رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست در گفت‌وگو با «ایرنا» گفت: وزارت راه‌وشهرسازی در ایمن‌سازی قلمرو یوزپلنگ آسیایی پای کار آمده و اقدامات ارزشمندی از جمله نصب سرعت‌گیر و دوربین کنترل سرعت انجام داده است که درنتیجهٔ آن و اطلاع رسانی‌ گسترده، مشارکت مردمی در حفاظت از محیط‌زیست افزایش چشمگیری پیدا کرد. او افزود: «برای ایمن‌سازی قلمرو یوزپلنگ آسیایی در محدودهٔ استان سمنان باید اعتبار کافی از منابع وزارت راه‌وشهرسازی به سازمان حفاظت محیط‌زیست و اداره‌کل استان سمنان تخصیص یابد.»

او گفت: «مدیریت و احیای یوزپلنگ آسیایی طرح ملی است و سازمان حفاظت محیط‌زیست به‌عنوان متولی حیات‌وحش، امن‌سازی قلمرو یوزپلنگ آسیایی از وجود خطراتی مانند حضور سگ‌های گله و ولگرد و تأمین طعمه به‌میزان کافی را در دستورکار دارد.»

پورمیرزای می‌افزاید: «در بخش دولتی به‌جای پروژهٔ یوز،‌ یک میز داریم که به حفاظت این گونه اختصاص دارد، بخش غیردولتی هم به‌شدت تحت‌تأثیر فضایی است که دولت ایجاد می‌کند و در سال‌های اخیر صدور مجوزها و منابع مالی بین‌المللی براساس شرایط داخلی و بین‌المللی با مشکلاتی مواجه شده است. این موضوع نشان می‌دهد کارها کمتر و در مقابل تهدیدات بیشتر شده، درحالی‌که ما با گونه‌ای طرف هستیم که در حال انقراض است و تهدیدها، شبانه‌روزی حیات گونه را تحت‌فشار گذشته‌اند.»

پورمیرزای اضافه می‌کند: «در این یک دهه تعداد زیستگاه‌ها حضور یوز کاهش یافته است. به‌عنوان مثال سال ۱۳۹۲ نمی‌گفتیم جمعیت جنوبی را از دست داده‌ایم بلکه در مقابل تا سال ۱۳۹۵ به این زیستگاه‌ها امیدوار بودیم یا در میاندشت دو خانواده یوز و یک نر مقیم داشتیم.»

پورمیرزای اضافه می‌کند: «برای یوز ایرانی زمانی باقی نمانده، ما با یک جمعیت زیر ۳۰ فرد مواجهیم و آنچه اتفاق می‌افتد تنها جفتگیری خانوادگی است. درست است که ما باید جلوی کشته شدن یوزها را بگیریم،‌ جاده را ایمن کنیم و فکری برای دام داشته باشیم، اما اینها به‌تنهایی کافی نیست؛ چون جمعیت به‌شدت کاهش یافته است. متأسفانه دربارهٔ این موارد حرف زده نمی‌‌شود. از همین روست که می‌بینید رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست دربارهٔ برنامهٔ بلندمدت ایمن‌سازی جاده می‌گوید، درحالی‌که بلندمدتی برای یوز وجود ندارد. کار جاده بایست تا الان تمام شده و شناسنامهٔ ژنتیکی تهیه شده بود. متأسفانه باید گفت ما در مواردی به‌جای حرکت‌ لاک‌پشتی‌، شاهد عقبگرد هم بوده‌ایم.»

به‌گفتهٔ این کارشناس حیات‌وحش اگر پیروز و برادرانش زنده بودند، ما سه نر داشتیم که با آذر توران جفت جدیدی می‌شدند و منتظر توله‌های آنها بودیم. او می‌‌گوید: «ما این فرصت را از دست دادیم، دو سال بارداری ایران را هم از بین رفته است و تمام اینها باعث شده که امیدی به آینده نداشته باشیم. آذر و توران در هجده‌ماهگی باید از هم جدا شوند. بنابراین، مرکزی مشابه توران با همین امکانات حداقلی نیاز داریم که یکی از آنها به این مرکز منتقل شود و دیگری هم سمت دیگر مرکز فعلی باشد.‌ اما آیا مرکزی ساخته شده؟ دربارهٔ آنها حرف زده شده؟ به اینها اصلاً فکر نمی‌کنیم. در مقابل رئیس منطقه و محیطبان ما درگیر ایمن‌سازی جاده است. ما پاسگاه‌هایی داریم که به‌واسطهٔ عدم نیرو خالی مانده است. ازاین‌رو، در مقیاس گونه‌ای مانند یوز باید بگوییم نه‌تنها حرکت لاک‌پشتی نیست بلکه اصلاً کاری انجام نمی‌شود. متأسفانه سازمان حفاظت محیط‌زیست قصد دارد با روشی که از قوچ و میش و آهو حفاظت می‌کند، از گونه‌ای مانند یوز حفاظت کند که عملاً امکانپذیر نیست.»