خاک و برف از شاخص‌های خشکسالی است. تغییر اقلیم احتمال تشدید خشکسالی را افزایش داده است. مناطقی مانند جنوب البرز، محدوده تهران و جنوب شرق و شرق کشور که خشکسالی‌های مکرر، شدیدتر و طولانی‌تر قابل انتظار است، در معرض مخاطرات ویژه هستند.
دمای گرم‌تر باعث افزایش تبخیر می‌شود که خود کاهش آب‌های سطحی و خشک شدن خاک و پوشش گیاهی را به‌دنبال دارد. این موضوع باعث می‌شود دوره‌هایی با بارش کم، خشک‌تر از شرایط خنک‌تر باشند. تغییر اقلیم همچنین زمان دسترسی به آب را تغییر می‌دهد.
دماهای گرم‌تر زمستان باعث می‌شود که بارش کمتری به‌صورت برف در ارتفاعات ببار . کاهش برف می‌تواند مشکل‌ساز باشد، حتی اگر کل بارندگی سالانه ثابت بماند بسیاری از سامانه‌های مدیریت آب به ذوب برف بهاری متکی هستند. به همین ترتیب، اکوسیستم‌های خاصی نیز به ذوب برف وابسته هستند که آب سرد را برای گونه‌هایی مانند ماهی قزل‌آلا تامین می‌کنند. از آنجایی که برف به‌عنوان یک سطح بازتابنده عمل می‌کند، کاهش سطح برف نیز دمای سطح را افزایش می‌دهد و خشکسالی را تشدید می‌کند.
برخی از مدل‌های اقلیمی نشان می‌دهند که گرم شدن، تنوع بارش را افزایش می‌دهد، به این معنی که دوره‌های بیشتری از بارش شدید و خشکسالی وجود خواهد داشت. این امر نیاز به افزایش ذخیره آب در طول سال‌های خشکسالی و افزایش خطر سیل و شکست سد در دوره‌های بارندگی شدید را ایجاد می‌کند. تغییر اقلیم مناطق خاصی را خشک‌تر می‌کند. مثلا جنوب شرق ایران و شمال ایران مرکزی طی هفتاد ساله اخیر شاهد کاهش بارندگی سالانه بوده است و انتظار می‌رود که این روند ادامه یابد. به نظر می‌رسد که همانطور که مکان‌های نسبتا مرطوب، مانند مناطق استوایی و عرض‌های جغرافیایی بالاتر، مرطوب‌تر خواهند شد، مکان‌های نسبتاً خشک در مناطق نیمه‌گرمسیری (جایی که بیشتر بیابان‌ها در آن قرار دارند) خشک‌تر خواهند شد.
در برخی مناطق‌، خشکسالی می‌تواند از طریق یک چرخه معیوب ادامه یابد، که در آن خاک‌های بسیار خشک و پوشش گیاهی کاهش یافته، تشعشعات خورشیدی بیشتری را جذب می‌کنند و گرم می‌شوند، و تشکیل سیستم‌های فشار بالا را تشویق می‌کنند که بارندگی را بیشتر سرکوب می‌کنند و منجر به خشک‌تر شدن منطقه‌ای از قبل خشک می‌شوند.
خشکسالی‌های اخیر ایران گسترده‌ترین خشکسالی در دهه‌های اخیر بوده است. ایران از نظر تاریخی مستعد خشکسالی است. مطالعات دیرینه اقلیم Paleoclimate خشکسالی‌های عمده را در گذشته‌های دور نشان می‌دهد، با دوره‌های خشک جدیدتر که هنوز در حافظه زنده باقی مانده است، مانند خشکسالی شدید در پایان دهه بیست و ابتدای دهه ۶۰ شمسی و خشکسالی بزرگ نیمه دهه چهل و اواخر دهه ۷۰ شمسی یادآور چالش‌های بزرگی است که در دهه‌های اخیر با آنها مواجه شدیم و در آینده بیشتر مواجه خواهیم شد. خشکسالی در بخش‌های مختلفی تاثیرگذار است:
تامین آب: خشکسالی با کمبود آب در دسترس تعریف می‌شود. در زمان خشکسالی، دسترسی محدودی به آب برای مصارف خانگی، از جمله نوشیدن، پخت و پز، تمیز کردن، و آبیاری گیاهان، و همچنین برای کشاورزی، حمل و نقل و تولید برق داریم. خشکسالی ممکن است منجر به هزینه‌های آب بالاتر، جیره بندی یا حتی از بین رفتن منابع مهم آب مانند چاه‌ها شود.
کشاورزی: ​​خشکسالی دام‌ها و محصولات کشاورزی از جمله ذرت، سویا و گندم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در کشورهایی که در حال حاضر با ناامنی غذایی مواجه هستند، افزایش هزینه‌ها می‌تواند منجر به ناآرامی‌اجتماعی، مهاجرت و قحطی شود.
حمل و نقل: خشکسالی سطح آب رودخانه‌ها را کاهش می‌دهد. آتش‌سوزی‌های جنگلی ناشی از خشکسالی با بستن راه‌ها و راه‌آهن‌ها و زمین‌گیر کردن هواپیماها در صورت غلیظ شدن دود، پیامدهایی برای تردد دارند.
انرژی: خشکسالی نگرانی‌هایی را در مورد قابلیت اطمینان تولید برق از نیروگاه‌هایی که برای حفظ عملکرد ایمن به آب خنک کننده نیاز دارند، ایجاد میکند. برق آبی نیز ممکن است در طول خشکسالی در دسترس نباشد. هنگامی که امواج گرما با خشکسالی همزمان می‌شود، تقاضای برق می‌تواند افزایش یابد و استرس را بر شبکه باز هم تشدید کند.
بهداشت عمومی: کاهش جریان در رودخانه‌ها و نهرها آلاینده‌ها را متمرکز کند و کیفیت آب مورد استفاده برای آشامیدن و تفریح ​​را تهدید میکند. همچنین، آتش‌سوزی‌های جنگلی ناشی از خشکسالی جوامع پیرامونی را در معرض دود و آلاینده‌ها قرار میدهد که با تشدید بیماری‌های مزمن تنفسی همراه است.