برنامه کاشت یک میلیارد نهال در چهار سال آینده ( 250 میلیون اصله در هر سال) بین خبرهای وزارت جهاد کشاورزی جلب توجه می‌کند. طرحی که می‌تواند پرسش‌های کارشناسی متعدد و ابهامات پر شماری را ایجاد کند. قبل از هرچیز باید از پیامد‌های تورم پولی به خصوص در سالهای اخیر گلایه کرد که «میلیارد» را به حقارت کشیده و چه بسا که در عرصه اقتصادی «میلیون» هم به سرنوشت «هزار» دچار شده و از چرخه شمارش واحد پولی خارج شود. اما باور کنید میلیارد و آن هم در باغ و درختکاری هنوز جایی به قامت پیشین خود دارد؛ درختانی که حتی برای یک عدد آن چه بسیار تیمار و نهاده نیاز دارد و بایستی سایه‌ای از مراقبت داشته باشند تا روزی سایبانی شوند. پرسش دیگر آنکه بر فرض آنکه چنین رقمی به ضرب و زور اعتبار هنگفت و انبوه نیروی انسانی اجرایی و خدماتی کاشته شد با چه سازوکاری به نگهداری و پرورش آنها مبادرت می‌شود؟
به عنوان یک شهروند آرزو دارم تمامی ‌عرصه‌های خشک کشورم پوشیده از درختان سبز قامت باشد. اما اندک نگاهی به آنچه تا کنون بر سر جنگل و مراتعی که از پیشینیان گرفته‌ایم آمده است (و هنوز ادامه دارد) از سرنوشتی حکایت می‌کند که بر سر این نهال‌ها نیز خواهد آمد. در خلال چند دهه اخیر از 3.3 میلیون هکتار جنگل‌های بی‌نظیر هیرکانی در شمال کشور بیش از دو میلیون هکتار که معادل حداقل 500 میلیون اصله می‌‌شوند، نابود شده است. درختانی که هر کدام با قدمت صد‌ها سال، منبعی از طراوت و زندگانی بوده و از سرچشمه‌هایی از آب زلال پاسداری می‌کردند. در برآوردی دیگر در حال حاضر در هر بیست ثانیه یک هکتار از سطح جنگل‌های کشور تخریب و نابود می‌شوند. تنها در سه دهه گذشته 35 درصد از سطح جنگل‌ها و مراتع شمال کشور به ویلا تبدیل شده است. برابر پیش‌بینی‌ها با چنین روندی باقیمانده جنگل‌های هیرکانی ظرف 50 سال آینده از بین می‌رود. سطح جنگل‌های زاگرس نیز که در 12 استان کشور قرار دارد در خلال 70 سال گذشته از 12 میلیون هکتار به 5 میلیون هکتار کاهش یافته است. البته این اشارات، مجملی از حکایتی مفصل است. بنابراین به خاطر بسپاریم ساختار کم‌توانی که دارای این کارنامه حفاظتی، از این ثروت ملی از دست رفته است بنا دارد در سال‌های 1402 تا 1405 یک میلیارد نهال برای توسعه فضای سبز و احیای جنگل‌هایی که به ویلا تبدیل شده‌اند بکارد! آیا حق هر شهروند این کشور نیست که بپرسد چرا در ابتدا به برقراری سیستمی‌ توانمند و با نگاه و انگیزه حراست از منافع ملی مبادرت نمی‌کنید که ظرفیت‌های موجود را از دستبرد تخریب حفاظت کند؟ ایا حداقل بهتر نیست قبل از اقدام به این سطح نهال‌کاری نجومی، گزارشی از کارکرد کاشت 14 میلیون اصله نهال در سال 1398 و باز هم تحت عنوان «نهضت نهال کاری» ارائه دهید؟ این همه شتاب برای چنین طرح کلان و ملی برای چیست که وزیر جهاد کشاورزی در مراسمی که به مناسبت روز «جنگلبان» برگزار شد دستور افزایش ظرفیت 40 میلیونی تولید نهال را به 400 میلیون داد؟ اگر چنین دستورات فوریتی برای این افزایش هزار درصدی امکان‌پذیر است چرا برای کاهش وابستگی 95 درصدی روغن در سال، امر به اجرا نمی‌کنید؟ ایا بهتر نبود قبل از اجرای پرهزینه این طرح‌ها، در کانونی نظرات تمامی ‌صاحبنظران با نگاه ملی به جای جلسات درون‌سازمانی مورد بررسی، نقد و تصویب قرار می‌گرفت؟ تا کنون چه مطالعه دقیق و علمی‌ برای این برنامه صورت گرفته است؟ و نهایتا اگر پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه مبتکران این برنامه جاه‌طلبانه در سال‌های بعد تحقق پیدا نکرد چه مجریان و مدیرانی پاسخگو خواهند بود؟ آیا اطمینان دارید در آن زمان کماکان بر کرسی تصمیم‌گیری جلوس خواهید داشت؟ و کلام آخر‌‌ ای کاش روز درختکاری را به سال‌هایی برای درخت نکندن در جنگل تبدیل کنید. جنگل‌هایی که حتی در تنفس مصنوعی کوتاه مدتی که قرار بود برایشان انجام شود موفقیتی نداشته‌اید.