وقتی از تامین امنیت عابران پل‌های عابر پیاده سخن می‌گوییم باید به این موضوع توجه کنیم که این مساله هم مانند بسیاری از مسایل صرفا یک راه حل ندارد و باید به آن نگاهی چند سویه داشت. «حذف تابلوهای تبلیغاتی از پل‌های عابر پیاده» یکی از راه‌حل‌های پیشنهادی است. باید گفت که اگر تبلیغات پل‌های عابر پیاده برداشته شود وضعیت بهبود می‌یابد اما مشکل پل‌های عابر پیاده حل نمی‌شود. ارتفاع از سطح، نداشتن روشنایی، کمبود تردد و محلی که پل عابر پیاده در آن قرار گرفته است، می‌تواند مساله‌ساز باشد.

از همین‌رو باید برای عبور عابران پیاده از سطح خیابان راه‌حل‌های امن پیش‌بینی شود و یافتن این راه‌حل در همه مناطق نسخه یکسان ندارد. یکی از مشکلات نظام تصمیم‌گیری ما در شهری مانند تهران این است که می‌خواهد برای این مسایل نسخه واحد بپیچد. مدل‌های مختلف پل عابر پیاده در خیابان‌ها نصب شده که می‌توان بسیاری از آن‌ها را برداشت و عبور و مرور شهروندان به سطح خیابان منتقل کرد. نباید از یاد ببریم که تامین امنیت فقط یکی از مسایل این پل‌ها است.

بسیاری از پل‌ها برای عبور سالمندان، معلولان، کالسکه بچه‌ها، زنان باردار و… مناسب نیستند. تازه بعد از این که شهروندانی بتوانند به بالای این پل‌ها برسند باید به امنیت‌شان فکر کنیم.

بنابراین بخشی از پل‌های عابر پیاده را می‌توان پایین آورد تا فضایی فراهم شود که مردم بتوانند از خیابان رد شوند.

لزومی ندارد که ما همیشه پیاده‌ها را به آسمان تبعید کنیم تا خودروها راحت‌تر تردد کنند. بعضی مواقع پل عابر پیاده لازم است، یعنی ما از اتوبان نمی‌توانیم رد شویم. به‌طور مثال نمی‌توان گفت پل عابر پیاده کنار ایستگاه متروی نوبنیاد که در ابتدای اتوبان صدر قرار دارد، حذف شود. در واقع وجود پل عابر پیاده در آنجا از منطق لازم برخوردار است. از این بحث که گذر کنیم، به شیوه تامین امنیت پل‌ها می‌رسیم.

درباره تابلوهای تبلیغات می‌توان ایده‌های خلاقانه‌تری داشت.  لزومی ندارد که ما همیشه تبلیغات‌مان را به میله‌ای وصل کنیم. در عصر فناوری‌های جدید باید بیش از پیش به شیوه‌های نوین تبلیغات

شهری توجه کرد. اگر تبلیغات شهری به عنوان یکی از منابع درآمدی برای شهرداری اهمیت دارند می‌توان شیوه‌های دیگری پیدا کرد. درباره پل‌هایی که در معابر شهری باقی می مانند باید چند ملاحظه رعایت شود. پیش از هر چیز این پل‌ها باید به گونه‌ای اصلاح شوند که برای همه گروه‌های جمعیتی در شهر تهران دسترس‌پذیر باشند. ما محلاتی داریم که بیشتر جمعیت‌شان را سالمندان تشکیل می‌دهند. این افراد باید بتوانند از پل‌های عابر پیاده استفاده کنند. نکته بعدی اجرای طرح‌های اجتماعی به منظور رونق بخشیدن به فضای پل‌هاست. برای مثال پل‌های عابر پیاده می‌تواند به محل اجرای موسیقی خیابانی، عروسک گردانی برای بچه‌ها و… تبدیل شود و از رهگذر حضور شهروندان امنیت هم به طور طبیعی تامین می‌شود.