«زمین، آب، ناموس، آقا اینجا وطن ماست، خاک ما، تو که خاکت را نبردند، آبت را نبردند، گوش کن» آن‌گاه که «شینا انصاری» به جمله زن سوسنگردی در اعتراضات آب خوزستان در سخنرانی‌های انتخاباتی‌اش به‌نفع «مسعود پزشکیان» استناد کرد، انتظار می‌رفت وقتی دولت مورد حمایت او سکان اداره امور را به دست گیرد، وضع و حال‌وهوای خوزستان تغییر کند. اما دولت چهاردهم هم همان کاری را کرد که دولت دوازدهم. آن زمان خوزستانی‌ها خطاب به «حسن روحانی» گفتند «ما که هوا نداریم، اما هواتو داریم»، ولی نه حسن روحانی هوای خوزستانی‌ها را داشت و نه دولتش! 

«آلودگی هوای خوزستان دیگر خبر نیست.» این جمله را یک روز که با شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست، در جلسه‌ای نشسته بودیم، مطرح کردم. اینکه مردم این استان هر روز ریه‌هایشان درگیر ماده‌ای است که منفعتش به سایر شهرها می‌رسد، اما ضررش جا خوش می‌کند در بدن آنها! امروز در خبری خواندم معاون درمان دانشگاه علوم‌پزشکی اهواز گفته، در شش‌ماهه نخست امسال، بیش از ۶۰ هزار نفر به‌دلیل عوارض قلبی‌-تنفسی ناشی از آلودگی هوا به مراکز درمانی خوزستان مراجعه کرده‌اند. حالا ببینید چند رسانه از بین این‌همه خبرگزاری و روزنامه و… می‌روند سراغ خوزستان و هزاران مریضی که از بی‌نفسی عازم بیمارستان شده‌اند؟ نمی‌شود همه‌چیز تقصیر هورالعظیم باشد که آتش به جانش انداخته‌ایم. نمی‌شود این‌همه زخمی را که به تن این استان زده شده و درد آن مثل آتش از میان فلرها بیرون می‌زند، نبینیم‌‌ و مقصر هور باشد که خودش دارد مثل ماهی به‌خاک‌افتاده جان می‌دهد،. نمی‌شود یک هلیکوپتر آب‌پاش راه‌حل چالش هزار درد خوزستان باشد.

 یکی از دوستان که در وزارت نفت مشغول به کار است، می‌گفت اگر میزان پولی که به خوزستان تخصیص پیدا می‌کند را با سایر استان‌ها مقایسه کنی، می‌بینی چقدر رقم بالاتر است؛ اما اگر سری به محله‌های «حصیرآباد»، «کوت‌عبدالله»، «عین۲» و «سیاحی» بزنی، اگر گذرت به «جراحی» خورده باشد، اگر کوره‌های «ماهشهر» را از نزدیک دیده باشی‌، اگر رفته باشی «امیدیه» و آن تالاب‌های شکل‌گرفته از فاضلاب را دیده باشی،‌ اگر شعله فلرها چشمت را گرفته باشد،‌ اگر دیده باشی که چطور «بهبهان» زیر بار پتروشیمی و کارخانه سیمان و انواع آلودگی‌ها هر روز بنفش می‌شود، می‌بینی آن زن سوسنگردی چه خوب همه مسئله را در سه جمله گفته است؛ «تو که خاکت را نبردند، آبت را نبردند، گوش کن».