12 شاخ بزرگ را با سیم به یکدیگر وصل کرده و به تابلوی ورودی «حفاظتگاه مردمی منصورآباد» رفسنجان آویزان کرده‌اند. یکی از خبرگزاری‌ها نوشته این اعتراضِ شکارچیان محلی به قوانین قرق در منطقه است. آنها روی برگه‌ای هم نام قرق‌بانان را نوشته و به تابلو چسبانده‌اند. محیط زیست کرمان اما به «پیام‌ما» می‌گوید افرادی در مدت اخیر برای مخالفت با فعالیت این قرق و ایجاد مشکل، آبشخورهای حیات وحش را آتش زده‌اند.

قرق منصورآباد، نخستین حفاظتگاه مردمی است که 10 سال قبل گروهی از شکارچیان برای توقف شکار غیرمجاز در منصورآباد رفسنجان دست به کار راه‌اندازی‌اش شدند. آن زمان که دیدند تعداد کل و بز و قوچ و میش به صد راس رسیده و آنها با چشمان خودشان دیدند شکار بی‌رویه چه بر سر حیوانات و زاد و ولدشان آورده. این منطقه‌ جزو مناطق چهارگانه تحت مدیریت سازمان محیط‌زیست نیست اما باعث حضور مردم محلی و قانون‌مندکردن شکار شده است اما در این میان مخالفان هم کم نبودند و در این 10 سال بارها راه‌اندازی این قرق را ترویج شکار و آسان کردن این کار و شکل‌گیری آن را دست و پاگیر دانسته‌اند و حالا با آویزان کردن شاخ از تابلوی این قرق اعتراض خودشان را نشان داده‌اند. آنطور که میزان می‌نویسد آنها می‌گویند «با تبدیل شدن اراضی ملی منطقه‌شان به قرق خصوصی، دیگر اجازه ورود و استفاده از طبیعت بکر منطقه را ندارند. در عوض شاهد تفریح و شکار اتباع خارجی و گاه شکارچیان متمول داخلی هستند.» مرجان شاکری، مدیرکل حفاظت محیط زیست استان کرمان اما به «پیام‌ما» می‌گوید محیط زیست این منطقه و حیات وحش آن درگیر دعوای میان گروهی شده‌اند و سازمان اجازه نمی‌دهد به دلیل درگیری‌های داخلی شاهد چنین اتفاقاتی باشیم. «وقتی شکارچیان منطقه برای کنترل شکار و جلوگیری از کاهش تعداد حیات وحش این گروه را راه‌اندازی کردند، عده‌ای که تعدادشان بسیار اندک است در درون همین گروه و بیرون، مخالف برخی از موارد بودند و بعدها شروع کردند به سنگ‌اندازی. پیش از این نه نظارتی بود و نه قرق بانی. هرکس اسلحه به دست در منطقه می‌گشت. حالا اوضاع فرق کرده و همین باعث شده عصبانی و ناراحت باشند و با رفتارهایی این چنینی واکنش نشان دهند.»
او می‌گوید افرادی در مدت اخیر برای مخالفت با فعالیت این قرق و ایجاد مشکل، اقدام به آتش زدن آبشخورهای حیات وحش کردند. چه کسی پاسخگوی این بی‌قانونی است؟ «راه‌اندازی کاری جدید همواره مخالفان خود را دارد. ما هم نمی‌گوییم کار بی‌اشکال است اما این روش مخالفت نیست. آویزان کردن شاخ یا آتش زدن آبشخور چه معنی‌ دارد؟ اصلا چرا یک خبرگزاری رسمی با انتشار چنین خبری در راه بی‌قانونی قرار گرفته؟»
بعد از این حادثه شاکری به منطقه رفته و با قرق‌بانان و مسئولان منطقه صحبت کرده است و معتقد است شکارچیان غیرمجاز و آنها که از صدور پروانه و رصد تعداد حیات وحش ناراحتند می‌خواهند با کارهایی از این دست فشار بیاورند و مشکل ایجاد کنند. او می‌گوید اصلا مشخص نیست این تعداد شکار مربوط به قرق منصورآباد است یا خیر و حتی مشخص نیست شکار جدید است یا قدیمی. «اداره محیط زیست به جدیت به این موضوع ورود کرده و از مسئولان قرق هم خواسته‌ایم که بررسی و آسیب شناسی کنند که چرا چنین اتفاقاتی افتاده؟ مشکلات چیست و برای کاهش تخلفات چه باید کرد و در صورت عدم بررسی درست، برخورد جدی می‌کنیم.»
