آنچه این روزها کنار عمارت تاریخی باغ عفیف‌آباد شیراز در حال رخ‌دادن است، فراتر از فاجعه است؛ درباره این تعرض هولناک به یک اثر تاریخی هیچ نامی درخورتر از «جنایت علیه مواریث فرهنگی» وجود ندارد.فاجعه‌‌بارتر آنجاست که وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نه تنها هیچ اقدامی برای توقف این «جنایت علیه مواریث فرهنگی» انجام نمی‌دهد، که خود با آنچه در باغ عفیف‌آباد می‌گذرد، همراهی و همدلی می‌کند.شاهد این ادعا سخنان تاسف‌بار موید محسن‌نژاد، سرپرست اداره کل میراث فرهنگی فارس است؛ آنجا که فعالان میراث فرهنگی به ساخت‌وسازها کنار عمارت تاریخی باغ عفیف‌آباد اعتراض کردند و او با آسودگیِ خیال و انگار اتفاقی رخ نداده،

گفت: «در پی دلسوزی‌های مردم فرهنگ‌دوست و تاریخ‌دوست شیراز، در باغ عفیف‌آباد به صورت میدانی حضور یافته و از نزدیک سازه مطرح‌شده را دیدم. این سازه برای ساخت یک فیلم سینمایی تاریخی احداث شده که با توجه به اینکه این فیلم درباره‌ مردم شریف شیراز و فارس بوده، بنا شده در شهر شیراز و مکان‌های مختلفی از این شهر اجرا شود. هر چند در این سازه از اسکلت بنایی استفاده شده اما بدون فنداسیون و موقت است و پایان پروژه با ایمنی کامل جمع‌آوری می‌شود. این سازه موقت و با حفظ حرایم این بنای تاریخی است.»
آقا کدام حریم؟ حریمی نمانده. چسبیده به عمارت تاریخی، آجر و سیمان و بلوک انباشه شده و دیوارهای ساختمانی بزرگ به سرعت در حال بالا رفتن است، نام این سازه نمی‌تواند «سازه‌ موقت» باشد؛ سازه‌ای که هیچ تفاوتی با ساخت‌وساز دائمی ندارد یا جمع‌آوری نمی‌شود و یا جمع‌آوری آن به این سادگی‌ها نخواهد بود. افزون بر این چرا باید برای ساخت فیلم سینمایی که ظاهرا کارگردان آن نرگس آبیار است، یک عمارت تاریخی دستخوش چنین تعرضی شود؟ سینما حوزه فرهنگ و هنر است اما آنچه که به نام این فیلم در باغ عفیف‌آباد شیراز رخ می‌دهد، عین ستیز با فرهنگ و مواریث فرهنگی است.
وقتی میراث فرهنگی که بایستی نگاه‌بان آثار تاریخی باشد، وا می‌دهد، روشن است که متعرضان به حریم این اثر تاریخی با آسودگیِ خیال کار خود را پیش می‌‌برند. وقتی سرپرست میراث فرهنگی فارس که باید بر اساس وظایف ذاتی، تمام تلاش خود را برای متوقف‌ساختن این ساخت‌وساز به کار برد چنین سخنانی بر زبان می‌راند، باید در اراده او در پاسداری از مواریث فرهنگی به‌طور جدی تردید کرد، وقتی که او در این اوضاعِ اندوه‌بار، شیراز را ترک کرده و سر از نمایشگاه گردشگری تهران در آورده و مدام عکس‌هایش در این نمایشگاه در رسانه وابسته به وزارت میراث فرهنگی منتشر می‌شود؛ باید دانست انتظار اینکه او دغدغه پاسداری از مواریث فرهنگی را داشته باشد، بیهوده است. وزارت میراث فرهنگی هم چشمانش را بر جنایتی که در شیراز در حال رخ دادن است، بسته و فعلا سرگرم نمایشگاه گردشگری تهران است.
آنچه این روزها آزاردهنده است این است که مُغاک نابخردی در وزارت میراث فرهنگی ژرف‌تر شده و خبر از آینده‌‌ای هولناک‌تر می‌دهد.