عبدالله امیدوار، از پیشگامان جهانگردی معاصر در ایران، بیست و چهارم تیرماه 1401 درگذشت. به گزارش ایسنا، او در شیلی، کشوری که سال‌ها در آن زندگی می‌کرد، به عنوان نمادی از سینمای شیلی معرفی شده است. مرکز فرهنگی لاموندا در سانتیاگو شیلی که عبدالله امیدوار یکی از پایه‌گذاران و همکاران آن بوده است، با تایید خبر درگذشت او، اعلام کرد که شیلی با یکی از نمادهای سینمای خود خداحافظی کرد.
در بیانیه این مرکز فرهنگی که بامداد جمعه ۲۴ تیرماه ۱۴۰۱ به وقت تهران، منتشر کرده، آمده است: «عبدالله امیدوار (۲۰۲۲ – ۱۹۳۲) تهیده‌کننده و فیلمسازی بود که به بیش از ۱۰۰ کشور جهان سفر کرد و بیش از ۱۲۰ فیلم مستند ساخت. او در ۸۹ سالگی درگذشت و ما امروز با نمادی از سینمای شیلی خداحافظی می‌کنیم.»
عبدالله امیدوار به همراه برادرش، عیسی امیدوار طی 10 سال به ۹۹ کشور از پنج قاره جهان سفر کردند که حاصل آن هزاران عکس، فیلم، صنایع دستی نقاط مختلف جهان و تعداد زیادی مقالات و تحقیقات علمی است. آنها ابتدا در یک سفر هفت ساله با موتورسیکلت «ماچلس» انگلیسی به قدرت cc ۵۰۰ که روی گلگیر چرخ جلوی آن شعار «همه متفاوت، همه خویشاوند» نوشته شده بود، داشتند و بعد هم یک سفر سه ساله را با اتومبیل سیتروئن دو سیلندر که هنگام بازگشت از سفر اول، شرکت سیتروئن فرانسه آن را هدیه داد، انجام دادند.
عبدالله امیدوار در مصاحبه با همشهری گفته است که ابتدا قصد آنها یک سفر تحقیقاتی بوده و حدود سه سال قبل از سفر تمرینات سختی را آغاز کردند: «آن زمان هنوز در تهران هیچ باشگاه کوهنوردی وجود نداشت. ما همراه جمعی از علاقه‌مندان به کوهنوردی در تهران به صخره‌نوردی و کوهنوردی می‌رفتیم و بعدها در سال 1332 تعدادی از نخستین مربی‌های کوهنوردی تهران از جمله برادرم، عیسی باشگاه کوهنوردی دماوند را افتتاح کردند. فتح قله‌های بلند ایران و صخره‌نوردی به همراه اعضای باشگاه بخشی از برنامه آمادگی جسمانی ما بود. از نوجوانی در مورد نحوه زندگی انسان در مناطق مختلف کنجکاو بودم. به همین دلیل ماه‌ها وقت، صرف و همراه عشایر، کوچ‌نشینی را تجربه می‌کردم.»
عبدالله امیدوار در پایان این ماجراجویی کاوشگرایانۀ ۱۰ ساله در قاره‌ی سیاه، جنوبگان (قطب جنوب)، آسیا، قطب شمال، اروپا، آمریکا و استرالیا، در کشور شیلی ساکن شد و به حرفه سینما پرداخت. در کاخ سعدآباد موزه‌ای به برادران امیدوار اختصاص داده شده که داشته‌ها و یادگاری‌های خود از ماجراجویی ۱۰ ساله را به نمایش گذاشته‌اند و ماجرای این سفرها در کتابی به نام «سفرنامه برادران امیدوار» به قلم عیسی و عبدالله منتشر شده است. او درمورد این موزه گفت: «این اشیا هم از نظر تاریخی ارزشمند هستند و هم جنبه‌های انسان‌شناسی دارند. ما برای به دست آوردن هرکدام از این اشیا زحمت زیادی کشیده‌ایم. بعد از بازگشت از سفر، دیداری در کاخ سعدآباد با پهلوی اول داشتیم و دغدغه خود را در مورد تأسیس موزه و نمایش آثار مطرح کردیم. متأسفانه آن زمان این دغدغه اصلاً درک نشد و به جای آن وعده زمینی در عباس‌آباد را به ما دادند. ولی ما گفتیم که این زمین بدون هیچ ساختمانی که بتوانیم اشیا را در آن نگهداریم و به نمایش بگذاریم به درد ما نمی‌خورد. اشیا سال‌ها در زیرزمین خانه و صندوق امانات بانک باقی ماند. تا اینکه در دوره مدیریت آقای عبدالعلی‌پور در کاخ سعدآباد یک روز از ما، دعوت و نسبت به دایر کردن این نمایشگاه و موزه ابراز علاقه کردند.»
عبدالله امیدوار سرانجام دیروز،24 تیرماه، پس از 89 سال زندگی و ماجراجویی، چشم از جهان فروبست.