متأسفانه پس از انقلاب اسلامی نگرش برخی از مدیران به سازمان محیط‌زیست مثبت نبوده و آن را دستگاهی طاغوتی خطاب می‌کردند. من معتقدم هنوز سازمان محیط‌زیست جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده و این را می‌توان از مقایسۀ بودجۀ سالانۀ این سازمان با بودجۀ سایر نهادها متوجه شد. محیط‌زیست ایران در محدودیت نگه داشته می‌شود و اجازۀ رشد نمی‌یابد و این موضوع در انتخاب رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست نیز مصداق دارد؛ این درحالی‌است که امروزه هیچ‌کسی منکر اهمیت و اولویت مسائل محیط‌زیستی در ایران نیست. 

با نگاهی به سابقۀ انتخاب وزرای کابینه‌های مختلف در طول این ۴۵ سال، می‌توان دریافت که کم‌وبیش حداقلی از تخصص‌گرایی در فرآیند انتخاب وزرا رعایت شده است، اما متأسفانه رئیس سازمان محیط‌زیست تقریباً همیشه از نامرتبط‌‌ترین و ناآگاه‌ترین افراد از ضروریات و اقتضائات محیط‌زیست ایران انتخاب شده است. عدم شناخت فرد از دستگاهی که دارد آن را اداره می‌کند، باعث می‌شود که تصمیم‌گیری‌ها و فرآیند بروکراسی اقدامات لازم مسیر طولانی‌تری را طی کنند. 

همچنین رئیس سازمانی که تجربه و تحصیلات مرتبط با محیط‌زیست نداشته باشد، ممکن است به‌راحتی فریب گروه‌های سودجویی را بخورد که صرفاً در پی کسب منافع خود هستند. بنابراین از نظر من رئیس سازمان محیط‌زیست باید در وهلهٔ نخست تحصیلات عالی مرتبط با این حوزه را داشته باشد. اما باز هم این سوال مطرح می‌شود که آیا سیاست‌گذار تصمیم دارد محیط‌زیست را در ایران مورد توجه جدی قرار دهد؟ آیا سیاست‌گذار به این نتیجه رسیده است که سازمان محیط‌زیست باید یک سازمان کارآمد و مقتدر باشد؟ اگر چنین نگاهی به محیط‌زیست وجود داشته باشد، باید رئیسی برای آن انتخاب شود که تجربۀ اجرایی و مدیریتی کافی در این حوزه و علم آن را داشته باشد. زیرا لازم است که رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست، توانایی درک صحبت‌ها و دغدغه‌های کارشناسان این حوزه را داشته باشد. 

نکتۀ بعدی این است که فارغ از آنکه رئیس بعدی سازمان حفاظت محیط‌زیست چه کسی باشد، باید مشاوران خبره و شایسته‌ای را دور خود جمع کند. درحال‌حاضر شیوۀ گزینش مشاوران رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست مطلوب نیست. اکنون مدیرکل‌ها و معاونانی که در این سازمان بازنشسته می‌شوند، با سمت مشاور دوباره به کار باز می‌گردند؛ این امر نادرست است. زیرا آن مدیرکل که ۳۰ سال در سازمان حفاظت محیط‌زیست مستقر بوده است، مسئول بخشی از ناتوانی‌های این سازمان در وظیفۀ ذاتی خود است. 

این فرد در مقام مشاور نمی‌تواند حرف تازه‌ای به رئیس سازمان یا معاونان آن بزند که راهگشا باشد. جایگاه مشاور باید به اساتید دانشگاه و جوانان متخصص و صاحب‌نظر داده شود. البته مسئله بغرنج‌تر از استفاده از مدیرکل‌های بازنشسته به‌عنوان مشاور سازمان محیط‌زیست است و متأسفانه در چند سال اخیر، علاوه‌بر این گروه شاهد به‌کارگیری برخی افراد بدون داشتن هرگونه علم و تجربه در حوزۀ محیط‌زیست بوده‌ایم. به عقیدۀ من، برای انتخاب رئیس سازمان و همچنین مدیرکل‌ها و معاونان ایشان، باید پروتکلی تعریف شود که براساس آن فرد انتخابی برای مثال چندین سال سابقۀ اجرایی در سمت مدیران ارشد داشته باشد و در کنار آن سابقۀ کار پژوهشی مرتبط نیز در کارنامه داشته باشد و عالم آن حوزه باشد.