همه ایستادند تا هوشنگ ضیایی از میان دالان هواداران و دانشجویانش که بی‌وقفه برایش دست می‌زدند بگذرد و به صندلی‌های ردیف اول برسد. او این محبوبیت را آسان به دست نیاورده؛ بیش از نیم‌قرن برای محیط زیست و حیات‌وحش ایران تلاش کرده و مرارت کشیده است. بااین‌حال، هیچگاه ناامید نشده و نگفته است باید کنار کشید،‌ هوشنگ ضیایی مانده و ایستاده تا حیات‌وحش و محیط زیست ایران بماند. او از معدود کسانی است که نه‌تنها از تبعیدش در دههٔ ۶۰ ناراضی نیست بلکه از آن به‌عنوان فرصتی یاد می‌کند که توانست کتابی دربارهٔ پستانداران ایران بنویسد.

هوشنگ ضیایی در انجام کاری که می‌خواهد انجام دهد، صبور است و‌ این صبوری را از دهه‌ها بودن در بیابان‌ها و جنگل‌های ایران آموخته است،. همین است که وقتی به هر دری زدند تا کتابش را چاپ نکند،‌ صبورانه پیش رفت و درنهایت آن را منتشر کرد. آن‌ وقت که به‌دنبال تغییر کاربری پارک پردیسان بودند،‌ باز از پاننشست‌، رفت و آمد و درنهایت پردیسان باقی ماند.

 این سال‌ها دغدغهٔ هوشنگ ضیایی پارک ملی گلستان است. از‌این‌رو مدام در رفت و آمد است تا بتواند وضعیت پارک را بهتر کند و جایگاه مهدی تیموری رئیس باکفایت آن را مستحکم. همین دل‌نگرانی هم باعث شد ۹۰ درصد زمان سخنرانی‌اش را در شبی که به او اختصاص داشت به مهدی تیموری و پارک ملی گلستان اختصاص دهد. از ایدهٔ شکل‌گیری حفاظت مشارکتی در این پارک بگوید و از کارهایی که تابه‌حال در آن انجام شد‌ه! حتی در آخرین لحظه وقتی زمان رونمایی کتابش «راهنمای صحرایی پستانداران ایران»  بار دیگر میکروفون را برای لحظاتی به او دادند، باز از همیارهای پارک ملی گلستان گفت. همین نکات ریز و درشت است که هوشنگ ضیایی را از بقیه متمایز می‌کند؛ او به‌جای فهرست کردن تخریب‌ها و مشکلات،‌ سراغ کارهای انجام‌شده می‌رود‌، سراغ آنچه باید انجام شود،‌ از کسانی می‌گوید که در حال تلاش برای بهبود اوضاع‌اند. او از خیل عظیم شاگردانش که همه‌جا یافت می‌شوند، همواره می‌خواهد ناامیدی یا سوگ و اندوه را کنار بگذارند و برای ایران و حیات‌وحش آن کاری کنند. اوست که هرجا فرصتی پیش بیاید، از هومن جوکار شاگرد عزیزش می‌گوید و از سپیده، امیرحسین، طاهر، سام و نیلوفر؛‌ اینکه باید آنها آزاد شوند؛ زیرا این سرزمین به آنها و تلاش‌هایشان نیاز دارد.

شب هوشنگ ضیایی که توسط علی دهباشی و مجلهٔ بخارا برگزار شد،‌ فرصتی بود تا وزن و اعتبار او را در محیط زیست ایران نشان دهد. انبوه شرکت‌کنندگان با دیدگاه‌های متفاوت که ساعت‌ها پس از برنامه همچنان در حال گفت‌وگو بودند، نشان می‌داد دهه‌ها صبوری،‌ ثمر داده است. استاد ضیایی شاد زی