اتفاقی برای توافقنامه نخواهد افتاد

نعمت احمدی – حقوقدان
امروز بحث‌هایی در جامعه مطرح است مبنی بر اینکه برخی افراد که نام خود را دلواپس گذاشته‌اند با تحصن و کفن‌پوشی می‌خواهند مانع تصویب توافقنامه وین(برجام) در مجلس شورای اسلامی شوند که باید در پاسخ به این افراد گفت در این توافقنامه که منطبق بر یک قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل است ظرافتی تعبیه شده که هم مجلس ایران و هم کنگره آمریکا را در مقابل یک توافقنامه بین‌المللی قرار می‌دهد. اما در مورد کشور ایران باید گفت که اولا سیاست‌های کلان کشور بر عهده مقام معظم رهبری است و مشاهده کردیم که در تمام مدت مذاکرات رهبری تیم مذاکره کننده را راهنمایی و تایید کردند (حتی آقای ظریف یک‌روزه به ایران بازگشت) و در طول مدت مذاکره همواره و هر روز با رئیس جمهور در تماس بود. ثانیا مجلس شورای اسلامی مصوبه الزام دولت به حفظ دستاوردها و حقوق هسته‌ای ملت ایران را از تصویب گذرانده است. در این مصوبه آمده است هر آنچه در توافقنامه وین در مورد انرژی هسته‌ای امضا شود باید به تایید و تصویب شورای عالی امنیت ملی برسد یعنی عملا اختیار بررسی و تایید این توافقنامه به شورای عالی امنیت ملی محول شده که رئیس آن دکتر روحانی و دبیر آن نیز دکترشمخانی است. حال با توجه به اینکه در کشورمان برخی افراد و گروه‌ها نق می‌زنند (مانند سرمقاله دو روز پیش کیهان) و یا حتی زمانی که شنیدیم برخی از نمایندگان مجلس طرح سه فوریتی با امضاهای مجعول ارائه دادند و مواردی از این دست که پیش می‌آید باید بدانیم که مشخصا پیداست که سیاست‌های خارجی با رضایت مقام معظم رهبری شکل می‌گیرد، پس کفن پوشیدن و تحصن افراد نمی‌تواند تاثیری در این توافق به‌دست آمده، داشته باشد، زیرا این توافقنامه منحصر به ظریف و دولت دکتر روحانی نیست، توافقی بود که مورد تایید نظام قرار داشت. اما در مورد تصویب توافقنامه در کنگره آمریکا نیز باید گفت کشورهای 1+5 در این زمینه زرنگی به خرج دادند، زیرا می‌دانستند در کشور آمریکا دوگانگی میان حزب دموکرات (که خواهان انجام این توافق است) و حزب جمهوریخواه (لابی اسرائیل که مخالف توافق است ) وجود دارد. این توافقنامه در وین نوشته و در دفتر سازمان ملل در وین قرائت شد. 6 کشور بزرگ دنیا که 5تای آن عضو دایمی شورای امنیت هستند این توافقنامه را امضا کردند و اکنون هم که به شورای امنیت رفته و قطعا با اکثریت آرا تصویب می‌شودپس عملا کنگره در موارد مشابه، کاری برخلاف یک متن بین‌المللی و تعهد دولت آمریکا در مقابل نهادهای بین‌المللی آن‌هم پرونده‌ای با این وسعت و حساسیت، انجام نخواهد داد. وقتی وزیر امور خارجه و وزیر انرژی آمریکا 18روز در مکانی برای این توافق حضور داشته باشند پس نمی‌توان دلواپس کنگره آمریکا بود. با تصویب این توافقنامه در شورای امنیت عملا این توافقنامه به عنوان سند بین‌المللی درخواهد آمد . کنگره آمریکا نیز 60 روز مهلت دارد هرکاری که بخواهد انجام بدهد. البته کنگره به این نکته توجه دارد که اعتبار کشور آمریکا را در جهان زیر سوال نبرد. ناگفته نماند که به محض اعلام توافقنامه اوباما در مصاحبه مطبوعاتی اعلام کرد که من تمام قد پشت این توافقنامه هستم و اگر کنگره تصویب نکرد من نظر کنگره را وتو خواهم کرد پس اتفاقی برای این سند بین‌المللی نخواهد افتاد.