متاسفانه رویکرد وزارت نیرو در سال‌های گذشته از مدیریت منابع آب، به مدیریت توزیع آب تنزل پیدا کرده است. و تاسف‌بارتر آن‌که از ابتدای شروع کار دولت سیزدهم و استقرار تیم جدید در وزارت نیرو و به‌‌رغم تمام هشدارهای متخصصان و دلسوزان صنعت آب و محیط زیست، به استفاده نکردن از راهکار انتقال آب برای رفع مشکلات کم‌آبی و خشکسالی به عنوان گزینه برتر، باز هم همین سیاست دنبال می‌شود. شاهدیم که از تریبون‌های مختلف بحث انتقال آب برای استفاده در مصارف شرب و صنعت – که صد البته بعدها کشاورزی هم به آن اضافه خواهد شد مطرح می‌شود.همه ما می‌دانیم که انتقال آب طی دهه‌های گذشته در بسیاری از کشورهای دنیا به خصوص کشورهای توسعه یافته انجام می‌شده که شاید در آن زمان نماد قدرت و فناوری بود ولی به واقع انتقال آب نشان‌دهنده بی‌کفایتی و سوء‌مدیریت منابع پایدار آب است. تجارب بسیار تلخ حاصل از انتقال آب آن کشورها را مجاب کرد که به جای استفاده از این گزینه ابتدا راهکارهای دیگری را به اجرا بگذارند و در نهایت در شرایط بسیار سخت به این راهکار به عنوان آخرین گزینه روی آورند. اهم راهکارهای آزمایش شده در دسترس به شرح ذیل است:
1. ارتقاء بهره‌وری آب 2. جلوگیری از هدررفت آب در شبکه‌های تامین 3. اصلاح و افزایش تعرفه آب برای ایجاد انگیزه در بهره‌وری بیشتر و ورود سرمایه‌گذاران در بخش صنعت آب به منظور تولید روش‌هایی که منجر به مصرف کمتر آب شود 4. بازچرخانی آب در مناطق شهری 5. به روز کردن قوانین و مقررات مرتبط با آب 6. نظارت مستمر به دور از هرگونه سیاسی‌کاری 7. مدیریت مصرف آبهای سطحی و زیرزمینی
چنانچه این راهکارها انجام و منجر به رفع مشکل کم‌آبی نشد، با رعایت کلیه ملاحظات محیط زیستی و اجتماعی و با صرف هزینه‌های بسیار سنگین اجرای پروژه‌ها و عملیات انتقال آب توجه‌پذیر می‌شود. طی دهه‌های گذشته بی‌توجهی به مدیریت یکپارچه و مشارکت عمومی در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها، و صرفا انجام پروژه با تحلیل‌های هزینه- فایده منجر به مراجعه به راهکار انتقال آب می‌شد. که آثار مخرب آن در محیط زیست بر کسی پوشیده نیست. لذا باید از خود بپرسیم که آیا راهکارهای دیگر موجود برای مهار بحران آب را آزموده‌ایم که حال به گزینه انتقال آب رسیده‌ایم؟ آیا زمان و هزینه‌هایی که برای اجرای این پروژه‌ها صرف می‌شود را در نظر گرفته‌ایم؟ آیا بهتر نیست یک بار برای همیشه از ابزارهای موجود استفاده کنیم؟ ابزارهایی که هزینه‌های به مراتب کمتری دارند و ماندگارتر هستند؟ در کشوری که بهره‌وری آب پایین است به بازچرخانی آب توجه نمی‌شود و یا به دلیل محدودیت‌های مالی پروژه‌های مربوط به آن رها شده‌اند. کشوری که به لحاظ فناوری کشاورزی در حد فاجعه است و یا طرح آمایش سرزمین در آن توجهی به ملاحظات محیط زیستی ندارد، انتقال آب توجیه دارد؟