چیزی تا دوازدهمین دورهٔ انتخابات مجلس شورای اسلامی نمانده است. انتخاباتی که برخلاف دوره‌های پیشین، بحث‌ها نه بر سر رأی دادن به یک طیف سیاسی خاص یا یک نمایندهٔ خاص، که بر سر رأی دادن یا رأی ندادن است. حتی رسانهٔ ملی هم در برنامه‌ای زنده مناظره‌هایی کوتاه بین دو گروه موافقان و مخالفان شرکت در انتخابات پخش می‌کند و گروه‌های مختلف سیاسی بر اینکه آیا باید در انتخابات شرکت کرد یا آن را تحریم کرد، بیش از هر چیز صحبت می‌کنند. در این دوره از انتخابات، بیش از همه عباراتی مانند قهر کردن با صندوق رأی و رأی اعتراضی از رسانه‌های رسمی کشور به گوش می‌رسد. 

بااین‌حال، برای حوزه‌های انتخابیه، افراد زیادی اعلام نامزدی کرده‌اند و از اول این هفته نیز تبلیغات رسمی خود را آغاز کرده‌اند. همچنین، بخشی از جامعه نیز فارغ از بحث‌ها و گفت‌وگوهای موجود تصمیم به شرکت در انتخابات دارند. 

اما فارغ از بحث‌های حضور یا عدم حضور در انتخابات، چیزی که در این دوره و تا به امروز به چشم می‌خورد، اعلام نشدن برنامه‌ها و دیدگاه‌ها از سوی طیف وسیعی از نمایندگان است. تنها امروز و فردا چهارشنبه زمان تبلیغات رسمی کاندیداهاست، ولی هنوز هیچ برنامهٔ مشخصی از سوی بخش اعظم کاندیداهای نمایندگی مجلس منتشر نشده است. هنوز هیچ لیست یا ائتلافی اعلام نکرده است که دقیقاً چه برنامه‌ای برای حضور خود در مجلس دارد تا بلکه بر پایهٔ همین برنامه‌ها، بتواند رأی بخشی از جامعه را برای خود داشته باشد. 

بحران اقتصادی و نرخ بالای تورم، بحران آب، ناترازی برق و گاز و مسائل و مشکلات متعددی که کشور در حال دست‌وپنجه نرم‌ کردن با آنهاست، در برنامه‌های کاندیداها نمود پیدا نکرده است. گویی کاندیداها تصور کرده‌اند تنها حضورشان در فهرست‌های انتخاباتی برای جلب آرای مردم کافی است و قرار نیست توضیح دهند که چه برنامه‌ای برای نشستن بر صندلی‌‌های بهارستان دارند.  سؤال اینجاست که آیا صرف دعوت از مردم برای شرکت در انتخابات کافیست؟ مردمی که مشکلات متعدد کشور را می‌بینند، چرا باید نمایندگانی فاقد برنامه و بدون شناخت کافی را به مجلس بفرستند؟ ظاهراً این دوره از انتخابات، کاندیداها و فعالان سیاسی فراموش کرده‌اند که اصل حضور در مجلس برای حل مشکلات جامعه و برنامه‌ریزی برای آیندهٔ کشور است و تمام توان خود را برای تأیید صلاحیت و قرار گرفتن در لیست‌های مشهور صرف کرده‌اند و از یاد برده‌اند که آنچه مهم است، برنامهٔ آنان برای دوران نمایندگی است. 

آنان که قصد رأی دادن ندارند که تکلیفشان را می‌دانند. اما آنها که قصد دارند رأی دهند یا آنها که در رأی دادن شک دارند، چگونه باید ترغیب به رأی دادن به کاندیدا یا فهرستی خاص شوند؟ کاش به طیف‌های سیاسی یادآوری شود که دعوت بدون برنامه با دعوت نکردن فرقی ندارد!