بایگانی مطالب برچسب: مجمع عمومی سازمان ملل

جهان به‌سوی فلسطین می‌چرخد

|پیام ما| درحالی‌که فلسطین هنوز زیر حملات شدید اسرائیل است، هشتادمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد صدای فلسطین را شنید؛ ۱۵۷ کشور آن را به رسمیت شناختند. این اقدام قرار است جایگاه حقوقی و دیپلماتیک فلسطین را تقویت کند.

نجات قربانیان خاموش از فراموشی

در حملات اخیر به تأسیسات صنعتی و نظامی ایران، خطر انفجار، نشت سوخت و تخریب زیرساخت‌های حیاتی، می‌تواند به آلودگی گسترده آب‌های سطحی و زیرزمینی منجر شود. تجربه تلخ جنگ ویتنام و استفاده از «عامل نارنجی» توسط ارتش آمریکا، نمونه‌ای گویا از فجایع زیست‌محیطی جنگ‌های معاصر است که نه‌تنها جنگل‌ها را نابود کرد، بلکه سلامت نسل‌های بعدی را نیز با تهدیدی جدی روبه‌رو ساخت.

دیپلماسی ناکارآمد «عارفانه»

موضوع حضور در کرسی‌های تخصصی اجلاس‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، یکی از موارد مورد تأکید در دولت چهاردهم است. این‌بار نیز برای حضور در کنفرانس بین‌المللی حفاظت از یخچال‌های طبیعی به میزبانی تاجیکستان معاون اول رئیس‌جمهوری، «محمدرضا عارف»، رهسپار شد. حضوری که کارشناسان می‌گویند بیشتر یک فرصت‌سوزی برای ایران بود تا حضوری قاطع و پردستاورد. محمدرضا عارف در این اجلاس بدون هیچ پیشنهاد مشخصی از سوی ایران به‌نفع حفاظت از منابع آبی و یخچال‌های منطقه ظاهر شد و در متن سخنرانی تنها بر اهمیت حفظ یخچال‌ها و همکاری جهانی تأکید کرد. بیان مشکلات کشور در سال‌های تغییراقلیم و آخرین وضعیت یخچال‌ها به‌تبع افزایش دما، برای جلب کمک‌های فنی، علمی و مالی بین‌المللی از نکات مغفول‌مانده صحبت‌ها و دیدارهای عارف است که کارشناسان بر آن تأکید می‌کنند.

دستور بررسی ایمنی معادن ایران

مسعود پزشکیان روز سه‌شنبه در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک سخنرانی کرد. رئیس‌جمهور جدید جمهوری اسلامی در سخنرانی خود از فرصت حضور در سازمان ملل استفاده کرد و به محکوم کردن تحریم‌هایی پرداخت که به کشورهای توسعه‌نیافته تحمیل شده‌اند و توسعه پایدار را متوقف می‌کنند. همچنین، با تأکید بر مسئلهٔ فلسطین و نسل‌کشی، اسرائیل را تروریست خواند و برای همکاری علیه این عمل شوم اعلام آمادگی کرد. او سپس در نشست با نمایندگان رسانه‌ها از تلاش‌های اسرائیل برای کشاندن ایران به جنگ صحبت کرد.

معامله بر سر آب

به‌رغم ادعای مسئولان طی سه سال گذشته، به‌ویژه ادعای «حسن کاظمی قمی» دستیار ویژۀ رئیس‌جمهوری در امور افغانستان و رئیس سابق سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور، نه فقط بند‌ «کمال‌خان» اصلاح نشد، بلکه ساخت سدهای «بخش‌آباد و خاشرود» هم سرعت گرفت. حالا طالبان در آستانۀ تکمیل بند بخش‌آباد و بهره‌برداری از آن بر رودخانۀ فراه‌رود است و ایران در انتظار خشکی همیشگی تالاب هامون و افزایش توفان‌های گردوغبار. ایران هیچ معاهده‌ای بر «فراه‌رود» ندارد و مسئلۀ حقابۀ آن، پیچیده‌تر از هیرمند است. این سد با ظرفیت مخزن حدود ۱ میلیارد و ۳۶۰ میلیون مترمکعب، قادر به جمع‌آوری تمام آوردۀ سالانۀ آب رودخانۀ فراه است. کارشناسان بخش دیپلماسی، طی سال‌های اخیر بارها هشدار داده‌اند که در معامله بر آب با افغانستان، تاکنون فقط طرفِ همسایه امتیاز گرفته است و دست از سود معامله خالی مانده است.

هشدار مکتوب ایران به آمریکا

راهپیمایی روز قدس مطابق سنت هرساله در آخرین جمعه ماه رمضان در ایران و برخی کشورهای دیگر برگزار شد. همزمان با برگزاری این راهپیمایی اظهارنظرها دربارهٔ شیوهٔ ایران برای پاسخ به حملات اخیر رژیم اسرائیل به کنسولگری ایران در سوریه هم افزایش یافت. در یکی از روشن‌ترین موضع‌گیری‌ها معاون سیاسی دفتر رئیس‌جمهوری از ارسال پیام هشدارآمیز مکتوب ایران به آمریکا خبر داد. محمد جمشیدی معاون سیاسی دفتر رئیس‌جمهوری در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «جمهوری اسلامی ایران در پیامی مکتوب به آمریکا هشدار داد در دام نتانیاهو نیفتد: کنار بکش تا ضربه نخوری. در پاسخ، آمریکا از ایران درخواست کرد که اهداف آمریکایی را نزند.» در همین حال خطیب جمعه تهران از شکست های بزرگ رژیم صهیونیستی سخن گفت و تاکید کرد که ایران برای پاسخگویی، متناسب با حمله دشمن و با حوصله و دقت عمل می‌کند.

گزارش یک بازی

وقتی چکش «مستر پرزیدنت» چند ضربه کوبیده شد و صدایش همهٔ حاضران در سالن را به سکوت فراخواند، همهٔ کشورهای عضو دائم و غیردائم می‌دانستند زمان زیادی برای تصمیم‌گیری نمانده است. این جلسهٔ شورای امنیت سازمان ملل متحد در شرایطی تشکیل می‌شد که چند روزی از شروع دوبارهٔ آتش جنگی بزرگ در نوار غزه می‌گذشت و فقط کمی آن‌سوتر، در آستانهٔ آسیای مرکزی، زلزله‌ شهر هرات را زیر و رو کرده بود. گزارش‌های بین‌المللی از هر دوی این حوادث، اخبار تکان‌دهنده‌ و نگران‌کننده‌ای را منتشر می‌کرد و مانند همیشه زنان و کودکان در نوک پیکانِ حادثه قربانی می‌شدند: منطقهٔ بحران‌های همیشگی دوباره ناآرام بود. شاید به همین دلیل بود که به فاصلهٔ چند صندلی از «مستر پرزیدنت»، نمایندهٔ کمیسیون مقام زن ملل متحد، با چهره‌ای درهم‌رفته نشسته بود و مدام کاغذهایش را مرور می‌کرد.