هفته گذشته در چهاردهم بهمن ماه رئیس سازمان مدیریت بحران کشور گفت تهران یک کلانشهر بزرگ… و گسل ری به عنوان یک گسل ویژه جدای از گسل‌های تهران از ری عبور می‌کند و گسل ری در تاریخ نیز حوادث بزرگی رقم زده است. «قبلاً گفتم، باز هم می گویم، دعا کنید، که حادثه تلخی {زلزله} در تهران نداشته باشیم،اما در عین حال آمادگی برای اسکان در این منطقه داریم، اما در هر منطقه‌ای از تهران زلزله هفت ریشتر و یا بیشتر رخ دهد ۱۰۰ درصد جمعیت را تحت تأثیر مستقیم و یا غیرمستقیم قرار خواهد داد و اسکان این افراد بسیار مشکل و غیرممکن است».
با زلزله بامداد شنبه 18 بهمن 99 با بزرگای 3.2 در پاکدشت، سری زمین‌لرزه‌های کوچک در محدوده جنوب شرق تهران در طی دهه اخیر ادامه یافت. شرق و جنوب شرق تهران در طی بیست و پنج سال اخیر لرزه خیزی زلزله‌هایی که در محدوده پیرامون تهران رخ می‌دهند معمولا بیشتر ثبت و گزارش می‌شوند.
در تاریخ زمین‌لرزه‌ها در منطقه جنوب تهران کنونی و شهر باستانی «ری» زمین‌لرزه 330 قبل از میلاد مسیح و 730م و 855م زمین‌لرزه‌هایی مخربی بودند که بزرگایی بیش از 7 برای آنها برآورد شده است. سه پهنه اصلی گسله تهران عبارتند از پهنه گسله شمال تهران و پهنه گسل‌های جنوب تهران شامل گسل‌های… ایوانکی، «کهریزک»، و گسل‌های «ری» و روند اصلی گسل‌های داخل شهر تهران که به عنوان راندگی‌های پیشانی پهنه گسل شمال تهران در سطح زمین رخنمون دارند شامل گسل «نیاوران» و گسل «ترشت» (پردیسان) که به نام گسل چیتگر و گسل بزرگراه همت نیز شناخته می‌شود.
زمین لرزه‌های خاص را نمی‌توان فعلا به طور قطعی در کوتاه مدت برای مدیریت موثر بحران و صدور دستور احتمالی تخلیه، پیش بینی کرد. البته مدیریان باید اهمیت توانایی کنونی علم زلزله شناسی را درک کنند: زلزله شناسی اکنون قادر به شناسایی محتمل‌ترین محل وقوع زلزله بعدی و بزرگای آن است اما چنین پیش‌بینی‌هایی عمدتا برای فواصل زمانی میان مدت – در چند سال – معتبر است. پس از وقوع حادثه، زمان بسیار کمی برای هشدار و اقدام وجود دارد. امواج زمین‌لرزه با سرعت بیشترین آسیب را در نزدیک‌ترین پهنه نزدیک به کانون در مجاورت یا نزدیکی پهنه گسل زمین‌لرزه‌ای وارد می‌کنند .
وضع استان تهران به صورتی است که از این پس نیز هم با ثبت و رخداد زمین‌لرزه‌ها مواجه خواهیم بود و هم با گسترش شهرها جمعیت ساکن در نواحی گسله فعال بیشتر نیز شده و می‌شوند. با زلزله‌ای با بزرگای بیشتر از شش، ساختمان‌های بلند تهران ممکن است در معرض آسیب قرار گیرند، به ویژه در جاهایی از شهر که آبرفت نرم و خاک نرم وجود دارد (مانند مناطق جنوب و جنوب شرق تهران). در این وضع، تصویری که مدیران بحران از زلزله در شهر تهران دارند نزدیک به واقعیت‌ها و داده‌های میدانی نیست. حل مساله را به بعد از واقعه موکول کردن، و البته حفظ همین وضع مبهم از سناریوی قابل وقوع، کمکی به مدیریت کاهش ریسک نمی ‌کند. اولین گام برای حل هر مشکل، پذیرش واقع‌بینانه آن مشکل و البته رجوع به متخصصان برای درمان آن درد است.