حمل‌ونقل در توسعهٔ پایدار و حتی اقتصاد پایدار شهری نقش مهمی دارد. شبکهٔ معابر و ناوگان حمل‌ونقل شهری در یک نگاه کلی به‌عنوان شریان اصلی پیکرهٔ جامعه به‌شمار می‌رود و درصورتی‌که دچار هرگونه اختلال و اشکالی شود، همهٔ اندام‌های آن با مشکل روبه‌رو خواهد شد؛ چراکه تمام افراد در یک اجتماع شهری با آن در ارتباط هستند و این مؤلفه‌ها به‌طور مستقیم در زندگی آنها تأثیرگذار است. همچنین، اقتصاد یک جامعه، پیوندی جدانشدنی و ناگسستنی با حمل‌ونقل دارد، به‌طوری‌که اگر این امر به‌خوبی انجام گیرد، پیشرفت و توسعه را به‌همراه خواهد داشت و درصورت بیمار بودن آن، اقتصاد نیز با مشکل روبه‌رو می‌شود. جامعه‌ای که از حمل‌و‌نقل شکوفا برخوردار باشد و این صنعت به‌صورت پایدار، کارآمد و مؤثر عمل کند، می‌تواند از اقتصادی پویا بهره‌مند شود.

حمل‌ونقل درون‌شهری در شهرها و کلانشهرها از اهمیت و جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و هرچه جمعیت یک شهر بیشتر و وسعت آن بزرگتر باشد، این امر نقش اساسی‌تر و مهمتری ایفا می‌کند. کلانشهری مانند تهران با بیش از ۹ میلیون نفر جمعیت با پیچیدگی‌های بسیاری در این زمینه روبه‌روست و به برنامه‌ریزی‌های بهتر و اقدامات مؤثرتری در این عرصه نیاز دارد. به‌طور کلی در شهرها، وسایل حمل‌ونقل به دو بخش شخصی و عمومی و نیمه‌عمومی تقسیم می‌شوند. 

 وسایل نقلیهٔ شخصی، خودروهایی هستند که شهروندان برای انجام دادن امور روزانهٔ خود با استفاده از آنها در سطح شهر جابه‌جا می‌شوند که خود در دو گروه چهارچرخ‌ها مانند خودروهای سواری و دوچرخ‌ها مانند موتورسیکلت‌ها قرار می‌گیرند. وسایل نقلیهٔ عمومی در کلانشهری مانند تهران به دو بخش ریلی با محوریت مترو، و ناوگان اتوبوسرانی و وسایل نقلیهٔ نیمه‌عمومی به دو بخش ناوگان تاکسیرانی و تاکسی‌های آنلاین تقسیم می‌شوند. 

 در حال حاضر، به‌طور متوسط روزانه ۲۰ میلیون سفر درون‌شهری در تهران صورت می‌گیرد که سهم مترو از این سفرها زیر دو میلیون سفر یعنی کمتر از ۱۰ درصد و سهم اتوبوسرانی زیر یک میلیون سفر یعنی کمتر از ۵ درصد کل سفرهای روزانه است. البته بخشی از سفرهای درون‌شهری نیز با تاکسی‌های خطی و گردشی ناوگان تاکسیرانی و بخش بزرگتری با تاکسی‌های آنلاین عموماً تک‌سرنشین صورت می‌گیرد که البته نمی‌توان آنها را به‌عنوان حمل‌ونقل عمومی محسوب کرد. شهری که تنها کمتر از ۱۵ درصد از سفرهای آن با حمل‌ونقل عمومی انجام می‌شود، پیداست که حمل‌ونقل آن با توسعهٔ پایدار و الزامات و اقتضائات آن فاصله فراوانی دارد. 

مترو به‌عنوان ایمن‌ترین، سالم‌ترین و سریع‌ترین روش حمل‌ونقل شهری، بهترین وسیله برای دست‌یابی به هوای پاک، مورد حمایت دوستداران محیط زیست است. مترو، پایهٔ حمل‌ونقل در شهرهای پیشرفتهٔ دنیاست و سیاست‌های بین‌المللی در حوزهٔ محیط زیست بر استفاده از این وسیلهٔ حمل‌ونقلی تأکید می‌کنند. البته استفاده از دوچرخه و پیاده‌روی نیز در کمتر شدن گازهای گلخانه‌ای و کاهش آلودگی هوا مؤثرند، اما پرسشی که در این میان مطرح می‌شود، این است که آیا در چنین هوای آلوده‌ای، می‌توان به شهروندان توصیه کرد که با انجام پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری، انواع آلاینده‌ها و ذرات معلق را وارد مجاری تنفسی خود کنند؟ و آیا از شهروندی که امکان استفاده از وسیلهٔ نقلیهٔ شخصی خود را دارد، می‌توان خواست که با تحمل هزار و یک مشکل از وسایل نقلیهٔ آلاینده و فرسوده و البته کم‌تعداد و شلوغ استفاده کند؟ امروز پذیرفته شده است که حمل‌ونقل عمومی در شهرهای جهان، امری اقتصادی نیست.

بنابراین، دولت‌ها با اختصاص یارانه مورد نیاز و حمایت‌های مؤثر، سبب می‌شوند تا امکان استفاده از حمل‌ونقل عمومی با کمترین هزینهٔ برای شهروندان فراهم شود؛ زیرا درصورت حمایت نکردن از این نوع جابه‌جایی‌ها، حمل‌ونقل عمومی کارایی لازم را نخواهد داشت و مسائل و مشکلات بسیاری را برای شهر و شهروندان به‌وجود خواهد آورد، همان‌طور که در تهران به‌وجود آورده است. دولت می‌تواند با تقویت ناوگان اتوبوسرانی تهران، رفت‌وآمد مردم را آسان و تسهیل کند و با تشویق مردم به استفاده از وسایل نقلیهٔ عمومی به کاهش آلودگی هوا کمک کند؛ معضلی که پیر و جوان نمی‌شناسد و درصورت ادامهٔ وضع موجود، دیر یا زود همگان را به کام خود فرو می‌برد.