با حسابی سرانگشتی می‌­توان این موضوع را بررسی کرد. برای توان جذب دی‌اکسیدکربن یک درخت بالغ و نه نهالی تازه‌کاشته‌شده، مقادیر متفاوتی بیان شده است که این میزان به فاکتورهای متعددی چون سن، طبیعی یا دست‌کاشت بودن، نوع گونه و فاکتورهای دیگر بستگی دارد. اما مطالعات مختلف نشان داده است یک درخت بر حسب شرایط ذکر شده قادر است که در سال رقمی از ۵ تا ۲۵ کیلوگرم دی‌اکسیدکربن را جذب کند. آخرین آمار مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌­ای نشان می‌­دهد که کشور ما با تولید ۵۸۳ میلیون تن گاز گلخانه‌­ای، رتبهٔ هشتم دنیا را در اختیار دارد. این میزان در شهر تهران به رقمی بیش از ۴۷ میلیون و ۵۰۰ هزار تن می‌­رسد. با فرض جذب ۲۵ کیلوگرم در هر درخت، شهر تهران برای جذب چنین حجمی از آلودگی، نیازمند کاشت یک میلیارد و ۹۰۰ میلیون اصله درخت است.

براساس آمار موجود، اندکی بیش از ۷.۵ میلیون درخت در شهر تهران وجود دارد. از سوی دیگر، می‌­دانیم که آلودگی­ شهرهای کشور تنها ناشی از تولید گازهای گلخانه‌­ای نیست و آلاینده­‌های دیگر مانند گردوغبار نیز وجود دارد که بر توانایی درخت برای جذب سایر آلاینده‌­ها تأثیر می­‌گذارد. حال برای کاشت نزدیک به دو میلیارد درخت در شهر تهران، چه میزان سطح خالی زمین لازم است؟ آیا در فضای شهری که بخش اعظم آن را ساختمان پوشانده است، چنین سطحی در دسترس است؟ نهاده‌­های این اقدام بزرگ چگونه تأمین می‌­شود؟ چند سال باید صبر کنیم تا درختان به توان حداکثری خود برای جذب آلاینده­‌ها برسند؟ راه تسهیل مبارزه با آلودگی چیست؟ وزیر آموزش‌وپرورش برای این راه میان باید چه کند؟

 شایسته آن است که جناب وزیر به دانش‌آموزان یاد دهد که اگر روزی مدیر شدند، اگر روزی وزیر شدند یا وکیل مجلس، راه‌حل نجات از آلاینده‌­ها، صرفاْ کاشت درخت نیست و ما توان، زمان و مکان لازم برای چنین کاری را نداریم. دانش‌آموزی که در آینده وزیر جهادکشاورزی می‌­شود، باید بداند که نمی‌­توان زاگرس را قربانی توسعهٔ باغات کرد و در عوض آن، یک میلیارد درخت کاشت. مدیر سازمان جنگل‌­ها باید بداند که نمی‌­توان بر بی‌­برنامگی جنگل‌­ها چشم بست و میلیاردها درخت را به امان خدا رها کرد و درگیر یک میلیارد درخت با تمام اماواگرهای موفقیت آن شد. وزیر آموزش‌وپرورش باید به دانش‌­آموزی که قرار است وزیر صنعت شود، بیاموزد که خودروی برقی پاک است و خودروی با مصرف ۱۰ لیتر بنزین در صد کیلومتر، نه‌تنها انسان­ها را، بلکه درختان را نیز از حیات محروم می‌­کند.

وزیر باید به دانش‌آموزی که قرار است شهردار شود، قرار است نمایندهٔ مجلس شود یا هر مدیریتی را قبول کند که بر حمل‌ونقل عمومی اثرگذار است، یاد دهد که گسترش حمل‌ونقل عمومی بیش از کاشت درخت مؤثر است. باید به دانش‌آموزانی که قرار است کارمند شوند، کارگر شوند یا هر شغلی داشته باشند، یاد دهد که سوخت اگر ارزان است، ولی عواقب مصرف بی‌رویهٔ آن برای ما گران تمام می‌شود.

حالا که غفلت شده است، بهتر است جناب وزیر گذشته را بگذارد و برای آینده برنامه­‌ریزی کند. در سیستم آموزشی مدیرانی را تربیت کند که تفاوت سوخت فسیلی و پاک را بدانند. بدانند که توسعه به هر قیمتی قابل‌قبول نیست. به آنان آموزش دهد که درآمد اقتصادی کوتاه‌مدت، تیغی بر گلوی طبیعت و توسعهٔ پایدار نشود. آقای وزیر قرار است شخصی را در سیستم آموزشی تحت‌مدیریتش تربیت کند که در آینده رئیس سازمان محیط زیست شود.

لازم است این دانش‌آموز کنونی و رئیس آینده بیاموزد که مازوت‌سوزی را ممنوع کند و پای این ممنوعیت بایستد؛ اجازه ندهد هیچ صنعت آلاینده‌­ای، حتی با توجیه اشتغال و درآمد، نفس مردم را به شماره بیندازد. آری جناب وزیر! کاشت درخت چه یک میلیارد چه چهار میلیارد، چارهٔ کار نیست. راه برون‌رفت از بحران آلودگی، از اقدامات مناسب برای کاهش تولید آن می‌گذرد، نه از تلاش برای جذب آن. سر چشمه شاید گرفتن به بیل، چو پر شد نشاید گذشتن به پیل.