پس از شادمانی گروه‌های محیط زیستی از تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان، این‌بار نامه‌ای سرگشاده از چند دانشمند سرشناس و برخی برندگان جایزۀ نوبل در مخالف با تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای در آلمان منتشر شد. آنها می‌گویند تعطیلی این نیروگاه‌ها منجر به افزایش استفاده از نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ و انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود.

این نامه روز جمعه، ۱۴ آوریل (۲۵ فروردین)، به امضای ۲۵ دانشمند در حوزه‌های اقلیم، اقتصادی، فیزیک و محیط زیست خطاب به «اولاف شولتز» صدراعظم آلمان نوشته شده است. نام افراد سرشناسی همچون «پروفسور کلاوس فون کلیتسینگ» برندۀ جایزۀ نوبل فیزیک 1985، «پروفسور استیون چو» برندۀ جایزۀ نوبل فیزیک 1997، «پروفسور جیمز هانسن» اقلیم‌شناس، «پروفسور کری امانوئل» اقلیم‌شناس و «پروفسور پوشکر خارشا» اقلیم‌شناس در میان امضاکنندگان این نامه به چشم می‌خورد.
امضاکنندگان این نامه از صدراعظم آلمان خواسته‌اند که «با توجه به تهدیدی که تغییر اقلیم برای زندگی در سیارۀ ما ایجاد کرده» و «بحران آشکار انرژی برای آلمان و اروپا در پی دردسترس‌نبودن گاز روسیه» در تصمیم برای تعطیلی سه نیروگاه هسته‌ای تجدیدنظر کند و اجازه دهد این نیروگاه‌ها به کار خود ادامه دهند.
تعهدات اقلیمی آلمان انجام نشد
این دانشمندان با یادآوری مفاد توافق‌نامه‌های بین‌المللی در مورد مقابله با تغییر اقلیم و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای که آلمان نیز به آنها پیوسته است نوشته‌اند: «در سال ۲۰۲۲ به‌دلیل افزایش استفاده از نیروگاه‌های زغال‌سنگ (ناشی از کاهش گاز طبیعی) میزان انتشار دی‌اکسیدکربن آلمان به میزان ۴۰ میلیون تن فراتر از تعهد آلمان برای این سال رفت. پیش‌بینی این عدد برای سال ۲۰۲۳ معادل ۳۸ میلیون تن است.»
این دانشمندان که معتقدند نیروگاه‌های هسته‌ای قادرند «انرژی کم‌آلاینده» تولید کنند، می‌گویند همین سه نیروگاه‌ که تعطیل شدند قادرند بخش زیادی از نیاز به انرژی کشور آلمان را با انتشار کم گازهای گلخانه‌ای تولید کنند. بنابر آنچه در این نامه آمده است، هر خانوار آلمانی در سال ۲۰۲۲ به‌طور متوسط سه هزار و ۱۹۰ کیلووات ساعت انرژی الکتریکی مصرف کرده‌ است. از طرفی مجموع تولید سالانۀ برق سه نیروگاه آخر آلمان که تعطیل شدند، ۳۲.۷ میلیارد کیلووات ساعت بوده است که این رقم به‌معنای تأمین برق سالانه ۱۰ میلیون خانوار آلمانی، یعنی یک‌چهارم کل خانوارهای آلمانی است.
این دانشمندان می‌گویند که تولید این میزان انرژی الکتریکی با استفاده از نیروگاه هسته‌ای به جای زغال‌سنگ می‌تواند از انتشار سالانه ۳۰ میلیون تن دی‌اکسیدکربن جلوگیری کند.

وزیر انرژی اسبق آمریکا: «بی‌توجهی به مزایای انرژی هسته‌ای برای دستیابی به جهانی پاک‌تر، شبیه نپذیرفتن قایق نجات در زمانی است که سیارۀ ما در حال غرق‌شدن است

