روحانی و فرصت تاریخی حضور در مجلس 

رئوف پیشدار

فراخوانی رییس جمهوری به مجلس برای پاسخگویی به سوالاتی بیشتر درباره وضعیت اقتصادی و سیاسی کشور، یک فرصت تاریخی است، تا منتخب مردم از مجموعه مسایلی بگوید که امور کشور را در شرایط ویژه‌ای قرار داده است. آنچه مردم می‌خواهند از زبان رییس جمهوری با شجاعت تمام، به صراحت و بدون اشاره و کنایه و استعاره بشنوند، همان موضوعاتی است که او به عنوان “حقایقی” توصیف کرده که چون “مردم صاحب واقعی کشورند و مشروعیت ما نیز از آرای آنهاست – روزنامه ها دوشنبه 15 مرداد 1397” باید بدانند. حقیقتی که بخشی از قدرت در طول 40 سال گذشته به صراحت بیان کرده و عملی نشان داده است که به آن اعتقادی ندارد! و مردم را منشا قدرت نمی‌داند.

در فاصله زمانی مقرر در قانون برای حضور رییس جمهوری در مجلس، این احتمال وجود دارد که لابی‌های پشت صحنه، طرفین را از ادامه دادن به آن منصرف کنند و سوال از رییس جمهوری پس گرفته شود! حتی با فرض این اتفاق، افکار عمومی حالا در موضعی است که اجازه چنین کاری را به هیچ یک از دو طرف نمی‌دهد و اجازه نمی‌دهد باز هم حقایق را پشت مصلحت‌ها پنهان کرد. هیچ مصلحتی بالاتر از حمایت عمومی ازنظام نیست و واقعیت این است که این حمایت اکنون آسیب دیده است. ” اقتدار ” از آن مردم است، مردم حق دارند بدانند کدام بخش از قدرت به خاطر ذائقه و منافع خاص خود، کشور را در شرایطی قرار داده که “منافع ملی ” در آن فراموش شده است. مردم به یک دولت برای اداره امور کشور خود رای داده‌اند و آن را مسوول امور می‌دانند و باید پاسخگو مسائل باشد و حاکمیت دوگانه معنی ندارد و پذیرفته نیست. ایران بضاعت‌های بسیاری دارد که حتی در سخت‌ترین شرایط به شرط مدیریت درست و صحیح و بسیج مردمی با اعتنای کامل به خواسته‌ها و نظرات آن که در صدرش توجه به منافع ملی است، به آن قدرت تاب آوری و امکان زندگی توام با آرامش و امید را به مردم می‌دهد. امید به آینده صرفا با مشاهده و لمس افق‌های روشن ممکن است، نه وعده! ما در شرایطی هستیم که اعتماد مردم به دولت، مورد حمله قرار گرفته و برون رفت از این وضعیت جز با تدبیر، همت و همدلی عمومی ممکن نیست و این هم، بستگی به میزان صداقت با مردم دارد. مردم نیاز به دلداری ندارند، برنامه عملی می‌خواهند. برنامه‌ای که در آن افقی روشن به صورت علمی و عملی و نه شعار! هویدا باشد. مردم اگر چنین افقی را نبینند، در خود چیزی برای از دست دادن نمی‌بینند .جامعه شناسان سالهاست که مساله گسست در جامعه را هشدار می‌دهند. آنها این نظر مردم را بازتاب می‌دهند که یک عده کاملا در اقلیت عددی و فکری نمی‌توانند در یک جامعه که ادعای دموکراتیک بودن دارد، باورها  و برداشت‌های خود را از زندگی در ابعاد مختلف آن به اکثریت تحمیل کنند، اگر چه اقلیت حق دارد از راه‌های دموکراتیک و با ابزار دموکراتیک،  افکار و عقاید خود را برای رسیدن به قدرت تبلیغ کند .تحقق وحدت ملی در گروی عمل به مولفه‌های بسیاری است که اساسی‌ترین آنها احترام به خواسته مردم است که در آرا و نظرات آنها منعکس می‌شود. قانون اساسی به عنوان سند اصلی تنظیم رابطه مردم با حاکمیت خوشبختانه راهکارهای دمکراتیک را در خود برای برون رفت از بن‌بست‌ها دارد که از آن جمله مراجعه به آرای عمومی یا همان رفراندم است. باید پذیرفته شود که چاره بحران‌ها بازگشت به رای مردم است که نیروهای صف در همه حالات محسوب می‌شوند. از دیگر مولفه‌های اساسی برای توسعه و تعمیق وحدت ملی، رسانه‌های آزاد هستند که آرا و افکار مختلف را بازتاب دهند. حاکمیت باید بپذیرد که نگاه امنیتی تاریخی خود را به رسانه‌ها و کارکردهای آنها اصلاح کند. در جامعه‌ای که رسانه‌هایش یا در انحصار حاکمیت هستند و یا در مالکیت آن، رسانه‌های مستقل فضای تنفس ندارند. چند صدایی فقط با رسانه‌های آزاد و مستقل ممکن است و دولتی ترجیح دارد که روزنامه – رسانه نداشته باشد و مبلغ او عملکردش، بخصوص میزان قانونمندی آن و اقبال افکار عمومی باشد و رسانه‌ها به عنوان نماینده افکار عمومی بر کارش نظارت کنند.

روزنامه نگار و استاد دانشگاه