یادگار امام با تاکید بر اهمیت حفظ محیط زیست در درازمدت، گفت: وقتی سهم طبیعت را ندهید باعث خشک شدن مرداب ها و طبیعت می‌شوید؛ غافل از اینکه طبیعت بعد از مدتی همین کاستی‌ها را به صورت یک سیلی، مثل ریزگردها و… به ما برمی‌گرداند.» به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی جماران، سید حسن خمینی در دیدار رئیس و جمعی از کارکنان سازمان حفاظت از محیط‌زیست در حرم مطهر امام، با تبریک هفته محیط زیست، گفت: در مباحث حوزوی بحثی با عنوان «تزاحم» وجود دارد. تزاحم به عبارت ساده یعنی، انسان در یک لحظه همه خوبی ها را می‌خواهد، اما نمی‌تواند همه آنها را با هم داشته باشد. در دایره تزاحم عقل حکم می کند سراغ گزینه‌ای برویم که مهم‌تر و بهتر است و منافع بیشتری دارد. او حفظ محیط زیست را یکی از آن محاسباتی دانست که اگر برنامه‌ریزان و سیاستمداران به آن توجه نکنند، مانند کودکی می‌شوند که در کوتاه‌مدت با بی‌توجهی به آن، مزیتی را به دست می‌آورند ولی منفعت بسیار بزرگی را در درازمدت از دست می‌دهند. یادگار امام افزود: حتما باید مشکل اشتغال حل شود، فقر برداشته شود، توسعه پدید آید و… ولی باید اینها را در سبد هزینه و فایده گذاشت و سراغ ملاک های اهمّ رفت که از جمله آنها حفظ محیط زیست است. او تأکید کرد: باید توجه داشت که نکند ما به خاطر یک منفعت کوتاه‌مدت، که البته باید آن را هم حل کنیم، هزینه‌ای غیرعاقلانه می‌پردازیم. باید بدانیم که در صورت انتخاب این مسیر، درحال از بین بردن سرمایه‌ای هستیم بعدها اصلا امکان جبران آن را نداریم و یا اگر امکانش را داریم باید د‌ها برابر آن، هزینه کنیم؛ البته توجه نکردن به منافع بلند مدت بین نسلی، از جمله سلامت محیط زیست، در کوتاه مدت منافعی هم دارد، اما مثلا باعث شور شدن دریاها می شود.
یادگار امام افزود: وقتی سهم طبیعت را ندهید باعث خشک شدن مرداب ها و طبیعت می‌شوید؛ غافل از اینکه طبیعت بعد از مدتی همین کاستی‌ها را به صورت یک سیلی، مانند مثل ریزگردها و… به ما برمی‌گرداند و همین محصولاتی را که انسان کاشته بود نیز از بین می‌برد. سید حسن خمینی اظهار داشت: محیط زیست حکم منافع دراز مدتی را دارد که ممکن است امروز درک درستی از آن نداشته باشیم، اما اگر بخواهیم تشبیه کنیم، مثل عذاب های اخروی است که ممکن است زندگی کوتاه مدت دنیا ما را از توجه به آن غافل کند، ولی این واقعیت است که در صورت بی توجهی به آن، طبیعت به ما سیلی خواهد زد. او گفت: همیشه به ذهن ها می‌رسد که فعالان محیط زیستی آرمان‌شهر می‌خواهند و خیال‌بافی می‌کنند. یعنی ممکن است طرف بگوید شکم بچه من خالی است، اما شما دنبال انقراض گونه آسیایی یوزپلنگ هستید؟! به همین خاطر، ادبیات فعل در دفاع از محیط زیست پیش نمی‌رود. یعنی دلسوزی برای طبیعت نمی‌تواند کسی را که الان دچار مشکل هست، به هشدار بیاورد.
یادگار امام در همین زمینه ادامه داد: باید مسائل محیط زیستی را دقیق تر، لطیف تر، عینی تر و قابل فهم تر به کسانی که این واقعیت ها را نمی دانند، بگویید تا نکند گرفتار این وضعیت شوید که در کوتاه مدت یک مشکل معیشتی و اشتغال را در فلان منطقه از کشور حل می‌کنید، اما بعدها گرفتاری‌های بزرگتری برای همان کسانی که آنجا زندگی می کنند به دلیل عدم توجه به محیط زیست در تصمیمات قبلی، پدید می آید . یعنی دقیقا نوع ادبیات دفاع از محیط زیست، باید ادبیاتی باشد که معلمان اخلاق دارند؛ معلمان اخلاق مدام به انسان هشدار می دهند که نکند چشمت را به روی زندگی این دنیا باز کنی و به قیامت توجه نداشته باشی! او اظهار داشت: نکته سوم این است که بعضی از ما انسان ها فردمحور هستیم. مثلا بعضی موارد فرار مغزها به همین دلیل است که فرد می گوید خودم و نهایتا خانواده ام از این کشور برویم و به من مربوط نیست که چه بر سر مردم کشور می آید! نفس اینکه انسان از ایثار جدا می شود و می گوید کاری به بقیه ندارم و می خواهم خودم پیشرفت کنم، در همه انسان ها به صورت بالقوه وجود دارد.سید حسن خمینی با اشاره به اینکه یکی از مسائل مربوط به محیط زیست، «منطقه محوری» است، تصریح کرد: ممکن است اهالی فلان استان پر آب است بگویند، «ما اینجا بدبختی بکشیم برای اینکه آب پنج استان آن طرف تر برود و سهم طبیعت شود؟! آنها خودشان به فکر خودشان باشند. ما در اینجا فقر داشته باشیم برای اینکه خاک به حلق کس دیگری نرود؟! من به او چه کار دارم؟! ما دنبال حل مشکل خودمان هستیم». حتی یک پله بالاتر از نگاهی که بیان شد، این است که بگوییم، «ما به دنبال حفظ محیط زیست ایران هستیم؛ به ما چه که در عراق چه چیزی پیش می آید؟!» غافل از اینکه وضعیت محیط زیست آن منطقه روی خودشان هم اثر می گذارد! در چنین موقعیتی نقش یک سازمان ملی خیلی پررنگ می شود که نگاه ها را «ملّی» و «فرا ملّی» کند. یادگار امام سپس در بیان راهکار عملی زدودن نگاه‌های منطقه‌محور به محیط زیست، گفت: با نصیحت و تبلیغ بخشی از مردم تحت تاثیر قرار می گیرند، ولی سازمان حفاظت محیط زیست اگر می خواهد ملّی نگاه کند و به صورت عملی مشکلات را حل کند، به این توجه کند که اگر مردم یک منطقه فداکاری می‌کنند و از برخی مزیت‌های اراضی منطقه خود استفاده نمی‌کنند تا محیط‌زیست دیگر مناطق آسیب نبیند، باید از بودجه کلان کشور منافعی به آنها برسد و سهم قابل‌توجهی در مقابل این ایثار و از خود گذشتگی به آنها داده شود.