اسد رحمان، مدیر اجرایی سازمان «دوستان زمین»، می‌گوید: «گرما مثل نارنجکی است که به تمام آسیب‌پذیری‌هایی که از قبل دارید، پرتاب می‌شود.» او تأکید می‌کند که در سراسر جهان، گروه‌های آسیب‌پذیر و حاشیه‌نشین معمولاً بیشترین بار پیامدهای بحران اقلیمی را به دوش می‌کشند. در شهرهای متراکم، این نابرابری اجتماعی و اقتصادی بیش از هر زمان دیگری آشکار می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که درختان می‌توانند اثر «جزیره گرمایی شهری» را تا نصف کاهش دهند، اما فضای سبز به‌طور برابر میان محله‌ها توزیع نشده است. به همین دلیل، جوامع فقیرتر که در آپارتمان‌ها و خانه‌های کوچک و متراکم زندگی می‌کنند، بیش از دیگران از گرما آسیب می‌بینند. رحمان به پژوهشی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد سایه درختان می‌تواند حداکثر دمای سطح زمین را تا ۱۹ درجه سانتی‌گراد و پوشش چمن را تا ۲۴ درجه کاهش دهد.

برای امیلی دیکینسون ۳۶ ساله، شریک زندگی‌اش دنی سوین ۳۴ ساله و پسر ۱۰ ساله‌شان اولیور، کوچک بودن فضای زندگی این مشکل را تشدید کرده است. آپارتمان یک‌خوابه آن‌ها در محله تافنل پارک لندن باعث شد اولیور پس از تعطیلی مدرسه‌اش در روز سه‌شنبه، همراه با بیش از هزار مدرسه دیگر در سراسر کشور، نتواند درس بخواند.

این خانواده همچنین فضای سبز مناسبی در نزدیکی محل زندگی خود ندارند و برای رسیدن به نقاط خنک‌تر مجبورند در گرمای سوزان پیاده‌روی کنند. دیکینسون می‌گوید: «واقعاً غیرقابل‌تحمل بوده است. احتمالاً اولیور در مدرسه راحت‌تر از خانه ما بود.» او اضافه می‌کند که برای خانواده‌هایی که علاوه بر سرگرم کردن کودکان در خانه‌ای داغ، مجبورند از کارشان هم بزنند، وضعیت حتی دشوارتر می‌شود: «احساس می‌کنیم مثل رعیت‌هایی هستیم که فقط باید این وضعیت را تحمل کنیم.»

در شرایط غیرمنتظره‌ای مانند موج گرما، هزینه‌هایی مانند خرید کولر یا پنکه فشار مالی سنگینی بر خانواده‌هایی وارد می‌کند که از قبل نیز با مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند. دیکینسون امیدوار است دولت به مسئله دسترسی نداشتن خانواده‌های کم‌درآمد به سیستم‌های خنک‌کننده گران‌قیمت توجه کند، اما نسبت به ایجاد تغییرات مؤثر برای آماده‌سازی زیرساخت‌های اجتماعی در برابر گرمای شدید خوش‌بین نیست.
آرکان بویوک‌قهرمانی ۴۳ ساله و همسرش آیتن ۴۱ ساله، پس از تعطیلی مدرسه پسر هفت‌ساله‌شان پویراز، چاره‌ای جز بردن او به کافه‌ای که در منطقه ایزلینگتون اداره می‌کنند نداشتند. آرکان می‌گوید: «نمی‌توانیم مغازه را ببندیم.» او نگران است پویراز نتواند تکالیفش را در کافه انجام دهد و از آموزش عقب بماند. نبود شبکه حمایتی خانوادگی باعث شده گزینه دیگری برای مراقبت از فرزندشان نداشته باشند: «نمی‌توانیم او را پیش شخص دیگری بگذاریم و توان مالی استخدام پرستار کودک را هم نداریم.» حتی زمانی که خانواده‌ها از حمایت اطرافیان برخوردارند، در صورت لغو یا تأخیر سفرها به دلیل گرمای شدید، تضمینی برای مراقبت از کودکان وجود ندارد. کیمبرلی لوید ۷۶ ساله از ساوتند، دو شب در هفته از نوه ۹ ساله‌اش وایات در خانه دخترش که مادر مجرد است مراقبت می‌کند. او می‌گوید: «اگر نتوانم خودم را به اینجا برسانم، دخترم نمی‌تواند سر کار برود.» شارلوت باکستون ۴۱ ساله از ساوت دربی‌شایر نیز با مشکل مراقبت از کودکان روبه‌رو شده است. از پنج فرزند او، سه نفر مبتلا به اوتیسم هستند و موج گرما رسیدگی به نیازهای آن‌ها را دشوارتر کرده است. او تصمیم گرفت پسری را که شدیدترین مشکلات یادگیری را دارد همراه برادر کوچک‌ترش که مدرسه‌اش چهارشنبه تعطیل شده بود در خانه نگه دارد، زیرا معتقد بود در خانه بهتر می‌تواند از او در برابر گرما محافظت کند. با این حال می‌گوید این تصمیم، که برای حفظ سلامت فرزندانش گرفته، به قیمت آسیب دیدن سلامت خودش تمام می‌شود: «من همیشه مجبورم یکی را انتخاب کنم.» از آغاز موج گرما، باکستون علاوه بر مراقبت تمام‌وقت از فرزندانش، کارهای خانه و مدیریت بیماری‌های خود از جمله فیبرومیالژیا و سندرم تاکی‌کاردی وضعیتی را نیز بر عهده داشته است. او می‌گوید گرمای شدیدتر و موج‌های گرمای مکرر ـ که در نتیجه بحران اقلیمی در آینده رخ می‌دهند ـ آینده‌ای ناپایدار برای او و بسیاری از خانواده‌های مشابه رقم می‌زند؛ خانواده‌هایی که همین حالا هم به‌سختی از پس زندگی برمی‌آیند. باکستون معتقد است که در نهایت این زنان هستند که بار اصلی مشکلات را به دوش می‌کشند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ نشان داده است تقریباً نیمی از زنان در سن کار، به‌طور متوسط هفته‌ای ۴۵ ساعت کار مراقبتی بدون دستمزد انجام می‌دهند. جما دریک، استاد پژوهش در حوزه سیاست‌گذاری و فرهنگ در دانشگاه بریستول، نیز دریافته است که پس از والد شدن، بهره‌وری شغلی زنان بیش از مردان کاهش می‌یابد. به گفته او، در شرایط اضطراری یا غیرمنتظره، معمولاً نخستین کسی که برای مراقبت از کودکان به او مراجعه می‌شود مادر است: «این وضعیت به‌طور ناخودآگاه زنان را به حاشیه می‌راند.» دریک توضیح می‌دهد که تعطیلی مدارس و لغو برنامه‌ها در دوران موج گرما بر این فرض استوار است که مادر مراقب اصلی کودک است. رحمان نیز با این نظر موافق است و معتقد است با تشدید گرمای شدید، فشار و تبعیض علیه گروه‌های حاشیه‌نشین ـ به‌ویژه زنان ـ در آینده بیشتر خواهد شد. او می‌گوید تنها راه مقابله، هم کاهش سرعت گرمایش جهانی از طریق اقدامات پیشگیرانه و هم اجرای سیاست‌های سازگاری با تغییر اقلیم است.

او در پایان می‌گوید: «آیا ما شرایطی ایجاد کرده‌ایم که افراد حاشیه‌نشین را در معرض خطر قرار دهد؟ آن‌ها عامل ایجاد این بحران نیستند، اما همان کسانی هستند که بیشترین رنج را از آن می‌برند.»