در روزهایی برای تو و نوباوگان این سرزمین می‌نویسم که ۴۰ و اندی روز جنگ و موشک‌باران، جلای خانه، بزرگ‌شدنت در شهری که قرار نبود در آن بزرگ بشوی (قرار بود فقط شهر مادری‌ات بماند که روزهای تعطیل به آنجا سفر کنیم)، اضطراب‌های پیاپی و هزار وحشت دیگر را تجربه کرده‌ایم و حالا در میانه آتش‌بسی، بس شکننده قرار داریم. آتش‌بسی که می‌تواند با دیوانگی مردکی آن‌سوی دنیا یا با تندروی‌های خردگریزانه به چشم برهم‌زدنی فروبریزد و یک‌بار دیگر آسمان شهر را به‌جای ستاره‌ها به موشک‌ها و بمب‌ها بسپارد.

می‌دانم؛ مانند من، هزار هزار مادر دیگر، تاریخ این روزهای وطن و همه دردهایش را برای کودکان و نوباوگانشان زمزمه کرده‌اند. همان‌طور که من زخم‌های ناسور ایران را از روزهای تلخ به دنیا آمدنت در نیمه دی‌ماه (که فقط آمدن تو به این دنیا کورسوی نور و روشنی‌اش بود)، تا التهاب جنگی ناروا در روزهای آخر زمستان، بارها در گوشت زمزمه کرده‌ام: «لالا لالا گل‌گندم چه تلخی‌ها دیدن مردم»، «لالا لالا گلِ شبدر، گُلای میهن، شدن پرپر»، «لالا لالا گلِ مرداب، شدن پرپر توی میناب»، «لالا لالا گل کوکب، از آسمون، میاد موشک»، «لالا لالا گلِ خشخاش، وطن خسته است، خدا همراش»، «تو این مُلک و تو این جنگ و تو این سامان، بزرگت می‌کنه مامان»، «لالا لالا بزن دَس دَس، تموم شد جنگ، شد آتش‌بس»…

تو و همسالانت حتی نمی‌دانید جنگ چیست که بعدش قرار باشد آتش‌بسی یا صلحی در کار باشد. تو و همسالانت فقط می‌توانستید از صدای مهیب انفجاری از خواب بیدار شوید و ترس از چیزی را تجربه کنید که حتی نمی‌دانستید چیست. تو و همسالانت فقط می‌توانستید، اگر آواری در کار نبود، در آغوش پدر یا مادری نگران چشم باز کنید و چهره‌ای لبخندزنان را ببینید که فکر می‌کند از پس هزار موشک و بمب و گلوله هم باید تبسم را بر لب‌هایش بنشاند تا آن‌قدر زود و باعجله نفهمید که پا به چه دنیایی گذاشته‌اید.

تو و همسالانت هنوز نمی‌دانید که چه زنان و مردانی، چه کودکانی، چه جوانانی، چه نونهالان و نوباوگانی، چه زیبایی‌هایی، چه لبخندها و تبسم‌هایی، چه آغوش‌های مهربانی خاک شدند، یکی پس از دیگری، از روزهای سرد و جان‌فرسای دی‌ماه تا روزهای تلخ اسفند و تا هنوز… تا هنوز… یکی نام شهید گرفت، یکی در خیابان جان داد، یکی در خانه و یکی در مدرسه، بااین‌حال زیر آن‌همه آتش، میان این‌همه سوگ و درد، به قول «منزویِ شاعر»: «بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود.»

زمستان رفت و بهار آمد (گرچه خاطره زمستان از یاد رفتنی نیست). شاید این بزرگ‌ترین میراث و عبرت نسل‌های متوالی وطنت برای تو و همسالانت باشد. ما امید را گم نکرده‌ایم. در رخت عزا، به‌وقت شادی، با اضطراب و ترس و خستگی، امیدوار ماندیم و ایستاده. جنگ، عاقبت روزی تمام می‌شود. چرخش روزی کند می‌چرخد و این وطن برای تو می‌ماند. برای تو که هنوز چهار ماه هم از عمرت نگذشته است؛ اما چه چیزها که از سر نگذرانده‌ای. برای تو و نونهالان و کودکان و جوانان این سرزمین. دوست دارم «ایران» را دوست داشته باشی. همان‌طور که من دوست داشتم و دارم. با همهٔ زخم‌هایی که بر قلبت می‌گذارد. ما سال‌هاست رنج تنهایی یک سرزمین را بر شانه حمل می‌کنیم. وطن خسته است و ما خسته‌ایم. وطن زخمی است و ما زخمی، اما امیدوار به روزهایی که بهار، بی‌خاطره تلخی از زمستان از راه برسد (شاید روزی دیگر نخوانیم این چه رازی است که هر سال بهار، با عزای دل ما می‌آید؟) وطن را دوست داشته باش. برایش مبارزه کن، زیر دشنام‌ها و تهدیدها برایش مبارزه کن، تلاش کن و بایست. کاش وطن با تو مهربان‌تر از آنچه با ما بود بماند. اما تو به دلت نگیر و دوستش داشته باش که ایران فقط ما را دارد. ما را دارد و تو و همسالانت را. برای اینکه روزی آباد بسازی‌اش. این سرزمین و تمام شهرهایش، این سرزمین و تمام کوه‌هایش، تمام آبادی‌هایش، تمام جنگل‌ها و رودخانه‌هایش (که تو نام یکی از آنها را داری) تمام تاریخ و هنرش، تمام جنبندگان، بنات و نباتش، فقط ما را دارند. بزرگ شو و برومند، تا بمانی و بسازی‌اش. بمانیم و بسازیمش. جنگ روزی برای همیشه تمام می‌شود. روزی که دیر نیست.