ارفع کرمانی

سید محمود توحیدی متخلص به ارفع فرزند مجدالسادات از شاعران معاصر کرمانی و فعالان عرصه شعر و غزل معاصر ایران به‌شمار می‌آید. شروع تحصیلاتش در مقطع ابتدایی و متوسطه در زادگاهش بوده‌است و تحصیلات عالیه را در حوزه زبان و ادبیات فارسی تا مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه فردوسی مشهد گذرانده‌است.. ارفع ۴ سال پی در پی (۱۳۵۰-۵۴) نویسنده برتر کشور شناخته شد. از ارفع کرمانی غزل‌های زیادی باقی مانده که به دلیل گرایش‌های صوفیانه وی در حوزه عرفان قرار می‌گیرند. آنچه از نوشته‌ها و سروده‌های وی به جاست مجموعه غزل‌هایش با عنوان «یاس‌ها و داس‌ها» و «دیوان اشعار» و «در شهر قصه هیچ عجیبی عجیب نیست»؛ وهمچنین تألیفی است تحت عنوان «بحث انتقادی راجع به تشبیهات لیلی ومجنون نظامی و جامی». «یاس‌ها و داس‌ها» نخستین بار در ۱۳۷۹ به چاپ رسید و بارها با تجدیدنظر و تصحیحات تازه منتشر شد.
در این مجموعه، ارفع تعدادی از غزل‌های خود را چاپ کرد و توانایی خویش را در سرودن غزل نشان داد. غلامحسین یوسفی که یکی از استادان دوران تحصیل ارفع در دانشگاه فردوسی مشهد بوده درباره شعر ارفع می‌گوید:«در غزل فارسی معاصر، شعرهای ارفع در شمار آثار خوب و خواندنی و برجسته است.»
آرامگاه او در بهارستان هنرمندان کرمان است.
فرزند وی به نام فؤاد توحیدی با تشکیل گروه موسیقی ارفع و استفاده از اشعار پدر، برنامه‌های متعددی در سطح کشور و جهان ترتیب می‌دهد.
معروف‌ترین غزل او چنین است:
بی خبران خبر خبر، میکده باز باز شد/نیمه شبی به درگهی/ دست کسی دراز شد/شیخ فرود آمد از /منبر وعظ و مرثیت /مطرب عشق از میان /هی زد و برفراز شد/می رسدم ز هر طرف بانگ رباب و چنگ و دف/یار ز راه می‌رسد دمدمه نیاز شد/چنگ به دامنش زدم عشوه نمود و بست در/سنگ چو بر درش زدم/ صد در بسته باز شد/عشق چو سر برآورد خواجه به بندگی برد/تاج سر سبکتکین خاک در ایاز شد/سر وجود خال تو، مستی ام از خیال تو/آینه جمال تو ساغر اهل راز شد/طره کیمیا برد تاب و توان/شمس را /عشق حقیقی عاقبت ختم به این مجاز شد/آینه وقت دیدنت بر دلش آه خیمه زد/سرو چو دید قامتت خم شد و در نماز شد/ارفع اگر زدی به سر نعره کشیدی از جگر/شکر خدا که عاقبت آه تو کارساز شد