در حالی که بسیاری از شهرهای دنیا حال و هوای سال نوی میلادی گرفته‌‌اند، پایتخت‌نشینان هرسال کریسمس و سال نوی میلادی را در خیابان میرزای شیرازی و سنایی پیدا می‌کنند. هوا که تاریک می‌شود انبوه جمعیت صف می‌کشند تا با درخت‌ها و تزئینات مغازه‌ها عکس بگیرند و تصویری از این روزها را برای خود به یادگار ثبت کنند.
شب کریسمس، در خیابان میرزای شیرازی و در آن غلغله منتظر ماشینی بودم که قرار بود مرا به خانه دوستم برساند. مرد راننده تماس گرفت و با لهجه‌ایی شیرین و جذاب از من عذرخواهی کرد که دیر می‌رسد و کمی غر زد که به‌دلیل سال نو و جمعیت حاضر در خیابان، نمی‌تواند به موقع برسد.
دو سه بار به راننده گفتم که مشکلی نیست و منتظر می‌مانم اما انگار خود او از این ترافیک کلافه‌تر بود. نحوه گویشش باعث شد به اپلیکیشن برگردم و «میشل»، نامی بود که مرا مطمئن کرد خودش ارمنی است. وقتی رسید باز هم عذرخواهی کرد که به دلیل کریسمس خیابان شلوغ بوده است و کلافگی‌اش را این‌طور تایید کرد: «بابانوئل که وجود ندارد.»
در ادامه گله‌هایش گفت که مدرسه پسرش ۴۰۰ هزار تومان برای هدیه بابانوئل به بچه‌ها ازشان گرفته و فقط چند شکلات بهشان هدیه داده‌اند: «خیریه کلیسا مبلغی دیگر گرفته، باشگاه مبلغی دیگر… مدرسه هم که فقط پول گرفته. من هم به پسرم گفتم تو دیگر بزرگ شدی و بابانوئل وجود ندارد.»
از پسر هشت‌ساله‌اش تعریف کرد که خودش هم سال گذشته حدس زده بوده که بابانوئل واقعی نیست: «خودش پارسال گفت که بابا من می‌دانم بابانوئل وجود ندارد. گفتم پس چرا انقدر نامه می‌نویسی و درخواست هدیه می‌کنی؟ می‌خندید و می‌گفت حالا بذار بنویسم شاید جایی وجود داشته باشد.»
با خنده ادامه داد که بچه‌های نسل جدید این چیزها را زودتر می‌فهمند: «خود من زمانی که یازده ساله بودم و به من واقعیت را گفتند شاخ درآوردم.»
تاییدش کردم که پس شانس آوردین و نیازی به هدیه‌دادن‌های مضاعف نیست.
– امسال دیگر به او گفتیم هدیه تولد و بابانوئل و همه چیز را یکی کردیم و برایت دوچرخه خریدیم.
باز هم جفتمان خندیدیم اما هردوی ما می‌دانستیم انگار شرایط اقتصادی این روزها و گرفتاری‌ها باعث شده که بابانوئل هم دیگر برای بچه‌ها وجود نداشته باشد.