استاد انوار دانشنامه زمانه خود بود. سید عبدالله انوار دانشمند نسخه‌شناس، ریاضیدان، منتقد، سندپژوه، فلسفه‌پژوه، تهران‌شناس، حقوقدان و ادیب زمانه ما بود. متولد ۱۸ مرداد ۱۳۰۳ و در گذشته ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ استاد فهرست‌نگار، پیشکسوت نسخه‌شناس بود که برای نخستین‌بار ۱۰ جلد از فهرست نسخ خطی کتابخانه ملی ایران را بر اساس کاربرگه‌های روشمند و دقیق تهیه کرد.
استاد انوار سندپژوهی قابل و مورخی زبردست بود و از آنجا که در خانواده‌ای سیاسی و مذهبی به دنیا آمده بود رجال زمانه دوران خود را به خوبی می‌شناخت. ایشان فردی کتابخوان و پرخوان بود که علاوه بر کار پژوهشی به تدریس نیز اشتغال داشت.‌ در بنیاد ایران‌شناسی در گروه نسخه‌شناسی به طور رسمی دروسی را تدریس و به طور غیررسمی در خانه خود همیشه کلاس‌هایی را برقرار می‌کرد و بی‌هیچ چشم‌داشتی دانشجویان بسیاری را تربیت کرد. استاد به زبان‌های عربی، انگلیسی و فرانسه و علوم جدید و غربی از منطق و فلسفه تا فقه و اصول توجه داشت و آنها را می‌خواند و نقد می‌کرد.
عبدالله انوار مشاور علمی بسیاری از موسسات پژوهشی نشریات علمی کشور بود و شاگردان بسیاری را در این راه تربیت کرد.
تهران‌شناسی زبردست بود و مناطق مختلف تهران را از قدیم می‌شناخت و مقالاتی درباره تهران نگاشته بود که بسیار مورد اقبال همگان به‌ویژه شورای شهر قرار ِگرفت و از وجودش استفاده بسیاری شد.
استاد انوار مردی چند حوزه‌ای است. به علوم مختلف و قدیم و جدید از جمله ریاضیات قدیم مسلط است؛ علومی که اکنون در جامعه ما چندان شناخته شده نیست. از علایق و توانایی‌های او می‌توان به شرح و حاشیه متون مختلف و نقد دیدگاه‌های مولفان کتاب‌ها از جمله آثار تاریخی فلسفی، ریاضی و نیز آثار ابن سینا اشاره کرد.
استاد همچنین تصحیح متون تاریخی از جمله تاریخ جهانگشای نادری را به عهده گرفت و نیز به تعلیقات‌ و شرح و ترجمه آثاری از غزالی، قطب‌الدین شیرازی، خواجه نصیرالدین طوسی و فارابی و… پرداخت. دانش سیاسی و شناخت وقایع تاریخی عصر قاجار و پهلوی از دیگر ویژگی‌های استاد انوار است‌.
ایشان بی‌هیچ بخلی، صادقانه و متواضعانه دانش اطلاعات و آثار خود را در اختیار کسانی قرار می‌داد که به او مراجعه می‌کردند. هرگز دست رد به سینه کسی نمی‌زد و او را بی‌پاسخ نمی‌گذاشت. برای همگان وقت می‌گذاشت و به مهربانی بسیار به سوالاتشان پاسخ می‌گفت. دانشجویان زیادی از او و دانشش بهره‌مند شدند.
او فردی متعهد و بامسئولیت بود و با دقت علمی و وسواس خاصی به نگارش مقالات خود می‌پرداخت. با وجود مکنت مالی که از خاندان خود به ارث برده بود، همواره بی‌تکلف و درویش‌وار می‌زیست و هیچ ادعایی نداشت در طلب نام و به دنبال شهرت نمی‌گشت. به همین دلیل در پاسخ به بسیاری که او را می‌ستودند وقعی نمی‌نهاد.
آثار بزرگی که از استاد انوار به جای مانده چراغ راه رهروانی است که در حوزه نسخه‌شناسی، فهرست‌نگاری، تاریخ، فلسفه، ریاضیات و موسیقی تحقیق می‌کنند؛ نسلی که نگاه دانشنامه‌نگاری او را در حال حاضر ندارند.
مادر گیتی سال‌ها چون او دیگر نخواهد زایید و نسل حاضر باید در درک آثار او سال‌ها بکوشد. نام و یادش گرامی باد.