بی‌شک یکی از ژانرهای مهم سینما ژانر تاریخی است؛ چراکه جدای از جنبه‌های هنری و سرگرمی با بازگویی و گاهی بررسی تاریخی شخصیت و رویدادهای تاریخی موجب آگاهی تماشاگران نیز می‌شود. تاریخ کلاس درس است و قطعاً پندآموزی از تاریخ در پیشرفت و اعتلای یک جامعه می‌تواند بسیار تأثیرگذار باشد. در سال‌های اخیر متأسفانه سیطره بیش از حد یا به‌عبارتی هجمهٔ سینمای فانتزی و به قولی مارول‌زده موجب شده که بخش عمدهٔ مخاطبان سینما به‌خصوص نوجوانان و جوانان طعم سایر گونه‌های سینمایی را فراموش کنند و تنها به سینما به‌عنوان مدیومی سرگرم‌کننده توجه داشته باشند. بنابراین، در این دوران امپراطوری آثار ابرقهرمانانه و فانتزی، تولید و ساخت آثار سینمایی برپایهٔ شخصیت‌ها و رویدادهای تاریخی و آن هم به کارگردانی فیلمساز شهیر و کاربلدی چون «ریدلی اسکات» که آثار درخشانی را مانند «تلما و لوئیز»، «فتح بهشت»، «هانیبال»، «بلیدرانر»، «گلادیاتور» و… در کارنامهٔ خود دارد، فرصت غنیمتی است برای تماشاگران سینما که در کنار لذت بردن از یک اثر سینمایی به‌لحاظ فرم و تکنیک از محتوای تاریخی و پندآموز بهرهٔ کافی ببرند.

فیلم «ناپلئون» اگرچه به‌طور کامل دقیق و مفصل به رویدادهای تاریخی در دوران انقلاب فرانسه نمی‌پردازد و بیشتر حول محور شخصیت ناپلئون اتفاقات مهم تاریخی آن دوران را روایت می‌کند و حتی سعی چندانی برای نزدیک شدن به شخصیت ناپلئون هم ندارد، تکیه و توجه‌اش بیشتر به علاقمندی‌های ناپلئون شامل جنگ و نبرد و ارتباط با زنان معطوف است. فیلم نگاهی ویژه، خاص و تا حدودی شخصی به ریشه‌ها و موفقیت سریع ناپلئون به‌عنوان پادشاه فرانسه از طریق ارزیابی ارتباطات معتادگونه و تا حدودی نامطلوب او را با زنان اطرافش البته معشوقهٔ حقیقی‌اش، ژوزفین، روایت می‌کند. اگرچه به‌نظر برخی منتقدان، فیلم محتوای کافی را در بیان رویدادهای تاریخی ندارد و به‌گونه‌ای سرسری به بیان وقایع می‌پردازد، اما از منظری دیگر این موضوع می‌تواند یک امتیاز برای فیلم محسوب شود. به‌عبارتی دیگر ریتم بالا و سرعت بیان اتفاقات متناسب با مخاطب امروزی است و فیلمساز سعی می‌کند که رخدادهای تاریخی را به‌صورت موجز و کوتاه بیان کند؛ زیرا مخاطب امروز سینما حوصلهٔ چندانی برای شنیدن قصه‌های طولانی ندارد. بنابراین، همانطور که گفته شد این شاید یکی از امتیازات فیلم ناپلئون به حساب آید تا نکته‌ای منفی.

تمرکز فیلم بر جنگ‌های مشهور ناپلئون و طمع بی‌حدومرز او و ذهن پویا و کارآمدش به‌عنوان یک فرمانده نظامی بسیار موفق جنگ است.
همانطور که اشاره شد «ناپلئون» اگرچه از لحاظ محتوا تا حدودی مورد بی‌مهری منتقدان قرار گرفته است و هنوز نتوانسته امتیازهای درخور خود را به‌دست آورد، اما از لحاظ ساختار بصری و فرم و تکنیک یک اثر شکوهمند و بزرگ است. فیلم متن و فیلم‌نامه‌ای منسجم با درون‌مایه‌ای متناسب دارد و «دیوید اسکارپا» به‌عنوان فیلمنامه‌نویس توانسته به‌خوبی با شخصیت‌پردازی درست داستانی با چنین ابعادی خلق و روایت کند؛ اگرچه پرداخت شخصیت ناپلئون در بخش‌هایی دچار نقصان می‌شود.

فیلم از قاب‌بندی و فیلمبرداری چشمگیر و تا حدودی خیره‌کننده به‌خصوص در صحنه‌های نبرد برخوردار است. از نظر انتخاب‌ بازیگر در فیلم ناپلئون اتفاق کم‌سابقه‌ای روی داده؛ انتخاب «واکین فینیکس» به‌عنوان نقش ناپلئون بسیار ریسک‌پذیر و جسورانه است، اما او تا حدود زیادی از پس نقش برآمده و بازی درخشانی ارائه داده است. اما بهترین بازی فیلم مربوط «ونسان کربی» در نقش ژوزفین است که بازی‌ بسیار تأثیرگذاری داشته است.
ریدلی اسکات در «ناپلئون» با میزانسن‌های خلاقانه توانسته مفاهیم مدنظر خود را به شیوه‌ای مؤثر انتقال دهد. فیلم دو نسخه دارد که فعلاً نسخهٔ ۱۵۷ دقیقه‌ای،آن در دسترس است و قرار بر اکران نسخهٔ چهارساعتهٔ این فیلم هم است. تماشای این اثر به تماشاگران جدی سینما به‌خصوص علاقمندان به ژانر تاریخی توصیه می‌شود.