حضور زنان در اعتراض‌های اخیر‌ نشانه‌ای ‌از زخم‌های پنهان نظام مردسالارانه‌ است. زخم‌هایی که حتی اگر لباس مدرنیته را به تن کرده باشد. نابرابری جنسیتی در ساختار جامعه مردسالار، موجب پدید آمدن خشم می‌شود. این همان خشم فروخورده‌ای است که هرگاه به شیوه‌ای سالم و معمول در روابط عاطفی یا شغلی می خواست ابراز شود، مردانی که همسر، عاشق و یا مدیر بودند با پشت کردن یا فرار از آن، زنان را در دنیایی رها ساختند که همواره جنسیت را مانعی در ابراز احساسات سالم و درست خود دیدند. خشمی که رنج پنهان شد تا به شکل اضطراب، افسردگی، بی‌تفاوتی و رفتار آئینه‌ای درآید.
زنانی که در گذشته پرده‌نشین بودند و با ورق خوردن تاریخ و تغییر دوران از اندرون خارج شده و به جامعه راه پیدا کردند، امید تنفس هوایی دیگر را داشتند. امید به تغییر فضای نابرابر. امروز گرچه زنان همپای مردان در بخش‌های مختلف اجتماعی و سیاسی حضور دارند، اما همچنان مسئله نابرابری را در برخی وجوه می‌توان به خوبی دید.

نمونه‌اش اختصاص ۳۰ درصد مشاغل مدیریتی تا پایان برنامه ششم توسعه به زنان است که به نظر می‌رسد تا محقق شدن راهی طولانی در پیش دارد.
بر‌اساس آمارهای ارائه شده از سوی سازمان ملل و پژوهش‌هایی که در ایران انجام شده، دسترسی نداشتن به امکانات (‌اقتصادی، سیاسی و آموزشی و…) برای زنان بیشتر از مردان است. این واقعیت تلخ برای زنان که نیمی از جمعیت جامعه را تشکیل می‌دهند دستاوردی جز یأس، ناامیدی و جمع کردن تمبرهای خشم نمی‌گذارد.
طبق نظریه محرومیت ـ‌ تهاجم خشونت از انگیزه‌های بیرونی مانند ناکامی و محرومیت برای آسیب‌رسانی به دیگران نشأت می‌‏گیرد. جان دلارد پژوهشگر و متخصص در زمینه روان‌شناسی و علوم اجتماعی و از طرفداران این نظریه نیز معتقد است ناکامی همواره به نوعی بروز خشم منجر می‌‏شود که به اشکال مختلف می‌تواند خود را نشان دهد. برای درمان این زخم تاریخی که امروز سرباز کرده، اولین قدم آشنایی با واقعیت دنیای زنانی است که طی سال‌ها نادیده گرفته شده‌اند. آشنایی‌ای که منجر به دیدن دانسته‌ها و قابلیت‌های‌شان شود. آنها همان میزان فعال و سازنده هستند که مردان، بنابراین تصمیم‌سازان و برنامه‌ریزان جامعه می‌توانند در یک برابری جنسیتی شامل هر دوی آنها شود. در روابط عاطفی نیز زنان با گرفتن حس امنیت با خودبیانگری سالم، بیشتر خودشان را زندگی خواهند کرد.
باید صدای زنانی که لب به اعتراض باز می‌کنند را شنید چرا که رشد و ارتقای جامعه با حضور آنها امکان پذیر است.