آبادانی مانا در گرو همت مردم

مریض خانه، آب انبار، مسجد، مکتب خانه، حمام عمومی، سقاخانه، یخدان، کاروانسرا و… آیتم های ضروری شهرهای قدیم است. آیتم هایی که نشان از آبادانی و مدنیت یک سرزمین دارد و دست بر قضا با رجوع به تاریخچه آن ها در می یابیم که اکثریت قریب به اتفاق شان به دست مردم احداث شده اند.
در کرمان قدیم با نگاهی به عناوین این آیتم ها از مسجد آقاغلامعلی و آقا صادق گرفته تا بیمارستان ارجمند و راضیه فیروز و حمام آقا سید علی اتحاد و دانشگاه افضلی پور و… می توان ادعای فوق را تقویت کرد.
انگار مردم قدیم به محض این که درآمدشان از حد نیاز سرریز می کرد، مازاد درآمد خود را صرف امور عام المنفعه می کردند و هر کس متناسب با توان خود در جهت آبادانی شهر و دیار خود می کوشید.
دیرگاهی است که با ورود به روزگار مدرن و اتکای اقتصاد کشور به نفت، سرمایه گذاری های خیریه نیز از حالت مردمی خارج شده و به عنوان وظیفه ای بر دوش دولت ها قرار گرفته و بالطبع مردم نیز انتظار دارند که در آمدهای نفتی صرف امور همگانی شود.
دیگر به ندرت شاهد احداث بیمارستان، مدرسه و… توسط مردم هستیم. سرریز درآمدها نیز تبدیل به زمین و باغ و ملک شخصی می شود. آن هم نه لزوماً در شهر خود فرد بلکه در هر شهر و کشور و منطقه ای که در آینده درآمد بیشتری را عاید فرد ثروتمند کند.
بازسازی و بهسازی و ایجاد اماکن رفاهی البته از وظایف دولت هاست؛ اما تجربه نشان داده که اموری که به طور مستقیم توسط مردم اداره شود پایدارتر و ماناتر است. نگاهی بیندازید به مساجدی که هیچ موقوفه ای ندارند و تنها با کمک های نمازگزاران ده ها و بلکه صدها سال است که آباد و پر رونق باقی مانده و امروز نه تنها کاربرد مذهبی خود را حفظ کرده بلکه اثری تاریخی نیز به شمار می‌آید.
بر نهادهای آموزشی کشور به ویژه «آموزش و پرورش» کشور لازم است که در آموزه های خود تجدیدنظر کرده و به جای بسیاری از محفوظات فرّار و بی کاربردی که ذهن کودکان فرو می کند، جنبه های انسانی وقف و سود رسانی به هم نوعان خود را در قالب کارهای عام المنفعه نیز بیاموزند تا کودکان بدانند و به این قضیه باور داشته باشند که ایجاد یک فضای سبز، جنگل مصنوعی، کتابخانه، سالن تأتر، نگارخانه و… نیز کار خیر محسوب می شود.
وقت آن رسیده که به سنت پیشینیان بازگردیم و با نگرشی مبتنی بر «خیر»، موجبات آبادانی حساب شده و پایدار را فراهم آوریم.