2100 راس حیوان در سال 99
فعالان حاضر در قرق منصورآباد می‌گویند فقط کافی است به جایی بروید که مرز میان قرق و خارج از آنجاست، آن وقت در روزهای تعطیل لحظه‌ای صدای تیر تمام نمی‌شود و شکارچیان، تفنگ بر دوش سرریز حیواناتی که از قرق به بیرون می‌روند را شکار می‌کنند. نمونه‌اش حامد ابوالقاسمی، کارشناس حیات‌وحش و مدیر‌عامل گروه دوست‌داران طبیعت رفسنجان است که می‌گوید همیشه شکار غیرمجاز وجود دارد، چه در منطقه حفاظت‌شده و قرق و چه در مناطق آزاد، اما ماجرا آنجا مهم می‌شود که می‌بینیم نگرانی برای این مناطق بالاست. «همین 12 شاخ مثالی است از آنکه بیرون محدوده قرق چه خبر است و تا چه میزان ممکن است تعداد بالا باشد و این در حالی است که ما نمی‌گوییم در منطقه شکار غیرمجاز نمی‌شود.»
به گفته ابوالقاسمی در این سال‌ها که قرق به راه افتاده آنچنان بر تعداد میش و قوچ و کل و بز افزوده شده که بسیاری از آنها به خارج از محدوده رفته‌اند و این نشان از همراهی ذی‌نفعان منطقه با این حرکت دارد. او می‌گوید: «ما در سال 87 که کار را شروع کردیم تنها 100 راس میش و بز و کل و قوچ داشتیم اما در دو سرشماری در زمستان پارسال تعدادشان 2100 راس بوده و ما دو بار سرشماری انجام دادیم که خطا در کار نباشد.»
به گفته او ماهیت کار از ابتدا تاکنون تغییرات زیادی به خود دیده. روزهای ابتدای شروع به کار انجمن، فضا گنگ بود و فکر می‌کردند انحصار در کار است اما بعدها بسیاری از مخالفان که وضعیت منطقه را دیدند نظرشان عوض شد و از سویی این اتفاق ارزش افزوده زیادی برای محلی‌ها داشت که بومگردی به راه انداختند و صنایع دستی‌شان را به فروش گذاشتند. «آمار شکار غیرمجاز در مناطق حفاظت‌شده زیر نظر دولت و قرق محدود به کشفیات و افرادی که دستگیر می‌شوند است و از سویی نگاه اشتباهی هم وجود داشت که می‌گفت این منطقه شکار نداشت و حالا اینها شکار را رونق بخشیده‌اند. اما با این قرق حیوانات حفظ شدند و بر تعدادشان افزوده شد؛ کاری که بدون راه انداختن این وضعیت و نظارت بر میزان شکار ممکن نبود.»
سالانه بین 10 تا 20 پروانه شکار صادر می‌شود
پروانه شکار در قرق‌های مختلف به صورت سالانه توسط محیط زیست صادر می‌شود. هر منطقه با ارائه مستنداتی از زاد و ولد و تعداد حیات وحش اضافه شده به محیط زیست می‌گوید که در منطقه چه تعداد پروانه می‌خواهد و سازمان هم بعد از بررسی شواهد تعداد پروانه را اعلام می‌کند. ابوالقاسمی می‌گوید در قرق منصورآباد همیشه بین 10 تا 20 پروانه صادر شده و بیش از این میزان تاکنون نبوده و بر اساس قانون از این تعداد پروانه هم سی درصد متعلق به افراد محلی است که سازمان محیط زیست طی قرعه‌کشی به محلی‌ها می‌دهد. «ما در قرق منصورآباد به دلیل آنکه به صورت مردمی اداره شده این درصد را به چهل درصد هم رساندیم و یک یا دو پروانه دیگر را هم خودمان در انجمن قرعه‌کشی می‌کنیم اما باقی پروانه‌ها فروشی است.»
ابوالقاسمی می‌گوید برای فروش پروانه شکار در داخل کشور، آنها پولی از فرد نمی‌گیرند و تنها آن فرد موظف است سه میلیون و هفتصد و پنجاه هزار تومان به خزانه دولت واریز کند اما پروانه‌هایی که به خارجی‌ها فروخته می‌شود، بابت قوچ کرمان برای مثال 12 هزار و 500 دلار است که به شرکت مجری تور شکار فروخته می‌شود که از این میزان هم سه هزار دلار به خزانه دولت می‌رسد. «پارسال اصلا پروانه خارجی نداشتیم. دو سال قبل، یکی دو پروانه خارجی داشتیم. این رقم‌ها برای ما مهم است چرا که هزینه نگهداری از منطقه را باید پرداخت کنیم و منبع درآمد هم همین است. اما این باعث نشده پروانه به داخلی‌ها فروخته نشود.» او می‌گوید مخالفان فعلی دلشان می‌خواهد شکار آزاد باشد. دوست دارند صد پروانه شکار صادر شود و هشتاد پروانه به آنها داده شود و این نظارت‌ها را دوست ندارند و همین هم دلیلی برای مخالفت و برخوردشان با ماست.
ابوالقاسمی در میان اعضای انجمن افرادی را می‌شناسد که وقتی در قرعه‌کشی پروانه شکار به نامشان افتاده از آن استفاده نکرده‌اند و پروانه را آزاد کرده‌اند تا قوچ و میش و کل و بزی با پروانه‌شان شکار نشود.