رستاخیز، حزبی ساخته توهمات شاهروز چهاردهم بهمن 1320 حزبی به نام رستاخیز در آمل مرام‌نامه خود را منتشر کرد. در مرام‌نامه این حزب، به مواردی چون تقویت وحدت ملی، ترویج عقاید دینی و اخلاقی، تامین رفاه، ایجاد غرور ملی، توسعه‌ بهداشت و... بر می‌خوریم.

روز چهاردهم بهمن ۱۳۲۰ حزبی به نام رستاخیز در آمل مرام‌نامه خود را منتشر کرد. در مرام‌نامه این حزب، به مواردی چون تقویت وحدت ملی، ترویج عقاید دینی و اخلاقی، تامین رفاه، ایجاد غرور ملی، توسعه‌ بهداشت و… بر می‌خوریم. پدیده تاسیس احزاب از مظاهر مدرنیزاسیون است که در عصر پهلوی به سرعت از جانب حکومت وقت اعمال شد. پس از دوران رضا‌شاه که بسیاری از آن به عنوان دورانی تیره اختناق نام می‌برند، در دهه بیست گشایشی پدید آمد و تا براندازی دولت مصدق ادامه یافت. پس از سقوط دولت مصدق با تشکیل ساواک دوباره خفقان سیاسی بر ایران حکم‌فرما شد. محمدرضا شاه که در کتاب ماموریت برای وطنم از مزیت‌های نظام چند حزبی نوشته بود، در ۱۳۵۴ تغییر موضع داد و با انحلال احزاب ایران نوین و مردم تشکیل حزب رستاخیز را به اطلاع همگان رسانده و اعلام کرد حکومت ایران در آینده تک حزبی خواهد بود. شاه معتقد بود که همه شهروندان وظیفه دارند در انتخابات ملی شرکت کنند و به حزب ملحق شوند و افرادی که عضو نشوند لابد کمونیست مخفی‌اند. این افراد می‌توانند بین رفتن به زندان یا ترک کشور و ترجیحا عزیمت به شوروی یکی را انتخاب کنند. او در گفت‌و‌گو با یک روزنامه‌نگار اروپایی گفت: آزادی افکار؟ دمکراسی؟ این واژه‌ها هیچکدام به درد من نمی‌خورد.
حزب در یک کتابچه راهنما به نام فلسفه انقلاب ایران یادآور شد که شاه طبقه و ضد طبقه را تا ابد ریشه کن کرده و صرفا رهبر سیاسی نبوده است بلکه آموزگار و راهنمای معنوی ایران است. جدا از این‌که برای ملت‌اش سد، راه، پل می‌سازد روح و فکر و دل مردمش را نیز هدایت می‌کند. شاه ادعا می‌کرد هیچ ملت دیگری چنین اختیار مطلقی به حاکمان خود نداده است و در هیچ کشور دیگری چنین پیوند نزدیکی بین حاکمان و مردم وجود ندارد. نقل است که شاه پس از جلسه معارفه کابینه دکتر شاپور بختیار تقاضای میکروفون می‌کند اما هیچ کس فرمان نمی‌برد. او ۲۶ دی ماه همان سال ایران را برای همیشه ترک کرد تا انقلاب اسلامی پیروزی خود را در بهمن ۵۷ جشن بگیرد. بر خلاف آنچه شاه گمان می‌برد پیشینه انقلاب‌های دنیا نشان می‌دهد که طبقات محروم نیستند که علیه طبقه متمکن به مبارزه بر می‌خیزند. بلکه این مبارزه‌ای است که بین طبقات نزدیک در می‌گیرد. به عنوان مثال بورژوازی (مردمی که قدرت خود را از استخدام، آموزش و ثروت به دست می‌آورند نه از اشراف‌زادگی) است که علیه اریستوکراسی (اشراف سالاری) قیام می‌کند. این روشنفکران هستند که در در تمام جوامع پیش از انقلاب به صورت مخالفان خطرناک هیئت حاکمه و طبقه مسلط در می‌آیند. جدایی نخبگان و تغییر مسیر آن‌ها از عمومی‌ترین و بدیهی‌ترین پدیده‌های قبل از هر انقلاب است. جیمز دیویس با مقایسه چند انقلاب به این نتیجه رسیده است که انقلاب زمانی رخ می‌دهد که توسعه اقتصادی با آهنگ خواسته‌ها همگام نباشد.

تاریخیادداشت
مطالب مرتبط
یادداشت
یادداشتی از مسعود لاهوت کارشناس محیط زیستمرثیه‌ای برای سبلان
مسعود لاهوتمسعود لاهوتجاده‌کشی در سبلان طی ماه‌های اخیر مورد نقد بسیاری از رسانه‌های محلی و ملی قرار گرفت اما هیچ نهادی پاسخگوی سوالات کارشناسی و علمی در این حوزه نبود. عواقب این جاده‌کشی که با نام متناقض «کمربند سبز» معرفی شده اما در نهایت تبدیل به «کمربند مرگ» خواهد شد
یادداشت آرمین منتظریآرمین منتظریحالا که این سطور نوشته می‌شوند مقامات ایرانی در وین در حال مذاکره با طرف‌های امضا کننده برجام هستند.
یادداشت یاسر سیستانییاسر سیستانیمعصومه ابتکار، معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهوری: «خشونت خانگی علیه زنان آمار بالایی ندارد.» احمدی‌نژاد: ببین خودشان هم دارند اعتراف می‌کنند! زمان ما چهار برابر بود. باهاش می‌شد سه کیلو گوشت خرید.
یادداشت امین شول ‌سیرجانیامین شول ‌سیرجانیراستش را بخواهید باید حرف آخر را همین اول کار بزنم و آرزو کنم سالی که گذشت برنگردد. هر سال تقریبا همین حرف را می‌زنیم. اما به نظرم جنس سال ۹۹ با بقیه سال‌ها فرق داشت.

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *