استاد غلامحسین بنان را سه دورۀ تولد و اوج‌گیری است: اول؛ دهۀ ۱۳۲۰ با انتشار صفحات سنگی و کنسرت‌هایش در انجمن موسیقی ملی، دوم؛ دهۀ طلایی ۱۳۳۴_۱۳۴۴ در برنامه رادیویی گلها، سوم؛ از اواخر دهۀ ۱۳۵۰ با انتشار آثارش در قالب نوارکاست که برادران طبیبیان در شرکت کاسپین به زیبایی هرچه تمام‌تر، از عهدۀ آن برآمدند. دورۀ نخست برای معرفی او به جامعۀ نخبه‌گرای موسیقی کلاسیک آن زمان بود و دورۀ دوم، زمان ارائۀ هنر بی‌مانند او در شکوفاترین سال‌های زندگی و همراه برترین استادان زمان از طریق یگانه رسانه همگانی موجود در ایران، و دورۀ سوم برای یادآوری آنچه که از متر و معیار آواز کلاسیک ایرانی، در هیاهوی حیات هویت‌زدایی شده‌ دهۀ ۱۳۴۵_۱۳۵۵ فراموش شده بود و برای این امر خطیر هنری و تاریخی، به راستی هیچکس شایسته‌تر از استاد غلامحسین بنان نبود. هنوز هم همتای او کسی نیست.

هنر بنان، ادامۀ آرمانی مسیری بود که شکل قدمایی آن از سید حسین طاهرزاده آغاز شد و در تلاقی با مسیر درست تجددخواهی‌ای که از استاد علینقی وزیری و رهروان شایسته‌اش (روح‌الله خالقی و جواد معروفی) بنیاد گذاشته شده بود، شکل شکوفای نهایی خود را پیدا کرد. بنان، نه تنها معنای درست اشرافیت هنری، بلکه تجسم واقعی «اشرَفیّت»ِ اخلاقی و اجتماعی هم شد. به نظر نگارنده، تاریخ آواز کلاسیک ایرانی به پیش از او و پس از او تقسیم می‌شود. او تنها خواننده‌ای است که در دو مقولۀ ظاهراً مجاور ولی باطناً متفاوت؛ یعنی آوازخوانی و تصنیف‌خوانی، رفعتی متعالی و همطراز با یکدیگر دارد.

حضور اجتماعی و رسانه‌ای بنان، در مجموع به سی سال نرسید، اما سابقۀ هنر و شهرت او از هشتاد سال هم گذشت. دورۀ چهارم اشتهار او به نظر نگارنده، در حال فرا رسیدن است. به‌ویژه، اکنون که تقریباً تمام آثار او، از ضبط‌های سنگی و ریلی و از رادیویی تا خانگی در دسترس هستند و نشان می‌دهند که استاد از پرکارترین‌ها بوده‌اند و رشد کَمّیِ آثارشان تضادی با رشد کیفی آنها نداشته است. تقریباً در هر برنامۀ آوازی او، نکته‌ای هست که شنوندۀ کارشناس را جلب می‌کند، حیرتی می‌افزاید و زبان را به تحسین برمی‌انگیزاند. برای شناخت جنبه‌های رنگین هنر او باید چند ماه متمادی وقت گذاشت و با نگاهی تخصصی، ذهنی آشنا به گذشته و امروز هنر آوازخوانی کلاسیک و دلی سپرده به زیباشناسی ایرانی، آنها را شنید و به ادراکی درخور، از این هنرمند بزرگ رسید. استاد روح‌الله خالقی، هفتاد سال پیش، درست‌تر از همه دیده بود و نوشته بود: «بنان در موسیقی ما از گوهر گرانبها هم گرانبهاتر است.»