در سال ۷۲ در شهرداری در سمت رئیس کمیسیون ماده پنج تهران مشغول به کار بودم، با توجه به علاقه‌ام به حوزه محیط زیست طبیعی و حیات وحش، یکی از دوستان مشترک هدایت‌الله تاجبخش را به من معرفی کرد. به تازگی از امریکا بازگشته بود، مردی قد بلند و چهارشانه، سبیل‌های تاب داده و سر و لباسی اسپرت و شیک با صدایی بم با چند آلبوم عکس در دست وارد دفتر من شد. از سابقه خودش و نوری (برادرش) در آمریکا و مکزیک در ساخت موزه‌ها و مجموعه‌های شخصی برای شکارچیان نامدار آمریکایی گفت. وقتی من را مشتاق دید، آلبوم‌ها را گشود و با احتیاط از همراهی با والاحضرت‌ها در سفرهای شکار و نشان دادن عکس‌ها و نمونه‌های تاکسیدرمی شده توسط خودش صحبت کرد. بعد از حدود یک ساعت گفت: «من آرزویم این است که یک موزه برای ایران بسازم.» با تردید سوال کردم: «موزه؟»
با شوقی وصف ناشدنی از ساخت کارگاه تاکسیدرمی، دیوراما و زیستگاه‌های صخره‌ای و صحرایی صحبت می‌کرد. یک لحظه احساس کرد حرف‌هایش را نمی‌فهمم. لحنش را عوض کرد و گفت این موزه محلی خواهد بود برای تجمع علاقه‌‌مندان، محققان، دانشجویان، کارشناسان محیط زیست و شکارچیان و…
او را خیلی جدی یافتم هرچند صحبت‌هایش قدری رویایی به نظر می‌رسید. گفت شما یک جایی را به من بدهید و پشتیبانی کنید من قول می‌دهم موزه بسازم.
با نفوذی که در شهرداری داشتم و با نزدیکی به آقای کرباسچی و جلب موافقت ایشان، مجوز انجام این کار را گرفتم. بعد از مدتی به همین منظور محل فعلی موزه دارآباد را که به صورت ساختمانی نیمه تمام بود از بنیاد مستضعفان خریداری کردیم و با هماهنگی شهرداری منطقه، مشاور و پیمانکار گرفته شد و کار طراحی موزه و تبدیل ساختمان موجود به موزه زیر نظر آقای تاجبخش شروع شد. من هم عضو هیئت موسس و هیئت مدیره و مسئول تامین منابع مالی شدم.
همزمان با اولین اتاق‌هایی که در موزه آماده شد، هیئت مدیره شکل گرفت و دیری نپایید که موزه با محوریت تاجبخش محل رفت و آمد متخصصان بنام حوزه محیط زیست کشور شد، آقایان مهندس ضیایی، بیژن فرهنگ دره شوری، دکتر کهرم، مرحوم دکتر لطیفی، دکتر میثمی، مرحوم هنریک مجنونیان، مرحوم سیروس جمالی و… گروه‌های تخصصی تشکیل شد: پستانداران، خزندگان، آبزیان، دیرینه‌شناسی، انتشارات، آموزش و…
تروفه‌ها و نمونه‌های زیاد داخلی و خارجی جمع‌آوری و خریداری شد و به اعتبار حضور تاجبخش بسیاری از شکارچیان، تروفه‌های خود را به موزه اهدا کردند و بالاخره موزه افتتاح شد و در اندک زمانی به مرجعیتی در حیات وحش کشور تبدیل شد. شهرداری‌های اغلب شهرهای بزرگ کشور نیز به تأسی از تهران، اقدام به ساخت موزه‌های حیات‌وحش مشابه کردند.
تاجبخش با هماهنگی با دانشگاه آزاد، رشته تاکسیدرمی را بنیان‌گذاری کرد و موزه به کارگاه عملی برای گذراندن دوران کارآموزی دانشجویان رشته‌های محیط زیست و اکولوژی تبدیل شده بود. پاتوقی برای طبیعت‌مردان و دوستداران حیات‌وحش و شکارچیان شده بود و روزانه چند صد دانش‌آموز برای بازدید مراجعه داشتند. مرحوم اسکندر فیروز نیز در بازدیدی از دارآباد، بسیار مشعوف از این کار ماندگار شدند.
اکنون موزه بعد از ربع قرن فعالیت، شهرتی جهانی دارد و عضو شورای بین‌المللی موزه‌ها و نیز کمیسیون آموزش اتحادیه جهانی حفاظت (IUCN) است. تاکنون بیش از ۱۲۰ عنوان کتاب منتشر کرده و اکثر متخصصان بنام محیط زیست کشورمان ردپایی در موزه دارند. دارآباد به مثابه یک دانشگاه بود.
بی‌شک اگر تاجبخش و آن فکر بلندش نبود، این موزه پا نمی‌گرفت. تغییرات متعدد مدیریت شهری تهران نیز هیچ‌گاه باعث تغییر ماهیت موزه نشد و هدایت تاجبخش عنصر جدانشدنی این مجموعه خواهد بود. یادش گرامی.