در این نامه آمده است: «در گذشته، سایر کشورهای اروپایی نیز برنامه‌هایی برای کاهش ظرفیت تولید انرژی هسته‌ای خود دنبال کرده‌اند. بااین‌حال، در سال‌های اخیر بسیاری از این کشورها با کاهش تحویل گاز طبیعی از سوی روسیه و به‌دلیل افزایش هزینه‌های تأمین انرژی، مواضع خود را در مورد انرژی هسته‌ای تغییر داده‌اند. فرانسه، انگلستان، لهستان، جمهوری چک و هلند از جمله کشورهایی هستند که در حال برنامه‌ریزی یا ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید هستند. همچنین بلژیک و سوئیس به‌دنبال تمدید مجوز بهره‌برداری از نیروگاه‌های خود هستند.»
این دانشمندان دلیل خواستۀ خود از صدراعظم آلمان را «کاهش بحران انرژی» و «کمک به دستیابی به اهداف اقلیمی آلمان» بیان کرده‌اند و تجدیدنظر در این تصمیم را به نفع شهروندان آلمان، اروپا و جهان می‌دانند.
نگرانی از فاجعه اقلیمی در برابر فاجعۀ هسته‌ای
جنبش تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای در جهان اگرچه به دهۀ ۱۹۸۰ و واقعۀ چرنوبیل در اوکراین باز می‌گردد، اما در این سال‌ها، هر بار موضوعی جدید باعث شد تا این جنبش دوباره قوت بگیرد. آخرین‌بار، سونامی سال ۲۰۱۱ در ژاپن و تخریب تأسیسات هسته‌ای فوکوشیما باعث شد بار دیگر موضوع تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای خصوصاً در اروپا داغ شود.
آلمان تا سال ۱۹۹۷ میلادی نزدیک به ۳۱ درصد انرژی خود را از طریق نیروگاه‌های هسته‌ای تأمین می‌کرد، اما از سال ۲۰۰۰ آرام آرام تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای خود را آغاز کرد و تا روز شنبه ۱۷ رآکتور خود را خاموش و از مدار خارج کرد.
اگرچه تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان در روز شنبه تبدیل به جشنی برای برخی گروه‌های محیط زیستی از جمله صلح سبز شد، اما واکنش‌های منفی فراوانی نیز به دنبال داشت.

در سال ۲۰۲۲ به‌دلیل افزایش استفاده از نیروگاه‌های زغال‌سنگ (ناشی از کاهش گاز طبیعی) میزان انتشار دی‌اکسیدکربن آلمان به‌میزان ۴۰ میلیون تن فراتر از تعهد آلمان برای این سال رفت. پیش‌بینی این عدد برای سال ۲۰۲۳ معادل ۳۸ میلیون تن است

«استیون چو» که برندۀ جایزۀ نوبل است و در فاصلۀ سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ و وزیر انرژی ایالات متحده آمریکا بود، دراین‌باره گفته است: «بی‌توجهی به مزایای انرژی هسته‌ای برای دستیابی به جهانی پاک‌تر، شبیه نپذیرفتن قایق نجات در زمانی است که سیارۀ ما در حال غرق‌شدن است. انتخاب آلمان برای کاهش استفاده از برق اتمی آن‌هم به نفع زغال‌سنگ، نه تنها شهرت این کشور در فعالیت‌های اقلیمی را خدشه‌دار می‌کند، بلکه تعادل ظریف اقلیم جهانی ما را نیز به خطر می‌اندازد.»
«اولریکه فون وایتز» یکی از فعالان کمپین حفظ نیروگاه‌های هسته‌ای موسوم به «RePlanet DA-CH» گفته است: «تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان یک فاجعۀ اقلیمی است که تلاش‌های کل جامعۀ جهانی برای محافظت از سیارۀ ما را تضعیف می‌کند. 15 آوریل 2023 به‌عنوان یک روز سیاه برای آلمان، برای اروپا و برای آینده فرزندان و نوه‌های ما در خاطره‌ها خواهد ماند و فقط امیدوارم نسل‌های آینده بتوانند ما را ببخشند.»
«جوئل اسکات هالکز» مدیر کمپین جهانی RePlanet نیز گفته است: «تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان یک خودآزاری غیرمنطقی و غیرعلمی، هم برای اقلیم مشترک ما و هم برای اعتبار بین‌المللی آلمان است. درحالی‌که سایر کشورها در حال ساختن نیروگاه‌های جدید برای مقابله با بحران اقلیمی هستند، آلمان بی‌پروا در حال ساخت نیروگاه‌های زغال‌سنگ جدید است که مستقیماً منجر به تلفات جانی می‌شود.»
اگرچه مخالفت فعالان محیط زیست با انرژی هسته‌ای در پس فجایع تاریخی همچون چرنوبیل و فوکوشیماست، اما بخشی از موافقان این نوع انرژی نیز استفاده از انرژی هسته‌ای را در راستای کاهش انتشار کربن در تولید انرژی مورد نیاز می‌دانند. آنها معتقدند که تمامی فجایع هسته‌ای جهان مربوط به نیروگاه‌های هسته‌ای نسل دوم بوده است، اما امروزه با ورود نیروگاه‌های نسل ۳ و ۴ به چرخۀ تولید انرژی در جهان، چنین مشکلاتی به وجود نخواهد آمد.