«آتش جنگ دوباره شعله کشیده است. تلاش‌های بین‌المللی برای تحقق صلح پایدار به نتیجه نرسید و حالا یک‌بار دیگر اسرائیل و حماس به روی هم موشک می‌پرانند. شمار کشته‌شدگان از هر دو سو بالا می‌رود؛ نه‌فقط این روند، قربانی می‌گیرد که حوادث طبیعی نیز دوباره آسیا را ملتهب کرده است. زلزلهٔ هرات تعداد زیادی کشته، مجروح ، مفقود و بی‌خانمان به جای گذاشت و طالبان تلاش می‌کند تا دست کمک به‌سوی جامعهٔ بین‌المللی دراز نکند. گزارش‌های نهادهای بین‌المللی و حداقلِ اخبار رسمی منتشرشده نشان می‌دهد که دولتمردان در هر دو منطقه ابتدایی‌ترین حقوق زنان را نادیده می‌گیرند. تصاویر و فیلم‌ها، هم گویای تعرض جسمی و جنسی و هم روایتگر تلاش برای خانه‌نشین کردن زنان، حتی در شرایط بحران است. اینها مجموعه‌ای از نگرانی‌هایی بود که می‌شد از گزارش دبیرکل و سخنان نمایندهٔ کمیسیون مقام زن، برداشت کرد.
گرچه کشورهایی مانند سوئیس و امارات متحدهٔ عربی دغدغه‌ٔ دیگری نیز داشتند: تغییراقلیم نه‌فقط صلح پایدار، حقوق بنیادین زنان و کودکان و بشر، بلکه تمدن انسان را تهدید می‌کند.
تفاهم برای رسیدن به نقطه‌ای مشترک که دست آخر، به قطعنامه‌ای راهگشا یا بیانه‌ای جامع بینجامد سخت است. درنهایت همهٔ کشورهای عضو دائم و غیردائم منافع خود را به‌شکل اولی دنبال می‌کنند و برای عبور نکردن از خطوط قرمز یکدیگر ساعت‌ها مذاکره.

شاید دورهٔ شبیه‌سازی بیشتر یک سرگرمی به نظر برسد؛ اما سرگرمی‌ای که تعداد قابل‌توجهی از دانش‌آموختگان یا فعالان یک حوزه به‌مدت یک‌ماه برای حضور در آن تلاش و مطالعه می‌کنند

درنهایت اما، نتیجه براساس آنچه در لابی آخر و گفت‌وگوی کشورهای عضو دائم و چند عضو غیردائم معین شد: اوکراین، اسرائیل، ایران و حتی افغانستان به‌عنوان مصداق‌های بارز بحث و گفت‌وگوی مجادله‌انگیز از روی میز کنار رفت و پیش‌نویس قطعنامه در آخرین ساعات منتهی به شب روی میز رئیس آمد.
مهمترین بخش‌های این قطعنامه از این قرار بود: اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد از دبیرکل درخواست می‌کنند مشارکت زنان جامعهٔ مدنی را در نشست‌های موضوعی و خاص کشوری شورای امنیت سازمان ملل تسهیل کند.
همچین از دبیر کل درخواست می‌شود تا گزارش‌های منظمی دربارهٔ پیشرفت‌های حاصل‌شده در اجرای این قطعنامه، از جمله اقدامات خاص اتخاذشده توسط کشورهای عضو برای ارتقای توسعهٔ اقتصادی، توانمندسازی و مشارکت زنان در فرآیندهای تصمیم‌گیری، از تمام قاره‌ها ارائه کند. همچنین تصمیم می‌گیرد موضوع را به‌صورت فعالانه پیگیری کند. قطعنامه‌ای بدون راه‌حل.»
آنچه خواندید مروری از یک بازی بسیار جدی بود. بازی‌ای که به‌عنوان تمرین عملی تحت‌عنوان «شبیه‌سازی شورای امنیت ملل متحد» با مشارکت سازمان ملل متحد و فصلنامهٔ مطالعات بین‌المللی برای هشت دورهٔ متوالی و با هدف تربیت عملی دیپلمات‌های آیندهٔ ایران با حقوق‌دانان بین‌الملل برگزار شده است.
هشتمین دورهٔ شبیه‌سازی شورای امنیت ملل متحد، با حضور «محمدجواد ظریف»، وزیر سابق امور خارجه کشورمان، و «باقر اسدی»، سفیر سابق ایران، در سازمان ملل متحد بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ و رئیس کمیتهٔ دوم پنجاه‌وسومین مجمع عمومی سازمان ملل متحد سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹، «مهدی ذاکریان»، استاد حقوق و روابط بین‌الملل دانشگاه علوم و تحقیقات و دانشگاه پنسیلوانیا و همچنین مدیرمسئول فصلنامهٔ مطالعات بین‌الملل و بیش از هشتاد دانش‌آموخته یا دانشجوی دکترا یا کارشناسی ارشد حقوق و روابط بین‌الملل برگزار شد.
برنامه‌های شبیه‌سازی در حقوق و روابط بین‌الملل برای نخستین‌بار در کشور از سوی «ذاکریان» در کلاس‌های درسی دانشگاهی برگزار می‌شد. این دوره اکنون از سوی مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد (UNIC) برگزار می‌شود.
شورای امنیت سازمان ملل متحد یکی از ارکان سازمان ملل است که وظیفهٔ پاسداری از امنیت و صلح بین‌المللی را به‌عهده دارد. براساس منشور این سازمان، حیطهٔ قدرت شورای امنیت شامل اعزام نیروهای پاسدار صلح، تصویب تحریم‌های بین‌المللی و اعطای اجازهٔ استفاده از نیروی نظامی علیه کشورهای متخاصم است.
شاید دورهٔ شبیه‌سازی بیشتر یک سرگرمی به نظر برسد؛ اما سرگرمی‌ای که تعداد قابل‌توجهی از دانش‌آموختگان یا فعالان یک حوزه به‌مدت یک‌ماه برای حضور در آن تلاش و مطالعه می‌کنند. این دوره تلاش می‌کند تا به دیپلمات‌های آینده نحوهٔ ارائهٔ سخنرانی، مذاکره و لابی‌گری، رعایت تایم سخنرانی، اعتراض و شیوهٔ حضور در جلسات، رعایت قوانین تعیین‌شده، استفادهٔ مناسب و بجا از قواعد حقوق و روابط بین‌المللی، پوشش مناسب و متناسب دیپلماتیک، ارائهٔ راهکار مناسب و خروج مذاکرات از بن‌بست، موضع‌گیری متناسب با واقعیت موجود در جهان، استفادهٔ مناسب از حدود و اختیارات داده‌شده را برپایهٔ به‌کارگیری اقناع؛ نبوغ، منطق و برهان مناسب بیاموزد.